ข้อผิดพลาดแรกคือค้นหาตัวเลขความสูงเตียงมาตรฐานทางอินเทอร์เน็ตแล้วนำมาใช้ทันทีโดยไม่ทดสอบกับผู้สูงอายุจริง ทั้งที่ความยาวขาและความสามารถในการทรงตัวของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ตัวเลขที่เหมาะกับคนหนึ่งอาจไม่เหมาะกับอีกคนเลย

ข้อผิดพลาดที่สองคือคัดลอกความสูงเตียงจากสมาชิกครอบครัวคนอื่นที่ใช้แล้วรู้สึกโอเค โดยไม่ตระหนักว่าความยาวขาและกำลังกล้ามเนื้อของแต่ละคนต่างกัน แม้จะเป็นพ่อแม่ลูกกันก็ตาม

ข้อผิดพลาดที่สามคือตัดสินความสูงเตียงจากการมองด้วยตาเปล่าแทนการให้ผู้สูงอายุนั่งขอบเตียงและลุกยืนทดสอบจริงหลายครั้ง เพราะสายตาผู้ดูแลอาจมองว่าดูพอดี ทั้งที่ความรู้สึกมั่นคงหรือฝืนเป็นสิ่งที่ผู้สูงอายุเท่านั้นที่รู้ตัวจริง บางครอบครัวถึงกับตัดสินใจจากภาพถ่ายที่ส่งให้ญาติดูทางไลน์แล้วสรุปว่าใช้ได้ ซึ่งไม่สามารถบอกความรู้สึกมั่นคงจริงตอนนั่งและลุกได้เลย

ข้อผิดพลาดที่สี่คือปรับความสูงเตียงโดยไม่เผื่อพื้นที่และระยะให้หยิบไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์ได้ถนัดมือหลังยืนตรง ทำให้ผู้สูงอายุต้องเอี้ยวตัวหรือก้าวออกไปหยิบก่อนจะทรงตัวมั่นคง ซึ่งเป็นจังหวะเสี่ยงที่ไม่ควรมองข้าม

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่ตรวจสอบว่าความสูงเตียงสอดคล้องกับความสูงเบาะรถเข็นหรือไม่ในกรณีที่ต้องย้ายตัว ทำให้การย้ายตัวแต่ละครั้งต้องยกตัวขึ้นหรือลงมากเกินความจำเป็น เพิ่มความเสี่ยงทั้งต่อผู้สูงอายุและผู้ดูแลที่ช่วยยก

ข้อผิดพลาดที่หกคือใช้ขาเสริมเตียงราคาถูกที่ไม่มั่นคงมาเพิ่มความสูงโดยไม่ตรวจสอบความแข็งแรงเป็นระยะ ทำให้โครงเตียงเสี่ยงโยกหรือเอียงเมื่อใช้งานไปนาน ๆ โดยไม่มีใครสังเกตจนกว่าจะเกิดปัญหา

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือปรับความสูงเตียงเพียงครั้งเดียวแล้วไม่เคยทบทวนซ้ำ ทั้งที่ผู้สูงอายุอาจเริ่มมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหลังเริ่มยาใหม่ หรือกำลังขาลดลงจากภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย ซึ่งทำให้ความสูงที่เคยพอดีกลายเป็นไม่เหมาะสมอีกต่อไปโดยไม่มีใครรู้ตัว หลายครอบครัวมักนึกถึงการทบทวนซ้ำก็ต่อเมื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นแล้วเท่านั้น ทั้งที่ควรกำหนดรอบทบทวนไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันแรกที่ปรับความสูงเตียงเสร็จ