บ้านในเมืองหลายหลังมีพื้นที่หน้าบ้านจำกัด ทำให้เมื่อคำนวณตามอัตราส่วน 1:12 แล้วความยาวทางลาดที่ต้องการเกินพื้นที่ที่มี ครอบครัวจึงมักลดความยาวลงจนความชันเกินมาตรฐาน

ทางแก้ที่ใช้ได้จริงคือทำทางลาดแบบหักมุม (switchback) หรือทางลาดรูปตัวแอล ซึ่งใช้พื้นที่น้อยกว่าทางลาดตรงยาวแต่ยังคงความชันที่ปลอดภัยได้ อีกทางเลือกคือปรึกษาลิฟต์บันไดไฟฟ้าสำหรับบ้านที่พื้นที่จำกัดจริง ๆ

ทางลาดที่ใช้ได้ดีตอนแดดออกอาจกลายเป็นอันตรายทันทีที่ฝนตกหรือมีน้ำจากการรดต้นไม้ไหลผ่าน วัสดุผิวที่ดูเหมือนกันลื่นบางชนิดจริง ๆ แล้วลื่นมากเมื่อเปียก โดยเฉพาะพื้นผิวที่มีตะไคร่น้ำสะสม

ทางแก้คือตรวจสอบวัสดุผิวใหม่ทุกครั้งที่มีการรดน้ำต้นไม้หรือทำความสะอาดบริเวณใกล้ทางลาด ทำความสะอาดตะไคร่น้ำอย่างสม่ำเสมอ และพิจารณาติดหลังคากันฝนหากงบประมาณเอื้ออำนวย

ทางลาดที่สร้างไว้แต่แรกโดยไม่ได้คำนึงถึงความกว้างของรถเข็นมาตรฐาน (ประมาณ 65-70 เซนติเมตร บวกระยะเผื่อสำหรับล้อและมือจับ) มักทำให้ผู้ใช้รถเข็นชนขอบทางลาดหรือราวจับขณะเข็นขึ้นลง

การแก้ปัญหานี้จำเป็นต้องขยายโครงสร้างจริง ไม่มีทางลัดชั่วคราวที่ปลอดภัยเพียงพอ ควรวัดความกว้างรถเข็นที่ใช้จริงในบ้านบวกระยะเผื่ออย่างน้อย 15-20 เซนติเมตรต่อข้างก่อนวางแผนขยาย

บางครอบครัวพบว่าทางลาดที่เคยใช้สบายกลับใช้ลำบากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ทั้งที่โครงสร้างไม่ได้เปลี่ยนแปลง สาเหตุมักไม่ได้อยู่ที่ทางลาดแต่อยู่ที่ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของผู้สูงอายุที่ลดลงตามภาวะเปราะบางหรือมวลกล้ามเนื้อน้อยจากภาวะ sarcopenia ที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตามวัย

ในกรณีนี้ปัญหาที่แท้จริงไม่ใช่โครงสร้างทางลาด แต่เป็นสัญญาณว่าถึงเวลาต้องประเมินกำลังแขนและขาใหม่ อาจต้องปรับความชันให้น้อยลง เพิ่มราวจับ หรือพิจารณาให้มีผู้ช่วยประกบทุกครั้งที่ใช้ทางลาดแทนการปล่อยให้ใช้เองตามลำพังเหมือนก่อน

บางครอบครัวสังเกตว่าผู้สูงอายุเซหรือทรงตัวไม่มั่นคงขณะใช้ทางลาดเฉพาะบางช่วงเวลาของวัน แล้วรีบสรุปว่าทางลาดมีปัญหา ทั้งที่สาเหตุอาจมาจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) ที่ทำให้เกิดความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic) ในบางช่วงเวลาหลังกินยา

วิธีแยกแยะคือสังเกตว่าอาการเซเกิดขึ้นเฉพาะช่วงเวลาใกล้เคียงกับมื้อยาหรือไม่ หากใช่ ควรปรึกษาแพทย์เรื่องเวลาที่เหมาะสมในการใช้ทางลาดหรือทบทวนรายการยา แทนการปรับแก้โครงสร้างทางลาดที่จริง ๆ แล้วไม่ได้มีปัญหา