ข้อผิดพลาดที่ 1 คือวางของไกลเกินระยะเอื้อมจริง มักเกิดจากการกะระยะด้วยสายตาของผู้ดูแลแทนที่จะให้ผู้สูงอายุทดลองหยิบเอง ทำให้ของที่ 'ดูใกล้' กลับไกลเกินเอื้อมจริงเพราะข้อจำกัดจากภาวะกล้ามเนื้อลีบตามวัย (sarcopenia)

ข้อผิดพลาดที่ 2 คือวางของสำคัญไว้ในตำแหน่งที่ต้องก้มหรือเงยศีรษะมาก ซึ่งเสี่ยงต่อภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) โดยเฉพาะเมื่อต้องลุกขึ้นกะทันหันตอนกลางคืน

ข้อผิดพลาดที่ 3 คือจัดของทุกอย่างไว้จุดเดียวในห้องนอน โดยไม่มีชุดของจำเป็นสำรองในจุดอื่นที่ผู้สูงอายุใช้เวลาด้วย เช่น มุมนั่งเล่นหรือโต๊ะอาหาร

ข้อผิดพลาดที่ 4 คือไม่คำนึงถึงแสงสว่างในจุดวางของ ทำให้แม้ตำแหน่งจะถูกต้องแต่ผู้สูงอายุที่มีสายตายาวตามวัย (presbyopia) ก็ยังมองไม่เห็นชัดโดยเฉพาะตอนกลางคืน

ข้อผิดพลาดที่ 5 คือใช้ภาชนะที่มีสีกลืนกับพื้นผิวโดยรอบ หรือฝาที่เปิดยากเกินไปสำหรับมือที่มีแรงบีบลดลงตามวัย ทำให้แม้หยิบของได้ก็ยังเปิดใช้งานไม่สะดวก

ข้อผิดพลาดที่ 6 คือจัดของครั้งเดียวแล้วไม่เคยทบทวนซ้ำ ทั้งที่ยาต้องเปลี่ยนตามใบสั่งแพทย์ใหม่ และความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้สูงอายุก็เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

ข้อผิดพลาดที่ 7 คือมีเพียงคนดูแลหลักคนเดียวที่รู้ตำแหน่งของใช้จำเป็นทั้งหมด โดยไม่บอกต่อคนในบ้านคนอื่น ทำให้เกิดปัญหาทันทีเมื่อคนดูแลหลักไม่อยู่บ้านในช่วงฉุกเฉิน

ข้อผิดพลาดทั้งเจ็ดนี้มักไม่ได้เกิดขึ้นแยกกัน แต่ซ้อนทับกันหลายข้อพร้อมกันในบ้านเดียว เช่น วางของไกลเกินเอื้อมและแสงไม่พอในจุดเดียวกัน ซึ่งยิ่งเพิ่มความเสี่ยงมากกว่าการพลาดเพียงข้อเดียว

นอกจากความเสี่ยงทางกายภาพแล้ว ข้อผิดพลาดในการจัดของใช้จำเป็นยังส่งผลต่อความมั่นใจของผู้สูงอายุในระยะยาว หากต้องเรียกให้คนอื่นหยิบของให้บ่อยครั้งเพราะจัดวางไม่เหมาะสม ผู้สูงอายุบางคนอาจเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ หรือหลีกเลี่ยงการทำกิจวัตรบางอย่างด้วยตัวเองไปเลยทั้งที่ยังทำได้

การจัดของใช้จำเป็นให้เหมาะสมจึงไม่ใช่แค่เรื่องความปลอดภัยทางกาย แต่ยังเกี่ยวข้องกับการรักษาความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันด้วยตนเอง (ADL) และความรู้สึกมีคุณค่าในตัวเองของผู้สูงอายุด้วย ครอบครัวจึงควรมองข้อผิดพลาดเหล่านี้อย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่เรื่องความสะดวกเล็กน้อย