ข้อผิดพลาดแรกคือเลือกไฟกลางคืนจากความสวยงามหรือดีไซน์มากกว่าความสว่างที่เหมาะสมกับการมองเห็นจริง ทำให้ได้ไฟที่ดูดีแต่ใช้งานได้จริงน้อย ข้อผิดพลาดที่สองคือติดไฟเพียงจุดเดียว เช่น หัวเตียง โดยไม่มองเส้นทางเดินทั้งเส้นเป็นระบบเดียวกัน ทำให้ยังมีช่วงมืดตรงกลางที่ต้องเดินผ่าน

ข้อผิดพลาดที่สามคือติดตั้งไฟในตำแหน่งที่ต้องลุกเดินไปเปิดก่อน เช่น สวิตช์ที่ผนังไกลจากเตียง ทำให้ผู้สูงอายุต้องเดินในความมืดช่วงแรกก่อนจะถึงสวิตช์ ซึ่งขัดกับเป้าหมายของการมีไฟกลางคืนโดยสิ้นเชิง

ข้อผิดพลาดที่สี่คือติดตั้งไฟแล้วไม่เคยตรวจสอบซ้ำอีกเลย ทั้งที่การจัดวางเฟอร์นิเจอร์หรือของใช้ในบ้านมักเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จนอาจไปบดบังแสงหรือกีดขวางเส้นทางเดิมโดยไม่มีใครสังเกต ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่ตรวจสอบแบตเตอรี่ของไฟเซนเซอร์หรือไฟชาร์จไฟเป็นประจำ จนไฟหมดโดยไม่รู้ตัวและไม่มีไฟใช้งานตอนที่ต้องการมากที่สุด

การละเลยสองจุดนี้ทำให้ระบบไฟกลางคืนที่เคยดีในวันแรกค่อย ๆ กลายเป็นระบบที่ใช้งานไม่ได้จริงโดยไม่มีใครทันรู้ตัว

ข้อผิดพลาดที่หกคือตัดสินใจเรื่องความสว่างและตำแหน่งไฟทั้งหมดโดยไม่ถามความรู้สึกของผู้สูงอายุ ทำให้บางครั้งไฟที่ครอบครัวคิดว่าพอดีกลับสว่างเกินไปหรือไม่พอสำหรับสายตาที่เปลี่ยนไปตามวัยของผู้ใช้งานจริง ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือมองข้ามคำบ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น บ่นว่ามองทางไม่ชัด แล้วคิดว่าค่อย ๆ ชินไปเองแทนที่จะปรับแก้ทันที

การรวบรวมข้อผิดพลาดทั้งเจ็ดข้อนี้ไว้ในที่เดียวช่วยให้ครอบครัวตรวจสอบตัวเองได้ง่ายขึ้นว่ากำลังพลาดจุดไหนอยู่บ้าง ก่อนที่ปัญหาจะสะสมจนเกิดอุบัติเหตุจริง

ข้อผิดพลาดทั้งเจ็ดข้อข้างต้นล้วนแก้ไขได้ด้วยการปรับสภาพแวดล้อม แต่บางครั้งครอบครัวแก้ไขทุกข้อแล้วผู้สูงอายุยังเดินเซหรือหกล้มอยู่ดี กรณีนี้อาจไม่ใช่ความผิดพลาดเรื่องไฟอีกต่อไป แต่เกี่ยวข้องกับภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ที่ทำให้หน้ามืดทันทีที่ลุกกลางดึก หรือภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) ที่ทำให้แรงประคองตัวลดลงตามวัย

การแยกให้ออกระหว่างสองกรณีนี้สำคัญมาก เพราะถ้าเป็นข้อผิดพลาดเรื่องไฟ การปรับตำแหน่งหรือความสว่างจะช่วยได้ทันที แต่ถ้าเป็นสัญญาณจากร่างกาย การซื้อไฟเพิ่มหรือย้ายตำแหน่งซ้ำไปเรื่อย ๆ จะไม่ช่วยแก้ปัญหาที่แท้จริง ควรปรึกษาแพทย์เพื่อประเมินเพิ่มเติมแทน