ความกลัวหกล้มเป็นสาเหตุอันดับต้น ๆ โดยเฉพาะในผู้ที่เคยหกล้มมาก่อนหรือรู้สึกว่าขาไม่มั่นคง ซึ่งเกี่ยวข้องกับภาวะกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย (sarcopenia) และการทรงตัวที่แย่ลง

ปัจจัยอื่นที่พบบ่อยคือความกังวลเรื่องห้องน้ำสาธารณะไม่เพียงพอ ความรู้สึกอายเมื่อต้องใช้ไม้เท้าหรือรถเข็น และการได้ยินหรือสายตาที่แย่ลง (presbycusis, presbyopia) ทำให้ไม่มั่นใจเวลาอยู่ในที่แปลกใหม่หรือมีเสียงดัง

ในบางราย การไม่อยากออกจากบ้านอาจเป็นสัญญาณของภาวะซึมเศร้าหรือความวิตกกังวลที่ซ่อนอยู่ ไม่ใช่แค่ความขี้เกียจ จึงควรสังเกตอาการร่วมอื่น ๆ ประกอบ

การไม่ออกจากบ้านต่อเนื่องนานทำให้กล้ามเนื้อลีบลง เพิ่มความเสี่ยงหกล้มในระยะยาว และอาจกระทบกิจวัตรประจำวัน (ADL) อื่น ๆ ตามมา เช่น ความอยากอาหารลดลงหรือการนอนหลับแย่ลง

นอกจากผลต่อร่างกาย การไม่ได้พบปะผู้คนยังทำให้สมองได้รับการกระตุ้นน้อยลง ซึ่งอาจส่งผลต่อกิจกรรมเชิงเครื่องมือ (IADL) เช่น การจัดการเรื่องเงินหรือการวางแผนกิจวัตรของตัวเองได้ช้าลงหรือสับสนง่ายขึ้นกว่าปกติ

ความกังวลทั่วไปมักเป็นเรื่องเจาะจง เช่น กลัวหกล้มบนพื้นลื่นเฉพาะจุด ซึ่งแก้ได้ด้วยการเลือกเส้นทางใหม่หรือใช้อุปกรณ์ช่วยเดิน แต่หากความกลัวลุกลามจนไม่กล้าออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว หรือรู้สึกใจสั่นเมื่อคิดจะออกไป อาจเข้าข่ายความวิตกกังวลที่รุนแรงกว่าปกติ ซึ่งควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญเพิ่มเติม

การแยกแยะสองอย่างนี้สำคัญ เพราะวิธีช่วยเหลือต่างกัน ความกังวลทั่วไปแก้ได้ด้วยการปรับสภาพแวดล้อมและฝึกทีละขั้นตามที่แนะนำในบทความนี้ ส่วนความกลัวรุนแรงอาจต้องอาศัยการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมร่วมด้วย

ก่อนเริ่มโปรแกรมค่อย ๆ ชวนออกจากบ้าน ควรตรวจสอบพื้นฐานร่างกายก่อน เช่น ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ภาวะกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) และการใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) ที่อาจทำให้ง่วงหรือมึนงง เพราะการฝึกจะได้ผลดีก็ต่อเมื่อร่างกายพร้อมรองรับการเคลื่อนไหวจริง ๆ

หากมีข้อสงสัยเรื่องความพร้อมทางร่างกาย ควรปรึกษาแพทย์หรือนักกายภาพบำบัดก่อนเริ่มโปรแกรมฝึกออกจากบ้าน เพื่อให้แน่ใจว่าการฝึกจะไม่เพิ่มความเสี่ยงหกล้มโดยไม่ตั้งใจ นอกจากนี้ควรตรวจสอบว่าแว่นตาหรือเครื่องช่วยฟังที่ใช้อยู่ยังทำงานได้ดีหรือไม่ เพราะการมองเห็นและได้ยินไม่ชัดเจนขณะอยู่นอกบ้านเพิ่มความเสี่ยงอุบัติเหตุมากกว่าปกติ ควรตรวจสอบแบตเตอรี่เครื่องช่วยฟังและความสะอาดของเลนส์แว่นตาก่อนออกจากบ้านทุกครั้งเป็นกิจวัตร

การทดสอบยืนขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินระยะสั้น (Timed Up and Go) เป็นวิธีง่าย ๆ ที่ครอบครัวสามารถสังเกตได้เองว่าผู้สูงอายุใช้เวลานานผิดปกติในการลุกยืนและเริ่มเดินหรือไม่ หากใช้เวลานานกว่าปกติมาก ควรฝึกการทรงตัวพื้นฐานที่บ้านก่อน เช่น การยืนทรงตัวข้างเคาน์เตอร์ครัวหรือราวจับ ควบคู่ไปกับการค่อย ๆ ฝึกออกจากบ้าน เพื่อลดความเสี่ยงหกล้มขณะเดินบนพื้นผิวที่ไม่คุ้นเคยนอกบ้าน การฝึกทั้งสองอย่างไปพร้อมกันจะช่วยสร้างความมั่นใจให้ผู้สูงอายุได้เร็วกว่าการฝึกอย่างใดอย่างหนึ่งเพียงลำพัง