ข้อแรกคือเปิดไฟจ้าเกินไปจนรบกวนการนอน ทำให้ผู้สูงอายุเลือกที่จะไม่เปิดไฟเลยแล้วเดินในความมืดแทน ซึ่งอันตรายกว่าการมีไฟสลัวที่พอมองเห็นทาง ข้อที่สองคือวางพรมเช็ดเท้าหรือเสื่อไว้บนเส้นทางโดยคิดว่าช่วยให้เดินนุ่มสบาย แต่ขอบพรมที่ม้วนงอกลับกลายเป็นจุดสะดุดที่พบบ่อยที่สุดจุดหนึ่ง

ข้อที่สามคือเช็ดพื้นด้วยน้ำยาที่ทิ้งคราบมันวาวโดยไม่รู้ตัว ทำให้พื้นลื่นกว่าเดิมทั้งที่ตั้งใจทำความสะอาดเพื่อความปลอดภัย ควรเลือกน้ำยาที่ระบุชัดว่าไม่ทิ้งคราบลื่นบนพื้นผิว โดยเฉพาะพื้นกระเบื้องเคลือบมัน

ข้อที่สี่คือติดราวจับกับผนังยิปซัมบางโดยไม่ตรวจโครงสร้างก่อน ทำให้ราวจับหลุดหรือโยกเมื่อออกแรงกดจริง ซึ่งอันตรายกว่าการไม่มีราวจับเลย เพราะผู้สูงอายุมักไว้ใจพิงเต็มน้ำหนักโดยไม่ทันระวัง

ข้อที่ห้าคือปล่อยให้ประตูห้องน้ำเปิดค้างครึ่งบานเพราะคิดว่าสะดวกกว่าปิดสนิท แต่บานประตูที่ค้างอยู่กลางทางกลายเป็นสิ่งกีดขวางที่มองเห็นยากตอนกลางคืน โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุคุ้นเคยกับตำแหน่งเดิมและไม่ทันสังเกตว่าประตูเปิดอยู่

ข้อที่หกคือบอกให้ผู้สูงอายุระวังมากขึ้นด้วยปากเปล่าเพียงอย่างเดียวโดยไม่ปรับสิ่งแวดล้อมจริง คำเตือนลอย ๆ ไม่ได้เปลี่ยนแสงสว่างหรือพื้นผิวที่เป็นสาเหตุจริง และมักทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกกังวลมากขึ้นโดยไม่ได้ปลอดภัยขึ้นจริง

ข้อที่เจ็ดคือมองข้ามอาการเซหรือหน้ามืดที่เกิดซ้ำ ๆ ตอนลุกกลางดึกโดยคิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัย ทั้งที่อาการเหล่านี้อาจเป็นสัญญาณของภาวะที่ต้องได้รับการประเมิน เช่น ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหรือผลข้างเคียงของยาที่ใช้อยู่

ผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยมักต้องพึ่งพาราวจับหรือจุดพยุงตัวมากกว่าคนทั่วไป ข้อผิดพลาดเรื่องราวจับไม่มั่นคงจึงส่งผลรุนแรงกว่าที่ครอบครัวส่วนใหญ่คาดคิด เพราะเป็นการดึงจุดพยุงหลักออกไปในจังหวะที่ร่างกายต้องการมากที่สุด

การแก้ไขข้อผิดพลาดเหล่านี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องความสะดวกสบาย แต่เป็นการปิดช่องว่างที่ร่างกายผู้สูงอายุไม่สามารถชดเชยเองได้อีกต่อไปเหมือนตอนอายุน้อย