คนที่ท้วมมีไขมันและกล้ามเนื้อรองใต้กระดูกรองนั่ง ช่วยกระจายแรงกดไปยังพื้นที่กว้าง คนผอมมีชั้นรองน้อย แรงทั้งหมดจึงกระจุกที่กระดูกสองก้อนเล็ก ๆ ผิวหนังที่ถูกกดตรงนั้นเลือดเลี้ยงน้อยลง ถ้ากดนานโดยไม่เปลี่ยนท่า ผิวจะแดงแล้วอาจเริ่มเสียหาย

ผู้สูงอายุที่มวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย (sarcopenia) น้ำหนักลดจากโรคเรื้อรัง หรือกินได้น้อย มักผอมลงเรื่อย ๆ เบาะเดิมที่เคยนั่งสบายอาจกลายเป็นเบาะที่ไม่พออีกต่อไป ผู้ดูแลควรชั่งน้ำหนักหรือสังเกตเสื้อผ้าหลวม แล้วทบทวนเบาะทุกครั้งที่น้ำหนักเปลี่ยนชัดเจน

ตัวเลขความหนาบนกล่องวัดตอนยังไม่มีคนนั่ง พอนั่งจริงโฟมยุบตัว ความหนาที่เหลือต่างหากที่สำคัญ โฟมอ่อนยุบง่าย คนผอมที่น้ำหนักกดแคบ ๆ ก็ยุบถึงพื้นได้เร็ว โฟมแน่นเกินไปก็แข็งเหมือนนั่งไม้ ทางที่ดีคือลองนั่งจริงและเช็กด้วยมือ

เบาะเมมโมรีโฟมโอบรูปร่างได้ดี แต่ความร้อนในบ้านเรายิ่งทำให้อมความร้อนและเหงื่อ เบาะเจลเย็นกว่าในช่วงแรกแต่หนักและกระจายแรงต่างกัน เบาะที่มีช่องลมหรือเซลล์อากาศปรับได้เหมาะกับบางราย แต่ต้องปรับตามน้ำหนัก ถ้าสูบลมมากไปก็แข็ง น้อยไปก็ยุบจนถึงพื้น

เบาะวงแหวนหรือโดนัทเหมาะกับบางกรณี เช่น หลังผ่าตัดบริเวณก้น แต่สำหรับคนผอมมีรอบวงแหวนที่ไปกดเนื้อรอบ ๆ และอาจเพิ่มแรงกดตรงขอบ เพราะรูตรงกลางไม่ได้ลดแรงที่กระดูกรองนั่งจริง คำแนะนำเรื่องแผลกดทับในผู้สูงอายุหลายฉบับจึงไม่แนะนำให้ใช้เบาะแบบวงแหวนเพื่อป้องกันแผลกดทับ

หลังลุกจากเก้าอี้ ผิวที่โดนกดอาจแดงชั่วคราวแล้วจางหายใน 10 ถึง 30 นาที ซึ่งปกติ แต่ถ้ากดนิ้วลงบนรอยแดงแล้วสีไม่จางลงเลย (non-blanchable) แปลว่าผิวชั้นในเริ่มได้รับความเสียหาย ต้องเอาแรงกดออกทันทีและแจ้งพยาบาลหรือแพทย์ ไม่ใช่ลองนั่งต่ออีกวัน

ผู้สูงอายุที่ผิวคล้ำ รอยแดงอาจมองยาก ให้ใช้การคลำแทน ผิวร้อน แข็ง หรือบวมกว่าบริเวณรอบ ๆ เป็นสัญญาณเตือน คนที่รับความรู้สึกไม่ดีจากเบาหวานหรือโรคหลอดเลือดสมองอาจไม่รู้สึกเจ็บ จึงต้องตรวจผิวให้ทุกวัน

ถ้าเก้าอี้เองแข็ง ลึกเกินไป หรือเอนหลังจนผู้สูงอายุไหลลื่นไปข้างหน้า เบาะใบใหม่แก้ปัญหาไม่ได้ ลองวัดก่อนว่าเมื่อนั่งเต็มก้น เข่าทำมุมราวฉากและเท้าแตะพื้น ถ้าไม่ใช่ การเปลี่ยนเก้าอี้หรือเสริมที่วางเท้าให้ผลดีกว่าเบาะราคาแพง

ถ้าเจ็บเกิดขึ้นเฉพาะตอนลุกหรือเดิน ไม่ใช่ตอนนั่ง สาเหตุอาจอยู่ที่ข้อสะโพก เส้นประสาท หรือกระดูกสันหลัง ควรพบแพทย์ก่อนลงทุนซื้อเบาะ และถ้าเจ็บมากจนนั่งไม่ได้เลยทั้งที่เพิ่งล้มหรือเพิ่งผ่าตัด ต้องให้แพทย์ตรวจกระดูกด้วย

คนที่ใช้รถเข็นเกือบทั้งวันควรพบนักกายภาพบำบัดหรือนักกิจกรรมบำบัดสักครั้ง เพื่อวัดขนาดเบาะ ที่วางแขน และท่านั่ง การซื้อเองตามความหนาโดยไม่ดูปัจจัยพวกนี้เสี่ยงได้เบาะที่ใช้ไม่ได้จริง

เบาะที่ดีที่สุดก็ไม่ชดเชยการนั่งนิ่งทั้งวัน แนวทางหลายฉบับแนะนำให้ผู้ที่ลุกเองได้ยืนหรือเอนตัวเปลี่ยนน้ำหนักเป็นระยะ ส่วนความถี่ที่แน่นอนควรให้นักกายภาพบำบัดหรือพยาบาลกำหนดตามสภาพของแต่ละคน ไม่มีตัวเลขเดียวที่ใช้ได้กับทุกคน

เทคนิคที่ทำได้ที่บ้าน: โน้มตัวไปข้างหน้าเอามือยันโต๊ะ ยกก้นขึ้นจากเบาะสั้น ๆ หรือเอียงตัวไปข้างหนึ่งสลับกัน ผู้ที่ทำเองไม่ได้ให้ผู้ดูแลช่วยพลิกน้ำหนักหรือพาลุกเดิน ตามความสามารถด้านกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของแต่ละคน