ผู้สูงอายุจำนวนมากภูมิใจที่ยังดูแลตัวเองได้ การมีกล้องในบ้านจึงตีความได้ว่าลูกไม่เชื่อว่าท่านดูแลตัวเองไหว บางท่านเงียบแล้วหลบมุมกล้อง บางท่านเลิกทำสิ่งที่เคยทำเพราะกลัวถูกมอง เช่น เดินเล่นในบ้าน หรือทำอาหารเอง ผลที่ตามมาคือกิจวัตรประจำวันลดลง ซึ่งตรงข้ามกับสิ่งที่ลูกต้องการ

กรมสุขภาพจิตเน้นเรื่องการสื่อสารที่เคารพและให้ผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเรื่องของตนเอง การเริ่มบทสนทนาจากความกังวลของลูก เช่น ลูกเป็นห่วงเวลาที่ไม่มีใครอยู่ ได้ผลกว่าการเริ่มจากการแจ้งว่าจะติดกล้อง และเปิดโอกาสให้ท่านปฏิเสธหรือขอเงื่อนไข

สัญญาณว่าท่านยังไม่พร้อมคือท่านเปลี่ยนเรื่อง หงุดหงิดเมื่อพูดถึง หรือยอมแบบเสียไม่ได้ ถ้าเห็นอย่างนี้ ควรพักไว้ก่อนแล้วหาทางอื่น เช่น โทรเช็กตามเวลานัดหมาย ปุ่มขอความช่วยเหลือ หรือเพื่อนบ้านคอยแวะดู

เลือกเวลาที่ท่านผ่อนคลาย ไม่ใช่ตอนที่เพิ่งเกิดเรื่อง เช่น ท่านเพิ่งล้ม แล้วลูกรีบไปซื้อกล้องมาติด ตอนนั้นท่านอ่อนไหวและมักมองว่าเป็นการลงโทษ ให้เริ่มด้วยคำถามเปิด เช่น ตอนอยู่คนเดียวมีเรื่องไหนที่ท่านรู้สึกไม่มั่นใจ แล้วฟังก่อน

ถ้ามีพี่น้องหลายคน ควรตกลงกันก่อนว่าจะพูดอย่างเดียวกัน ไม่ให้ท่านรู้สึกถูกรุมกดดัน และเลือกคนที่ท่านสนิทที่สุดเป็นคนคุย การพาแพทย์หรือพยาบาลที่ท่านไว้ใจมาช่วยอธิบายก็ช่วยได้ในบางบ้าน

สรุปข้อตกลงเป็นข้อสั้น ๆ จดไว้ให้ท่านดูได้ เช่น กล้องอยู่ที่ไหน ดูได้เมื่อไร ใครดูได้ ภาพเก็บนานแค่ไหน และท่านปิดกล้องได้เมื่อมีแขหรืออยากส่วนตัวไหม

จุดที่มักมีประโยชน์คือทางเข้าบ้าน โถงทางเดิน บันได และห้องนั่งเล่น ซึ่งเป็นจุดเสี่ยงล้มหรือคนแปลกหน้าเข้า ส่วนห้องน้ำและห้องนอนเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่สุด ควรหลีกเลี่ยง ถ้าครอบครัวเห็นว่าห้องนอนต้องมีจริงเพราะท่านเสี่ยงล้มตอนกลางคืน ให้คุยกับท่านเป็นพิเศษ และใช้ทางเลือกที่ไม่เก็บภาพ เช่น เซนเซอร์ตรวจการเคลื่อนไหว หรือปุ่มขอความช่วยเหลือ

จำกัดคนดูภาพให้น้อยที่สุด เช่น ลูกหนึ่งหรือสองคนที่ตกลงกัน ไม่ส่งต่อรหัสให้เพื่อนหรือญาติห่าง ๆ และตั้งรหัสผ่านที่ไม่ซ้ำกับบริการอื่น เพราะกล้องที่ตั้งค่าพื้นฐานถูกแฮกได้ ภาพในบ้านจึงเสี่ยงรั่ว

ถ้ามีผู้ดูแลจ้างมาอยู่ในบ้าน ควรแจ้งให้ทราบชัดเจนว่ามีกล้องและติดที่ไหน ไม่ติดแอบ และควรปรึกษาแหล่งข้อมูลทางการหรือผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายเมื่อมีเรื่องจ้างงาน

สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีแนวทางเรื่องการใช้กล้องวงจรปิด โดยทั่วไปการติดกล้องเพื่อวัตถุประสงค์ส่วนตัวหรือในครัวเรือนอยู่ในข้อยกเว้นของกฎหมาย แต่เมื่อภาพจับถึงพื้นที่สาธารณะ เพื่อนบ้าน หรือคนที่ไม่ใช่สมาชิกครอบครัว หรือมีการนำภาพไปเผยแพร่ ข้อยกเว้นอาจไม่ครอบคลุม ควรตรวจกับแนวทางล่าสุดของหน่วยงานโดยตรง

ในทางปฏิบัติ ควรติดป้ายแจ้งว่ามีกล้อง เก็บภาพเท่าที่จำเป็น ไม่เก็บนานเกินความจำเป็น และไม่โพสต์ภาพของท่านลงโซเชียล โดยเฉพาะภาพที่ท่านอยู่ในสภาพไม่พร้อม

ถ้าท่านมีภาวะสมองเสื่อมและไม่สามารถให้ความยินยอมที่แท้จริงได้ การตัดสินใจควรทำร่วมกันในครอบครัว โดยยึดประโยชน์ของท่านเป็นหลัก และปรึกษาแพทย์หรือทีมดูแลเมื่อมีข้อสงสัย

ถ้าท่านปฏิเสธชัดเจนและยังตัดสินใจเองได้ ไม่ควรติด การฝืนทำให้ความสัมพันธ์เสีย และท่านอาจไม่ขอความช่วยเหลือเมื่อเกิดเหตุเพราะกลัวถูกจับตา ถ้าความกังวลหลักคือการล้ม ให้ดูทางเลือกอย่างปุ่มขอความช่วยเหลือ ไฟกลางคืน และการนัดโทรตามเวลา

ถ้าความกังวลคือสัญญาณทางสุขภาพ เช่น กินยาไม่ครบ ลืมกินข้าว หรือหลงทาง กล้องไม่ใช่เครื่องมือที่เหมาะ ควรพาไปประเมินสุขภาพ และจัดระบบช่วยจำที่ท่านใช้เอง ซึ่งช่วยกิจวัตรประจำวันและ IADL เช่น การจัดยาและการเดินทางได้ตรงกว่า