เมื่ออายุมากขึ้น ภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia ทำให้ยืนทำครัวนานแล้วเหนื่อยล้าเร็วกว่าเดิมมาก ความรู้สึกเหนื่อยง่ายนี้เองที่ค่อย ๆ ลดความอยากเข้าครัวลงทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว สายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ยังทำให้อ่านสูตรหรือมองส่วนผสมได้ไม่ชัดเจนเท่าเดิม ซึ่งบั่นทอนความมั่นใจในการทำเมนูที่เคยทำได้คล่อง

การรับรสและกลิ่นที่ลดลงตามวัยก็มีผลไม่น้อย เพราะอาหารที่เคยทำแล้วอร่อยถูกปากอาจเริ่มรู้สึกจืดชืดในความรู้สึกของผู้สูงอายุเอง ทำให้ความสนุกในการทำอาหารลดลงตามไปด้วย บางกรณียังเกี่ยวข้องกับภาวะการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy ที่ทำให้ปากแห้งหรือรับรสเพี้ยนไปจากเดิม

หลายครั้งการทำอาหารเชื่อมโยงกับการดูแลคนในบ้าน เมื่อลูกหลานแยกบ้านไปหรือคู่ชีวิตเสียชีวิต ความรู้สึกว่า ทำไปก็ไม่มีใครกิน อาจทำให้แรงจูงใจในการทำอาหารหายไปทั้งที่ยังมีแรงกายพอทำได้ ความรู้สึกนี้ต่างจากความเหนื่อยทางกายตรงที่มักมาพร้อมความเหงาหรือความรู้สึกไร้จุดหมายในกิจวัตรประจำวัน

ในบางกรณี การถอยห่างจากกิจกรรมที่เคยชอบทุกอย่างพร้อมกัน ไม่ใช่แค่การทำอาหาร อาจเป็นสัญญาณของภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ ซึ่งมักแสดงออกต่างจากคนอายุน้อย เช่น บ่นเรื่องปวดเมื่อยตามตัวมากกว่าบ่นเรื่องเศร้า หรือแสดงอาการแบบไม่ตรงแบบ ทำให้ครอบครัวมองข้ามไปว่าเป็นเรื่องร่างกายล้วน ๆ

การเปลี่ยนแปลงของกิจวัตรประจำวันในลักษณะนี้ควรได้รับการสังเกตอย่างต่อเนื่อง เพราะภาวะเปราะบางทางจิตใจในผู้สูงอายุมักไม่ได้แสดงออกชัดเจนเหมือนคนอายุน้อย การรอให้อาการรุนแรงขึ้นก่อนค่อยขอความช่วยเหลือมักทำให้การฟื้นตัวใช้เวลานานกว่าที่ควร

หากผู้สูงอายุเลิกทำอาหารแต่ยังสนใจกิจกรรมอื่น กินอาหารได้ตามปกติ และยังพูดคุยสดใส นั่นอาจเป็นเพียงความเบื่อหรือเหนื่อยตามวัยที่ต้องการแรงจูงใจใหม่ ไม่ใช่ปัญหาสุขภาพจิต แต่หากเลิกทำอาหารพร้อมกับเลิกสนใจกิจกรรมอื่นทั้งหมด กินน้อยลงชัดเจน นอนไม่หลับ หรือพูดถึงความรู้สึกไร้ค่าบ่อยขึ้น ควรได้รับการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตโดยเร็ว