การลุกจากเตียงเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันที่ทำซ้ำหลายครั้งต่อวัน หากความสูงเตียงไม่พอดีตัว ทุกครั้งที่ทำกิจวัตรนี้จะมีความเสี่ยงสะสมไปเรื่อย ๆ โดยที่ครอบครัวอาจไม่ทันสังเกตเพราะไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นทันที

ช่วงลุกจากเตียงยังเป็นจังหวะที่ร่างกายต้องปรับความดันโลหิตจากท่านอนสู่ท่านั่งแล้วยืนอย่างรวดเร็ว ผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะหลังเริ่มยาลดความดันหรือยานอนหลับชนิดใหม่ หากเตียงสูงหรือเตี้ยเกินไปจนต้องออกแรงหรือทรงตัวลำบากอยู่แล้ว ช่วงเวลาเสี่ยงนี้จะยิ่งเสี่ยงกว่าเดิม

เตียงที่สูงเกินไปทำให้เท้าไม่แตะพื้นเต็มฝ่าเท้าตอนนั่งขอบเตียง ผู้สูงอายุมักต้องเขย่งหรือลื่นไถลตัวลงมาเพื่อให้เท้าถึงพื้น ซึ่งเป็นจังหวะที่เสียการทรงตัวได้ง่าย โดยเฉพาะตอนกลางคืนที่ยังงัวเงีย

ปัญหานี้มักพบมากขึ้นเมื่อผู้สูงอายุเริ่มมีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย เพราะกำลังขาที่ลดลงทำให้ควบคุมจังหวะเขย่งหรือลงจากเตียงสูงได้ยากกว่าคนที่กล้ามเนื้อขายังแข็งแรง

เตียงที่เตี้ยเกินไปทำให้ต้องงอเข่าและสะโพกมากกว่าปกติตอนลุกยืน ต้องออกแรงต้นขาและแขนมากขึ้นเพื่อดันตัวขึ้น ซึ่งเหนื่อยกว่าที่คิดหากทำซ้ำหลายครั้งต่อวัน และเสี่ยงเซไปด้านหน้าหากออกแรงไม่พอในจังหวะสุดท้าย

บางสถานพยาบาลจงใจเลือกใช้เตียงเตี้ยพิเศษเพื่อลดความรุนแรงของการบาดเจ็บหากพลัดตกจากเตียงในผู้ป่วยกลุ่มเสี่ยงสูง แต่การตัดสินใจแบบนี้มาพร้อมการประเมินและการดูแลเฉพาะทางเสมอ ไม่ใช่ทางเลือกที่ควรทำเองที่บ้านโดยไม่ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ

หากผู้สูงอายุต้องย้ายตัวจากรถเข็น ความสูงเตียงควรใกล้เคียงกับความสูงเบาะรถเข็นเพื่อให้ย้ายตัวได้ราบรื่นโดยไม่ต้องยกตัวขึ้นหรือลงมาก ส่วนผู้ที่ใช้ไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์ ควรทดสอบว่าลุกยืนแล้วหยิบอุปกรณ์ได้ถนัดมือโดยไม่ต้องเอี้ยวตัวมากเกินไป

ผู้ดูแลที่ต้องช่วยพยุงตัวผู้สูงอายุบ่อย ๆ ก็ควรพิจารณาความสูงเตียงร่วมกับสุขภาพหลังของตัวเองด้วย เพราะเตียงที่เตี้ยเกินไปจะบังคับให้ผู้ดูแลต้องก้มตัวมากเวลาช่วยพยุง ซึ่งเสี่ยงปวดหลังสะสมในระยะยาว