ความผิดพลาดอันดับแรกคือการเหมารวมว่าความอ่อนเพลียทุกแบบเป็น เรื่องปกติของวัย โดยไม่แยกว่าเป็นความเหนื่อยที่ค่อยเป็นค่อยไปเป็นปีตามธรรมชาติ หรือเป็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดเร็วภายในไม่กี่สัปดาห์ซึ่งควรได้รับการตรวจ

ความผิดพลาดที่สองที่มักเกิดตามมาคือการไม่จดบันทึกว่าอาการเริ่มเมื่อไรและกระทบกิจวัตรประจำวันอย่างกิจวัตรพื้นฐานหรือกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นมากน้อยแค่ไหน ทำให้เมื่อไปพบแพทย์จริง ครอบครัวตอบได้แค่ว่า เหนื่อยง่ายมาสักพักแล้ว ซึ่งไม่ช่วยให้แพทย์ประเมินได้แม่นยำ

หลายครอบครัวเลือกรอดูอาการต่อไปเรื่อย ๆ จนผู้สูงอายุทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานอย่างอาบน้ำหรือแต่งตัวเองไม่ได้แล้วจึงพาไปโรงพยาบาล ทั้งที่หากพบสาเหตุตั้งแต่ระยะที่ยังพอทำกิจวัตรได้บางส่วน มักดูแลได้ง่ายกว่าและฟื้นตัวได้ดีกว่า

การรอนานเกินไปยังเสี่ยงทำให้ปัญหาที่ซ่อนอยู่ เช่น ภาวะโลหิตจางหรือไทรอยด์ผิดปกติ ลุกลามจนกระทบระบบอื่นของร่างกายเพิ่มเติม ซึ่งอาจต้องใช้เวลาดูแลนานกว่าหากตรวจพบตั้งแต่ต้น

เมื่อสงสัยว่ายาบางตัวเป็นสาเหตุของความอ่อนเพลีย ครอบครัวบางส่วนเลือกลดขนาดยาหรือหยุดยาเองทันที ซึ่งเสี่ยงอันตรายมากในกรณีของยาโรคเรื้อรังอย่างยาความดันหรือยาเบาหวานที่การหยุดกะทันหันอาจก่อผลเสียรุนแรงกว่าอาการอ่อนเพลียเดิม

แนวทางที่ถูกต้องคือนำรายการยาทั้งหมดไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนร่วมกัน เพราะภาวะการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy ต้องอาศัยการปรับโดยผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่การตัดสินใจเองที่บ้าน

ข้อผิดพลาดที่ 5 คือมองข้ามอาการร่วมอื่น เช่น น้ำหนักลด เบื่ออาหาร หรือซึมลง โดยสนใจแค่เรื่องความเหนื่อยอย่างเดียว ทั้งที่อาการร่วมเหล่านี้ช่วยให้แพทย์วินิจฉัยสาเหตุได้แม่นยำขึ้นมาก

ข้อผิดพลาดที่ 6 คือนัดตรวจแล้วแต่ไม่ไปตามนัดเพราะรู้สึกว่าอาการดีขึ้นชั่วคราว ทั้งที่บางสาเหตุอย่างภาวะซึมเศร้าหรือไทรอยด์ผิดปกติอาจมีช่วงอาการทุเลาสลับแย่ลงได้ การตรวจตามนัดยังจำเป็นเพื่อยืนยันสาเหตุที่แท้จริง

ข้อผิดพลาดที่ 7 คือตัดสินใจเรื่องการรักษาหรือปรับกิจวัตรแทนผู้สูงอายุทั้งหมดโดยไม่ถามความเห็นท่าน ซึ่งกระทบความรู้สึกมีศักดิ์ศรีและสิทธิในการตัดสินใจเรื่องร่างกายตัวเอง ควรให้ท่านมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอนเท่าที่ความสามารถเอื้ออำนวย