ความผิดพลาดแรกคือครอบครัวเลือกเพลงตามความชอบของตัวเองหรือเพลงที่คิดว่าเหมาะกับผู้สูงอายุ โดยไม่ได้ถามความชอบจริงของท่าน ทำให้กิจกรรมกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ดูดี มากกว่าสิ่งที่ผู้สูงอายุอยากทำจริง

ความผิดพลาดที่สองคือคิดว่าคนหูตึงต้องเปิดเสียงดังจึงจะได้ยิน ทั้งที่ความจริงปัญหาการได้ยินตามวัยส่วนใหญ่คือฟังเสียงแหลมหรือพยัญชนะบางตัวไม่ชัด การเปิดเสียงดังเกินไปโดยไม่ปรับความคมชัดของเสียงอาจทำให้ฟังแล้วรู้สึกอึกทึกแทนที่จะไพเราะ

หลายครอบครัวไม่สังเกตสัญญาณเหนื่อยล้าระหว่างกิจกรรม เพราะคิดว่ากิจกรรมดนตรีเป็นเรื่องเบา ๆ ไม่น่าจะทำให้เหนื่อย ทั้งที่การนั่งฟังนานหรือร้องเพลงต่อเนื่องก็ใช้พลังงานและสมาธิไม่น้อย โดยเฉพาะในผู้ที่มีภาวะเปราะบาง

อีกความผิดพลาดคือบังคับให้ยืนเต้นหรือขยับตัวตามจังหวะทั้งที่ผู้สูงอายุมีปัญหาการทรงตัวหรือเพิ่งหกล้มมาก่อน ด้วยความหวังดีว่าจะช่วยให้ร่างกายกระฉับกระเฉง แต่กลับเพิ่มความเสี่ยงหกล้มโดยไม่จำเป็น

เมื่อผู้สูงอายุแสดงความสนใจอยากเล่นเครื่องดนตรี ครอบครัวบางส่วนตั้งเป้าให้เล่นเก่งเหมือนตอนหนุ่มสาว ทำให้เกิดความกดดันและความรู้สึกด้อยค่าเมื่อทำไม่ได้ดังหวัง ทั้งที่เป้าหมายที่แท้จริงควรเป็นความเพลิดเพลิน ไม่ใช่ความเชี่ยวชาญ

อีกความผิดพลาดคือปล่อยให้ผู้สูงอายุใส่หูฟังฟังเพลงคนเดียวเป็นเวลานานในบ้านโดยไม่มีใครดูแล ซึ่งอาจทำให้ไม่ได้ยินเสียงเรียกหรือสัญญาณอันตรายขณะอยู่คนเดียว

ความผิดพลาดสุดท้ายคือคิดว่าการให้ผู้สูงอายุฟังเพลงคนเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับความสุขทางใจ โดยไม่จัดกิจกรรมที่ได้พบปะพูดคุยกับคนอื่นเพิ่มเติม ทั้งที่มิติทางสังคมเป็นส่วนสำคัญไม่แพ้ตัวดนตรีเอง โดยเฉพาะกับผู้ที่เพิ่งสูญเสียคู่ชีวิตหรือเพื่อนสนิท

อีกจุดที่ครอบครัวมักไม่ทันสังเกตคือการจัดกิจกรรมดนตรีในเวลาที่ไม่สอดคล้องกับกิจวัตรประจำวันปกติของผู้สูงอายุ เช่น จัดกิจกรรมทันทีหลังตื่นนอนหรือใกล้เวลานอนพักผ่อน ซึ่งอาจไปแทรกแซงช่วงเวลาที่ร่างกายต้องการพักหรือเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมอื่น การจัดให้สอดคล้องกับตารางกิจวัตรที่คุ้นเคยช่วยให้ผู้สูงอายุรู้สึกเป็นธรรมชาติและไม่ถูกรบกวนมากกว่า

ครอบครัวจำนวนมากใช้รูปแบบกิจกรรมดนตรีเดิมซ้ำทุกครั้งโดยไม่สังเกตว่าสภาพร่างกายของผู้สูงอายุในแต่ละวันไม่เหมือนกัน ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) อาจมีวันที่รู้สึกง่วงซึมหรือทรงตัวไม่มั่นคงกว่าปกติเพราะผลข้างเคียงของยาบางตัว หากยังจัดกิจกรรมที่ต้องยืนหรือขยับตัวเหมือนวันปกติ ความเสี่ยงหกล้มก็เพิ่มขึ้นโดยไม่จำเป็น ทางที่ดีคือถามความรู้สึกและสังเกตความมั่นคงในการทรงตัวสั้น ๆ ก่อนเริ่มกิจกรรมทุกครั้ง ไม่ใช่ตั้งสมมติฐานว่าวันนี้จะเหมือนเมื่อวาน

อีกความผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือไม่ถามผู้สูงอายุตรง ๆ ว่าวันนี้รู้สึกอย่างไร แล้วใช้การสังเกตจากภายนอกเพียงอย่างเดียวในการตัดสินใจ ทั้งที่ผู้สูงอายุหลายคนไม่บอกตรง ๆ ว่าเหนื่อยหรือเวียนหัวเพราะไม่อยากให้ลูกหลานเป็นกังวลหรือรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ การถามคำถามปลายเปิดสั้น ๆ เช่น วันนี้รู้สึกไหวไหมกับการนั่งฟังนาน ๆ มักได้คำตอบที่ตรงความจริงมากกว่าการเดาจากสีหน้าเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะกับผู้ที่มีภาวะเปราะบางซึ่งอาการเหนื่อยล้าอาจไม่แสดงออกทางสีหน้าชัดเจนเหมือนคนทั่วไป