ความผิดพลาดแรกคือยังใช้หลอดไฟเปลือยไม่มีฝาครอบกระจายแสงในห้องน้ำ ซึ่งอาจให้แสงสว่างเพียงพอในสายตาคนหนุ่มสาว แต่สร้างแสงจ้าที่รบกวนสายตาผู้มีต้อกระจกจนต้องหลับตาชั่วขณะเมื่อเปิดไฟในที่มืด ปัญหานี้ซ้ำเติมด้วยภาวะสายตายาวตามวัย (presbyopia) ที่ทำให้ต้องการปริมาณแสงมากกว่าเดิมอยู่แล้ว การเลือกหลอดไฟผิดชนิดจึงยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างแสงที่ต้องการกับแสงที่ได้รับกว้างขึ้นไปอีก

ความผิดพลาดที่สองคือไม่มีไฟกลางคืนตามเส้นทางเดินเลย ทำให้ผู้สูงอายุต้องเดินในความมืดสนิทจนกว่าจะถึงสวิตช์ไฟหลัก ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เสี่ยงที่สุดโดยเฉพาะเมื่อต้องเดินบ่อยครั้งจากภาวะปัสสาวะบ่อยตอนกลางคืน และเสี่ยงยิ่งขึ้นไปอีกหากผู้สูงอายุมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ร่วมด้วย เพราะจังหวะลุกจากเตียงกะทันหันในความมืดสนิทเป็นช่วงที่ทั้งสองความเสี่ยงซ้อนกันพอดี

ความผิดพลาดที่สามคือสวิตช์ไฟอยู่ในตำแหน่งที่ต้องเดินผ่านความมืดก่อนจะเปิดไฟได้ เช่น อยู่ไกลจากประตูหรือต้องเดินอ้อมเฟอร์นิเจอร์กว่าจะถึง ทำให้ต้องเดินในที่มืดอยู่ดีก่อนจะมีแสงช่วย

ความผิดพลาดที่สี่คือไม่มีแสงเฉพาะจุดบริเวณอ่างล้างหน้าและพื้นที่อาบน้ำ ครอบครัวมักคิดว่าไฟกลางห้องเพียงจุดเดียวเพียงพอแล้ว โดยลืมไปว่าจุดเหล่านี้ต้องการความคมชัดสูงกว่าจุดอื่นเพื่อมองเห็นขอบเขตของพื้นเปียกหรือขอบอ่าง

ความผิดพลาดที่ห้าคือเลือกสีพื้นและผนังห้องน้ำที่ใกล้เคียงกันเกินไปด้วยเหตุผลด้านความสวยงาม โดยไม่คำนึงว่าความสามารถแยกแยะความคมชัดของภาพที่ลดลงตามวัยทำให้ผู้สูงอายุมองไม่เห็นขอบเขตระหว่างพื้นกับผนังหรือขอบอ่างชัดเจน

ความผิดพลาดที่หกคือมองข้ามคำบ่นเล็กๆ ของผู้สูงอายุเรื่องมองเห็นไม่ชัดในห้องน้ำ โดยคิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัยที่ต้องยอมรับ แทนที่จะตรวจสอบว่าสามารถปรับแสงสว่างเพื่อช่วยได้หรือไม่

ความผิดพลาดสุดท้ายคือติดตั้งระบบไฟครั้งเดียวแล้วไม่เคยกลับมาทบทวนซ้ำ ทั้งที่ความสามารถทางสายตาของผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา สิ่งที่เคยเพียงพอเมื่อปีก่อนอาจไม่เพียงพอแล้วในวันนี้

หลายครอบครัวคิดว่าเมื่อปรับปรุงแสงสว่างครั้งหนึ่งแล้วก็ปลอดภัยตลอดไป โดยไม่ทันสังเกตว่าต้อกระจกหรือปัญหาสายตาอื่นอาจค่อยๆ พัฒนาขึ้นจนแสงเดิมไม่เพียงพออีกต่อไป