ด้วยความไม่อยากให้คู่ชีวิตคิดมากหรือรู้สึกหดหู่ หลายคนรีบเปลี่ยนเรื่องหรือพูดตัดบททันทีที่ได้ยินคำว่า 'ตาย' หรือ 'จากไป' เช่น รีบพูดว่า 'อย่าพูดเรื่องนี้เลยนะ' หรือเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นทันที ซึ่งแม้จะมาจากความหวังดี แต่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าไม่มีใครพร้อมรับฟังความในใจของตนเลย และอาจเลือกที่จะเก็บความกังวลนี้ไว้คนเดียวต่อไป

แก้พลาด: ฝึกรับฟังโดยไม่ตัดบท แม้เนื้อหาจะฟังดูหนักใจ ลองถามต่อว่ากังวลเรื่องอะไรเป็นพิเศษ การให้พื้นที่พูดคุยเรื่องนี้อย่างเปิดใจมักช่วยลดความวิตกกังวลของอีกฝ่ายได้มากกว่าการรีบปิดหัวข้อ

ประโยคอย่าง 'อย่าคิดมาก' 'ยังแข็งแรงอยู่เลย' หรือ 'อย่าพูดเรื่องซวย' มักตั้งใจให้เป็นกำลังใจ แต่กลับสื่อความหมายว่าความกังวลของอีกฝ่ายไม่สมเหตุสมผลหรือไม่ควรมีอยู่ ทั้งที่ในความเป็นจริงความกังวลเรื่องความตายตามวัยเป็นเรื่องที่เข้าใจได้และสมควรได้รับการรับฟังอย่างจริงจัง

แก้พลาด: แทนที่จะปฏิเสธความรู้สึก ให้ยอมรับก่อนว่าความกังวลนี้เข้าใจได้ เช่น พูดว่า 'ตาก็เข้าใจว่ายายกังวลเรื่องนี้' แล้วจึงค่อยชวนคุยต่อว่ามีอะไรที่อยากเตรียมตัวไว้ร่วมกันบ้าง

บางคนพยายามช่วยแบ่งเบาด้วยการจัดการเรื่องเอกสารสำคัญหรือแผนอนาคตเองทั้งหมดโดยไม่ปรึกษาคู่ชีวิตก่อน ด้วยความคิดว่ากำลังช่วยลดภาระให้ท่าน แต่กลับทำให้ท่านรู้สึกว่าถูกตัดออกจากการตัดสินใจในเรื่องที่เป็นชีวิตของตัวเอง ทั้งที่ท่านยังมีสิทธิและความสามารถในการตัดสินใจร่วมด้วย

แก้พลาด: ชวนคู่ชีวิตร่วมตัดสินใจทุกเรื่องที่เกี่ยวกับอนาคตของท่านเอง แม้จะเป็นเรื่องที่ดูเหมือนช่วยแบ่งเบาภาระก็ตาม การให้ท่านมีส่วนร่วมช่วยรักษาความรู้สึกว่ายังควบคุมชีวิตตัวเองได้

หลายครอบครัวมองว่าการพูดถึงความตายบ่อยเป็นเรื่องปกติของวัยเสมอ จนมองข้ามสัญญาณอื่นที่อาจบ่งชี้ภาวะซึมเศร้า เช่น ความสิ้นหวังลึก ไม่สนใจกิจกรรมที่เคยชอบเลย เบื่ออาหารหรือนอนไม่หลับต่อเนื่อง ซึ่งต้องได้รับการประเมินจากแพทย์หรือนักจิตวิทยา ไม่ใช่ปล่อยผ่านไปเพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัย ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ เช่น ปวดเมื่อยตามตัวหรือบ่นเรื่องร่างกายมากกว่าพูดถึงความเศร้าตรง ๆ ทำให้คนใกล้ชิดมองข้ามได้ง่าย

แก้พลาด: สังเกตอาการร่วมอย่างสม่ำเสมอควบคู่กับการรับฟัง หากพบสัญญาณที่น่าเป็นห่วง ควรพาไปพบแพทย์หรือนักจิตวิทยาเพื่อประเมิน แทนที่จะสรุปเองว่าเป็นเรื่องปกติที่ไม่ต้องกังวล