เมื่อคนที่อายุใกล้เคียงกันจากไป มักเกิดความคิดแทรกขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจว่า ถ้าเขาไปได้ เราก็อาจจะไปได้เหมือนกัน ความคิดเช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นการเผชิญหน้ากับความตายของตนเองทางอ้อม ซึ่งต่างจากความเศร้าทั่วไปที่มักโฟกัสที่การคิดถึงผู้จากไปเป็นหลัก

ความรู้สึกนี้ยิ่งเข้มข้นขึ้นหากผู้ที่จากไปมีสุขภาพแข็งแรงดูภายนอกหรือมีวิถีชีวิตคล้ายกับตนเองมาก เพราะทำให้รู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่เคยคิด แม้ว่าตนเองจะไม่ได้มีความเสี่ยงด้านสุขภาพเพิ่มขึ้นจริงก็ตาม

เมื่ออายุมากขึ้น จำนวนเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ยังมีชีวิตอยู่มักลดลงเรื่อย ๆ ทำให้ทุกครั้งที่มีคนหนึ่งจากไป ไม่ใช่แค่การสูญเสียบุคคลคนนั้น แต่ยังหมายถึงการสูญเสียส่วนหนึ่งของวงสังคมที่เคยแบ่งปันประสบการณ์ร่วมกันมาทั้งชีวิต เช่น เพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนบ้านเก่า หรือพี่น้องที่โตมาด้วยกัน

ความโดดเดี่ยวที่เกิดขึ้นจึงมักไม่ใช่เพราะขาดคนดูแล แต่เป็นเพราะขาดคนที่เข้าใจบริบทชีวิตในแบบเดียวกัน ลูกหลานแม้จะรักและใกล้ชิดมากเพียงใด ก็ไม่สามารถทดแทนบทสนทนากับเพื่อนที่ผ่านเหตุการณ์ในยุคเดียวกันมาได้ทั้งหมด

ความเศร้า การร้องไห้ หรือการคิดถึงเพื่อนที่จากไปเป็นระยะ ถือเป็นปฏิกิริยาปกติของการสูญเสียและมักค่อย ๆ คลี่คลายภายในไม่กี่สัปดาห์ แต่หากความเศร้ารุนแรงจนกระทบการกินอาหาร การนอนหลับ หรือทำให้หลีกเลี่ยงการเข้าสังคมโดยสิ้นเชิงนานต่อเนื่องหลายสัปดาห์ อาจเป็นสัญญาณของภาวะซึมเศร้าที่ต้องการความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ

อาการแสดงของภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุบางครั้งไม่ตรงแบบเดียวกับคนวัยอื่น เช่น อาจแสดงออกเป็นอาการปวดเมื่อยตามตัวหรือบ่นเรื่องร่างกายมากกว่าพูดถึงความเศร้าโดยตรง ลักษณะอาการแสดงไม่ตรงแบบเช่นนี้ทำให้ครอบครัวบางครั้งมองข้ามไปว่าเป็นเพียงอาการทางกายทั่วไป สัญญาณอีกอย่างที่ควรสังเกตคือการทำกิจวัตรประจำวันที่เคยทำได้เองเริ่มลดลงหรือทำได้ช้าลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

หลายครอบครัวเลี่ยงที่จะพูดถึงความตายตรง ๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้ผู้สูงอายุคิดมากขึ้น แต่ในความเป็นจริง การเปิดโอกาสให้พูดถึงความกลัวหรือความกังวลเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมา มักช่วยลดความเครียดที่สะสมอยู่ภายในได้มากกว่าการหลีกเลี่ยงไม่พูดถึงเลย

การรับฟังโดยไม่รีบเปลี่ยนเรื่องหรือปลอบด้วยประโยคทั่วไปอย่าง อย่าคิดมาก มักมีค่ามากกว่าคำปลอบที่ฟังดูดีแต่ไม่ได้ตอบโจทย์ความรู้สึกจริงของผู้สูงอายุในขณะนั้น