ปัญหานี้พบบ่อยและมักถูกมองว่าเป็นความประมาท ทั้งที่ในทางปฏิบัติมักเกี่ยวข้องกับการที่สมาธิถูกขัดจังหวะระหว่างทำอาหาร เช่น มีโทรศัพท์เข้าหรือลุกไปทำธุระอื่นแล้วลืมกลับมาดู ยิ่งมีสิ่งรบกวนหลายอย่างพร้อมกัน ความเสี่ยงก็ยิ่งสูงขึ้น

หากปัญหานี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้นอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่สัปดาห์ ควรสังเกตว่ามีสัญญาณอื่นร่วมด้วยหรือไม่ เช่น ลืมเรื่องอื่นในชีวิตประจำวันมากขึ้นด้วย เพราะอาจเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงด้านความจำที่กว้างกว่าเรื่องทำอาหารเพียงอย่างเดียว

การอยู่คนเดียวทำให้ขาดบรรยากาศการกินร่วมกับคนอื่นซึ่งช่วยกระตุ้นความอยากอาหารตามธรรมชาติ หลายคนจึงกินน้อยลงโดยไม่รู้ตัวและไม่มีใครทักท้วง เพราะดูจากภายนอกยังทำกิจวัตรประจำวันได้ตามปกติ

ผลกระทบระยะยาวของการกินน้อยลงคือเสี่ยงต่อภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยหรือ sarcopenia ซึ่งไม่ได้แค่ทำให้ผอมลง แต่ยังเพิ่มความเสี่ยงหกล้มและฟื้นตัวช้าลงหากเจ็บป่วย การกินน้อยลงจึงไม่ใช่เรื่องเล็กที่ควรปล่อยผ่าน

การวางแผนซื้อของเป็นตัวอย่างของกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นกว่ากิจวัตรพื้นฐาน หรือ IADL ซึ่งต้องอาศัยความจำและการวางแผนล่วงหน้า ผู้สูงอายุบางคนเริ่มซื้อของซ้ำเพราะจำไม่ได้ว่าซื้อมาแล้ว หรือลืมซื้อของจำเป็นจนขาดแคลนบางอย่างในบ้าน

ปัญหานี้ต่างจากความขี้ลืมทั่วไปตรงที่มักเกิดขึ้นซ้ำเป็นรูปแบบเดิม เช่น ลืมซื้อของกลุ่มเดียวกันซ้ำ ๆ หรือซื้อของชิ้นเดียวกันสะสมจนล้นตู้ ควรสังเกตรูปแบบนี้ร่วมกับปัญหาความจำด้านอื่นก่อนสรุปว่าเป็นเรื่องปกติของวัย

ผู้สูงอายุบางคนที่เคยลืมปิดเตาหรือเกือบเกิดอุบัติเหตุในครัวมาก่อน อาจเริ่มกลัวการทำอาหารจนหลีกเลี่ยงไปเลย ซึ่งนำไปสู่ปัญหาการกินน้อยลงเป็นลูกโซ่ ความกลัวนี้เป็นปัญหาทางจิตใจที่แก้ด้วยอุปกรณ์ความปลอดภัยอย่างเดียวไม่พอ

การพูดคุยให้กำลังใจและช่วยหาอุปกรณ์ที่ทำให้ท่านมั่นใจขึ้น เช่น เตาที่มีระบบตัดแก๊สอัตโนมัติ มักช่วยให้กลับมาทำอาหารเองได้อย่างปลอดภัยมากกว่าการห้ามไม่ให้ทำเลยหรือปล่อยให้กลัวต่อไป