การดึงแขนหรือรักแร้ผู้สูงอายุขึ้นตรง ๆ เป็นสัญชาตญาณที่ผู้ดูแลหลายคนทำโดยไม่ทันคิด แต่ข้อไหล่และข้อศอกของผู้สูงอายุมักมีความยืดหยุ่นลดลงตามวัยหรือมีภาวะข้อเสื่อมร่วมด้วย การดึงแรงกะทันหันจึงเสี่ยงทำให้ข้อเคลื่อนหรือเนื้อเยื่อรอบข้อบาดเจ็บได้ง่ายกว่าคนอายุน้อย

ในทางกลับกัน ท่าทางนี้ยังเสี่ยงต่อผู้ดูแลเองด้วย เพราะการก้มตัวดึงน้ำหนักคนอื่นขึ้นในพื้นที่แคบและพื้นเปียกลื่น เป็นท่าที่สร้างแรงกดต่อหลังส่วนล่างมาก และเป็นสาเหตุการบาดเจ็บหลังที่พบบ่อยในผู้ดูแลที่ต้องช่วยเหลือทุกวัน

อุบัติเหตุมักเกิดในช่วงเปลี่ยนท่า เช่น จากนั่งเป็นยืน หรือจากยืนเป็นนั่ง หากผู้ดูแลเริ่มออกแรงพยุงก่อนที่ผู้สูงอายุจะพร้อม หรือผู้สูงอายุขยับตัวเร็วกว่าที่ผู้ดูแลคาดไว้ ทั้งสองฝ่ายอาจเสียจังหวะพร้อมกันจนเซหรือล้ม

การนับจังหวะร่วมกันก่อนขยับทุกครั้ง เช่น พูดว่า หนึ่ง สอง สาม แล้วลุกพร้อมกัน ช่วยให้ทั้งสองฝ่ายเตรียมตัวและออกแรงในจังหวะเดียวกัน ลดโอกาสเสียหลักได้มาก

ผู้ดูแลจำนวนมากมุ่งความปลอดภัยไปที่ผู้สูงอายุเพียงฝ่ายเดียว จนลืมว่าตัวเองก็มีความเสี่ยงบาดเจ็บจากการก้มยกซ้ำ ๆ ทุกวัน การบาดเจ็บสะสมที่หลังส่วนล่างเป็นปัญหาที่พบบ่อยในผู้ดูแลระยะยาว และเมื่อผู้ดูแลบาดเจ็บ ก็ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการดูแลต่อเนื่องด้วย

การยืนให้ใกล้ผู้สูงอายุที่สุดเท่าที่ทำได้ก่อนออกแรงพยุง และใช้ขาช่วยรับน้ำหนักแทนการก้มหลังงอ เป็นหลักการพื้นฐานที่ช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้ แม้จะไม่ใช่เทคนิคเฉพาะทางการแพทย์

ช่วงเปลี่ยนจากนั่งเป็นยืนคือจังหวะที่ความดันโลหิตต้องปรับตัวเร็วที่สุด ผู้สูงอายุจำนวนหนึ่งมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension ซึ่งทำให้หน้ามืดหรือวูบชั่วขณะทันทีที่ลุกยืน หากผู้ดูแลออกแรงดึงให้ลุกเร็วเกินไปโดยไม่ให้เวลาร่างกายปรับตัว จะยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหน้ามืดล้มในจังหวะนั้นพอดี การรอสักครู่ให้ผู้สูงอายุนั่งนิ่งที่ริมเก้าอี้ก่อนแล้วค่อยลุกช้า ๆ จึงช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้มากกว่าการรีบพยุงขึ้นทันที

อีกปัจจัยที่ทำให้ต้องพึ่งแรงพยุงมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุคือมวลกล้ามเนื้อที่ลดลงตามธรรมชาติ หรือภาวะ sarcopenia ซึ่งทำให้ขาต้นขาและแกนกลางลำตัวอ่อนแรงกว่าที่ผู้ดูแลคาดไว้ หากผู้ดูแลยังใช้แรงพยุงแบบเดิมที่เคยใช้เมื่อหลายปีก่อนโดยไม่ปรับตามความสามารถที่ลดลงจริง ก็อาจประเมินความช่วยเหลือที่ต้องใช้ผิดพลาดได้