หลายครอบครัวเปิดบทสนทนาด้วยคำถามตรง ๆ เช่น ถามว่าอยากให้ทำอย่างไรหากใกล้เสียชีวิต โดยไม่มีการปูพื้นฐานหรืออธิบายเจตนาก่อน ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกตกใจหรือเข้าใจผิดว่าลูกหลานกำลังคิดร้ายหรือรอคอยวันนั้นอยู่ ซึ่งอาจทำให้ท่านปิดใจไม่อยากคุยเรื่องนี้อีกเลย

แก้พลาด: เริ่มจากการอธิบายเจตนาที่แท้จริงก่อน เช่น บอกว่าอยากรู้ความต้องการของท่านเพื่อจะได้ทำตามใจท่านให้ถูกต้อง จากนั้นค่อยเปิดประเด็นด้วยคำถามที่นุ่มนวลกว่า เช่น ถามว่าเคยคิดเรื่องนี้ไว้บ้างหรือยัง

การชวนคุยเรื่องนี้ตอนที่ผู้สูงอายุกำลังป่วย เหนื่อยมาก หรือกำลังมีเรื่องเครียดอื่นอยู่ มักทำให้บทสนทนากลายเป็นภาระเพิ่มเติมแทนที่จะเป็นการพูดคุยอย่างสบายใจ และอาจทำให้ท่านรู้สึกว่าลูกหลานฉวยโอกาสตอนที่ท่านอ่อนแอ ยิ่งไปกว่านั้น การผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย ๆ มีความเสี่ยงจริง เพราะหากผู้สูงอายุมีภาวะเปราะบางอยู่แล้วและเผชิญภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) ระหว่างเจ็บป่วยหนักในอนาคต ท่านอาจไม่สามารถสื่อสารความต้องการที่ชัดเจนได้อีก ทำให้ครอบครัวเสียโอกาสที่จะรับฟังจากปากท่านเองไปตลอดกาล

แก้พลาด: เลือกช่วงเวลาปกติที่ทุกคนสบายใจ เช่น หลังทานอาหารด้วยกันในวันหยุด หรือระหว่างพูดคุยเรื่องทั่วไปของครอบครัว แทนการรอจนกว่าจะมีเหตุจำเป็นเร่งด่วน

ครอบครัวบางบ้านพยายามถามให้ครบทุกประเด็นในการคุยครั้งเดียว เช่น ถามเรื่องสถานที่ดูแล การจัดการทรัพย์สิน และความต้องการทางการแพทย์พร้อมกันหมด ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกซักถามมากเกินไปจนอึดอัดและปิดใจไม่อยากคุยต่อ

แก้พลาด: แบ่งบทสนทนาเป็นหลายครั้งตามความพร้อม เริ่มจากเรื่องที่เบาที่สุดก่อน และให้เวลาท่านไตร่ตรองระหว่างครั้ง แทนการเร่งให้ตอบครบทุกเรื่องในคราวเดียว

เมื่อผู้สูงอายุบอกความต้องการที่ลูกหลานไม่เห็นด้วย เช่น อยากอยู่บ้านต่อแม้ร่างกายไม่แข็งแรงแล้ว หลายครอบครัวรีบโต้แย้งหรือพยายามเปลี่ยนใจท่านทันที ทำให้ท่านรู้สึกว่าความเห็นของตัวเองไม่มีความหมายและอาจไม่อยากเล่าความต้องการที่แท้จริงอีกในครั้งต่อไป

แก้พลาด: รับฟังความต้องการของท่านก่อนโดยไม่ตัดสินหรือโต้แย้งทันที แล้วค่อยพูดคุยถึงความกังวลของครอบครัวในภายหลังอย่างนุ่มนวล เพื่อหาทางออกร่วมกันแทนการบังคับให้เปลี่ยนใจ