ข้อผิดพลาดแรกคือการซื้ออุปกรณ์กิจกรรมที่ลูกหลานเห็นว่าน่าสนใจโดยไม่ถามความเห็นผู้สูงอายุก่อน เช่น ซื้อชุดวาดภาพระบายสีราคาแพงให้คนที่ไม่เคยสนใจศิลปะมาก่อน สุดท้ายอุปกรณ์ถูกทิ้งไว้เฉย ๆ และผู้สูงอายุรู้สึกผิดที่ไม่ได้ใช้ของที่ลูกซื้อให้

ข้อผิดพลาดที่สองคือการเลือกกิจกรรมที่ดูเป็นเด็กเล่นเกินไป เช่น ของเล่นเสริมพัฒนาการเด็กที่ทำตลาดมาสำหรับผู้สูงอายุโดยไม่ปรับความซับซ้อนให้เหมาะกับวุฒิภาวะ ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกลดคุณค่าแม้ตั้งใจจะช่วยกระตุ้นสมองก็ตาม

ข้อผิดพลาดที่สามคือการให้ทำกิจกรรมที่เคยถนัดในรูปแบบเดิมทุกประการ ทั้งที่สายตายาวตามวัยหรือแรงมือที่ลดลงจากภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยทำให้ทำแบบเดิมได้ยากขึ้น ผลคือผู้สูงอายุรู้สึกล้มเหลวซ้ำ ๆ จนไม่อยากลองอีก แทนที่จะรู้สึกว่าได้ปรับให้เหมาะกับตัวเอง

ข้อผิดพลาดที่สี่คือปล่อยให้ทำกิจกรรมต่อเนื่องนานเกินไปโดยไม่พักเพราะเห็นว่าดูสนใจดี ซึ่งอาจทำให้เหนื่อยล้าเกินไปหรือปวดตาโดยไม่บอกใคร เพราะเกรงใจว่าจะทำให้คนอื่นผิดหวัง

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือคิดว่ากิจกรรมในบ้านปลอดภัยกว่านอกบ้านเสมอ จึงไม่ตรวจสอบแสงสว่าง เก้าอี้ หรือของมีคมที่ใช้ในกิจกรรม ทั้งที่อุบัติเหตุในบ้านจากกิจกรรมพบได้บ่อยไม่แพ้กัน

ข้อผิดพลาดที่หกคือให้ผู้สูงอายุทำกิจกรรมคนเดียวตลอดโดยไม่มีใครเข้าร่วมเลย ทำให้ขาดมิติของการปฏิสัมพันธ์ซึ่งเป็นประโยชน์หลักอย่างหนึ่งของกิจกรรม ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือเลิกจัดกิจกรรมทันทีที่ผู้สูงอายุปฏิเสธครั้งแรก โดยไม่ถามเหตุผลหรือลองปรับรูปแบบก่อน

อีกข้อผิดพลาดที่พบบ่อยแต่มักถูกมองข้ามคือการจัดกิจกรรมโดยไม่คำนึงถึงกิจวัตรประจำวันพื้นฐานของผู้สูงอายุเลย เช่น ปล่อยให้ทำกิจกรรมต่อเนื่องจนลืมเวลากินอาหารหรืออั้นปัสสาวะนานเกินไปเพราะไม่อยากลุกกลางคัน ซึ่งอาจกระทบสุขภาพโดยรวมได้แม้ตัวกิจกรรมเองจะปลอดภัยดี

ครอบครัวบางบ้านยังมองข้ามสัญญาณภาวะเปราะบาง เช่น น้ำหนักลดลงหรือแรงถดถอยเร็วกว่าปกติ แล้วยังคงให้ทำกิจกรรมระดับเดิมต่อไปโดยไม่ปรับลดความหนักลง ทำให้ผู้สูงอายุยิ่งเหนื่อยล้าและเบื่อหน่ายมากขึ้นแทนที่จะรู้สึกดีขึ้นจากกิจกรรมนั้น

อีกข้อผิดพลาดที่ครอบครัวมักไม่ทันสังเกตคือการไม่ปรับกิจกรรมตามการได้ยินที่ลดลงตามวัย เมื่อชวนเล่นเกมไพ่หรือดูรายการโทรทัศน์ร่วมกัน ผู้สูงอายุที่ได้ยินเสียงพูดไม่ชัดอาจตอบคำถามผิดจังหวะหรือเงียบไปเฉย ๆ แล้วถูกเข้าใจผิดว่าไม่สนใจหรือความจำแย่ลง ทั้งที่สาเหตุจริงคือฟังไม่ทันมากกว่าจะไม่อยากมีส่วนร่วม ครอบครัวจึงควรพูดช้าลง หันหน้าเข้าหาเวลาคุย และลดเสียงรบกวนรอบข้างระหว่างทำกิจกรรมที่ต้องฟัง

ในทำนองเดียวกัน การให้ทำงานฝีมือหรืออ่านฉลากอุปกรณ์ตัวเล็ก ๆ โดยไม่ถามว่ามองเห็นชัดหรือไม่ ก็เป็นข้อผิดพลาดที่พบบ่อยไม่แพ้กัน หลายครอบครัวคิดว่าผู้สูงอายุแค่ทำช้าลงเพราะอายุมาก ทั้งที่จริงอาจมองไม่เห็นรายละเอียดชัดพอจะทำต่อเนื่อง การถามตรง ๆ ว่ามองเห็นหรือได้ยินชัดแค่ไหนก่อนเริ่มกิจกรรมทุกครั้ง ช่วยแยกปัญหาประสาทสัมผัสออกจากความไม่สนใจได้แม่นยำกว่าการเดาเอาเอง