การดูแลที่บ้านช่วยให้ผู้สูงอายุอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ซึ่งมักส่งผลดีต่อสุขภาพใจ โดยเฉพาะในผู้ที่มีภาวะสมองเสื่อมระยะแรกที่ความคุ้นเคยกับสถานที่มีผลต่อความสับสน ข้อจำกัดคือต้องมีคนดูแลที่พร้อมทั้งเวลาและทักษะ หรือมีงบประมาณจ้างผู้ดูแลมาช่วยที่บ้าน

การดูแลที่บ้านยังต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวบ้านด้วย เช่น ความเสี่ยงหกล้มบริเวณห้องน้ำหรือบันได หากบ้านไม่ได้ปรับให้เหมาะสม อาจเพิ่มความเสี่ยงมากกว่าประโยชน์ที่ได้จากความคุ้นเคย

ศูนย์ดูแลรายวันเป็นทางเลือกที่ผู้สูงอายุยังกลับมานอนที่บ้านทุกวัน แต่ได้รับการดูแลและทำกิจกรรมร่วมกับผู้อื่นในช่วงกลางวัน เหมาะกับผู้ดูแลหลักที่ต้องทำงานประจำแต่ยังอยากให้ผู้สูงอายุอยู่บ้านในตอนกลางคืน

ข้อดีอีกอย่างคือกิจกรรมกลุ่มที่ศูนย์ดูแลรายวันจัดขึ้น มักช่วยลดความรู้สึกโดดเดี่ยวและกระตุ้นการรู้คิดได้ในระดับหนึ่ง ข้อจำกัดคือไม่เหมาะกับผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงระดับสูงที่ต้องการการดูแลใกล้ชิดตลอดเวลา หรือผู้ที่เดินทางไปกลับลำบาก

สถานดูแลระยะยาวแบบพักประจำเหมาะกับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงระดับสูง ต้องการการดูแลตลอด 24 ชั่วโมงจากทีมที่มีความเชี่ยวชาญ หรือครอบครัวไม่มีทรัพยากรเพียงพอดูแลที่บ้านอย่างปลอดภัย เช่น ผู้สูงอายุติดเตียงที่ต้องพลิกตัวสม่ำเสมอเพื่อป้องกันแผลกดทับ

การตัดสินใจนี้มักเป็นเรื่องที่ครอบครัวรู้สึกลำบากใจที่สุด แต่ในบางสถานการณ์การดูแลที่บ้านต่อไปโดยไม่มีทรัพยากรเพียงพอ อาจเสี่ยงต่อความปลอดภัยของทั้งผู้สูงอายุและผู้ดูแลหลักมากกว่า ควรพิจารณาจากความปลอดภัยและคุณภาพชีวิตจริงของผู้สูงอายุ ไม่ใช่จากความรู้สึกผิดของผู้ดูแล

องค์การอนามัยโลก (WHO) เสนอแนวทาง Integrated Care for Older People (ICOPE) ที่เน้นประเมินความสามารถในการใช้ชีวิตประจำวันของผู้สูงอายุแบบองค์รวม แทนการตัดสินใจจากอายุหรือโรคใดโรคหนึ่งเพียงอย่างเดียว หลักการนี้ช่วยให้ครอบครัวมองภาพรวมของผู้สูงอายุก่อนเลือกรูปแบบการดูแล แทนการตัดสินใจจากความสะดวกของครอบครัวเป็นหลัก