เมื่อผู้สูงอายุพยายามเล่าความทรงจำหรือแสดงความรู้สึกเศร้าเกี่ยวกับคนที่จากไป ลูกหลานหลายคนตอบกลับด้วยคำว่า 'อย่าคิดมาก' หรือ 'ต้องทำใจนะ' ด้วยความหวังดีที่อยากให้ท่านสบายใจขึ้นเร็ว แต่คำพูดเหล่านี้มักถูกตีความว่าความรู้สึกของท่านไม่สำคัญหรือไม่ควรพูดถึง ทำให้ท่านค่อย ๆ หยุดเล่าและเก็บความรู้สึกไว้คนเดียวมากขึ้นเรื่อย ๆ

แก้พลาด: เปลี่ยนมาเป็นการรับฟังอย่างตั้งใจ เช่น 'เล่าให้ฟังอีกได้ไหมว่าคุณแม่เป็นคนแบบไหน' แทนการรีบปิดบทสนทนา การให้พื้นที่พูดถึงความทรงจำอย่างเป็นธรรมชาติมีความหมายมากกว่าการพยายามทำให้ท่านหยุดคิดถึง

หลายครอบครัวคิดว่าผู้สูงอายุที่นั่งเงียบหรือไม่ค่อยพูดคุยเป็นเรื่องปกติของอายุที่มากขึ้น โดยไม่ทันสังเกตว่าพฤติกรรมนี้ต่างจากที่ท่านเคยเป็นมากน้อยเพียงใด ทำให้พลาดโอกาสสังเกตอาการแสดงไม่ตรงแบบของความเศร้าโศกที่อาจต้องการความช่วยเหลือ

แก้พลาด: เปรียบเทียบพฤติกรรมปัจจุบันกับพฤติกรรมปกติของท่านก่อนการสูญเสียเสมอ หากท่านเคยเป็นคนพูดมากแล้วเงียบไปอย่างชัดเจน หรือเคยทำกิจวัตรประจำวันได้เองแล้วหยุดทำไปเลย ควรพาไปพบแพทย์เพื่อประเมินแทนการรอดูเฉย ๆ

หากคู่ชีวิตที่จากไปเคยเป็นคนจัดยาหรือทำอาหารให้มาตลอด การปล่อยให้ผู้สูงอายุที่ยังอยู่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมดทันทีในช่วงที่กำลังเศร้าหนัก อาจทำให้เกิดความเสี่ยงจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันโดยไม่มีใครช่วยตรวจสอบ เช่น ลืมกินยา กินซ้ำ หรือกินอาหารไม่เพียงพอจนน้ำหนักลดเร็ว

แก้พลาด: จัดให้มีคนในครอบครัวช่วยรับผิดชอบเรื่องยาและอาหารชั่วคราวในช่วงแรก พร้อมค่อย ๆ ส่งต่อความรับผิดชอบกลับให้ท่านเมื่อพร้อม ไม่ใช่ตัดสินใจทันทีว่าท่านต้องรับผิดชอบเองทั้งหมดเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ด้วยความหวังดีที่อยากให้ท่านลืมความเศร้าเร็ว ๆ บางครอบครัวพาท่านออกไปงานสังคมหรือกิจกรรมต่าง ๆ ทันทีโดยไม่ถามความพร้อม ทำให้ท่านรู้สึกกดดันมากกว่าได้รับการช่วยเหลือ และอาจรู้สึกผิดที่ยังทำใจไม่ได้เร็วเท่าที่ครอบครัวคาดหวัง

แก้พลาด: ให้ท่านเป็นผู้กำหนดจังหวะของตัวเองว่าพร้อมเข้าสังคมเมื่อใด เริ่มจากกิจกรรมเล็ก ๆ ที่ท่านรู้สึกสบายใจก่อน แทนการผลักดันให้กลับไปใช้ชีวิตปกติในทันที