เมื่ออายุมากขึ้น การสูญเสียเพื่อนหรือพี่น้องวัยเดียวกันมักไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่ทยอยเกิดขึ้นต่อเนื่องหลายปี ความเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหม่จึงมักซ้อนทับกับความเศร้าที่ยังไม่คลี่คลายจากครั้งก่อน ทำให้ยากที่จะแยกว่าอาการที่รู้สึกอยู่ตอนนี้มาจากการสูญเสียครั้งไหน

เช็กลิสต์เฉพาะสำหรับสถานการณ์นี้จึงมีประโยชน์ เพราะช่วยให้สังเกตแนวโน้มสะสมของอารมณ์และร่างกายในระยะยาว แทนที่จะประเมินความเศร้าแต่ละครั้งแยกจากกันโดยไม่เห็นภาพรวม

สัญญาณทางความรู้สึกที่ควรจับตาดูรวมถึงความคิดถึงเรื่องความตายของตนเองที่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมายเหมือนเดิม หรือความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เพิ่มขึ้นแม้อยู่ท่ามกลางครอบครัว สัญญาณเหล่านี้หากเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวยังถือว่าปกติ แต่หากเกิดขึ้นต่อเนื่องทุกวันควรเฝ้าระวังมากขึ้น

อีกสัญญาณที่สำคัญคือความรู้สึกผิดที่ยังมีชีวิตอยู่ในขณะที่เพื่อนจากไปแล้ว ซึ่งเป็นความรู้สึกที่พบได้ไม่น้อยแต่มักไม่มีใครกล้าพูดถึง หากปล่อยไว้โดยไม่ได้ระบายออกมา อาจสะสมกลายเป็นความเครียดเรื้อรังได้

ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบเมื่อเทียบกับคนวัยอื่น กล่าวคือแทนที่จะแสดงออกเป็นความเศร้าชัดเจน อาจแสดงออกเป็นอาการปวดเมื่อยตามตัว เบื่ออาหาร นอนไม่หลับ หรือเหนื่อยง่ายผิดปกติแทน ทำให้ครอบครัวบางครั้งพาไปตรวจแต่ด้านร่างกายโดยไม่ได้นึกถึงสาเหตุด้านจิตใจ

การสังเกตร่วมกันระหว่างอาการทางกายกับช่วงเวลาที่เกิดการสูญเสีย จึงช่วยให้เห็นความเชื่อมโยงที่ชัดเจนขึ้น หากอาการทางกายเริ่มขึ้นหรือแย่ลงหลังจากมีข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนวัยเดียวกัน ควรพิจารณาสาเหตุด้านจิตใจร่วมด้วยเสมอ

สัญญาณหนึ่งที่ควรใส่เพิ่มในเช็กลิสต์คือการสังเกตว่าความเศร้าเริ่มกระทบความสามารถทำกิจวัตรประจำวันที่เคยทำได้เองหรือไม่ เช่น การอาบน้ำ แต่งตัว หรือทำอาหารเองที่เคยทำเป็นประจำแต่เริ่มละเลยหรือทำได้ช้าลงผิดปกติ เพราะการเปลี่ยนแปลงในกิจวัตรพื้นฐานเหล่านี้มักเป็นสัญญาณที่ชัดเจนกว่าคำพูดว่าความเศร้ากำลังส่งผลกระทบมากน้อยเพียงใด

ครอบครัวที่อยู่ใกล้ชิดสามารถสังเกตจุดนี้ได้ง่ายกว่าการถามตรง ๆ ว่ารู้สึกอย่างไร เพราะการเปลี่ยนแปลงของกิจวัตรประจำวันเป็นสิ่งที่สังเกตเห็นได้จากภายนอกโดยไม่ต้องรอให้ผู้สูงอายุเปิดใจพูดถึงความรู้สึกก่อน