หลายครอบครัววางแผนหนีไฟตามมาตรฐานทั่วไปโดยไม่ได้ทดสอบว่าผู้สูงอายุในบ้านทำได้จริงหรือไม่ เช่น กำหนดเส้นทางที่ต้องก้าวข้ามธรณีประตูสูงหรือลงบันไดชันในความมืด ซึ่งอาจเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับผู้ที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia จนแรงขาลดลงมาก แผนที่ดูสมบูรณ์บนกระดาษจึงอาจใช้ไม่ได้จริงเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน

อีกปัญหาคือแผนที่ไม่ได้ปรับปรุงตามเวลา ครอบครัวมักวางแผนไว้ครั้งเดียวตอนที่ผู้สูงอายุยังแข็งแรง แล้วไม่ได้ทบทวนซ้ำเมื่อความสามารถทางร่างกายเปลี่ยนไป เช่น เริ่มใช้ไม้เท้าหรือรถเข็นในภายหลัง

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะสูญเสียการได้ยินตามวัยหรือ presbycusis ซึ่งมักสูญเสียการได้ยินเสียงความถี่สูงก่อน ในขณะที่เครื่องตรวจจับควันทั่วไปมักส่งเสียงเตือนความถี่สูง หากไม่มีการปรับระบบเตือนภัยให้เหมาะสม ผู้สูงอายุอาจไม่ได้ยินสัญญาณเตือนจนกว่าสถานการณ์จะลุกลามไปมากแล้ว

ผู้ที่มีความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension ก็เผชิญปัญหาอีกแบบ คือแม้จะได้ยินสัญญาณเตือนแล้ว การลุกขึ้นทันทีจากการนอนหลับอาจทำให้เวียนหัวรุนแรงจนล้มหรือเคลื่อนไหวช้าลงในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด

การถูกปลุกกะทันหันกลางดึกด้วยเสียงเตือนภัยและความมืดอาจทำให้ผู้สูงอายุบางคนเกิดภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ชั่วคราว โดยเฉพาะผู้ที่มีความเสี่ยงอยู่แล้วจากการใช้ยาหลายชนิดหรือ polypharmacy ภาวะนี้ทำให้ตัดสินใจช้าลงหรือเดินผิดทิศทางในสถานการณ์ที่ทุกวินาทีมีความหมาย

หลายครอบครัวไม่ทันสังเกตว่าผู้สูงอายุเคยมีอาการสับสนหรือตื่นตระหนกในสถานการณ์อื่นมาก่อน เช่น ตื่นกลางดึกแล้วจำทางเข้าห้องน้ำไม่ได้ชั่วคราว ซึ่งเป็นสัญญาณว่าแผนหนีไฟต้องเตรียมคนช่วยนำทางไว้เป็นพิเศษ ไม่ใช่ปล่อยให้ผู้สูงอายุตัดสินใจเองตามลำพังในสถานการณ์ฉุกเฉิน

หากผู้สูงอายุมีภาวะเปราะบางหรือ frailty ร่วมกับปัญหาการเคลื่อนไหวหรือการได้ยินที่ยังไม่ได้แก้ไข ความเสี่ยงจากเหตุไฟไหม้จะรุนแรงกว่าคนทั่วไปมาก เพราะเวลาที่ใช้ในการอพยพนานขึ้นในขณะที่สถานการณ์อันตรายลุกลามเร็วขึ้นทุกวินาที ครอบครัวควรจัดลำดับความสำคัญเรื่องนี้ให้สูงกว่าปัญหาบ้านทั่วไปอื่น ๆ

อีกปัญหาที่พบบ่อยแต่มักไม่มีใครนึกถึงคือบ้านที่มีผู้ดูแลหลักเพียงคนเดียวคอยช่วยเหลือผู้สูงอายุตลอดเวลา หากผู้ดูแลคนนั้นไม่อยู่บ้านชั่วคราว เช่น ออกไปทำธุระหรือไปทำงานกะกลางคืน แผนหนีไฟที่พึ่งพาผู้ดูแลคนเดียวทั้งหมดจะใช้ไม่ได้ผลทันที ครอบครัวจึงควรมีแผนสำรองที่ไม่ต้องพึ่งพาคนใดคนหนึ่งเพียงคนเดียว เช่น การแจ้งเพื่อนบ้านที่ไว้ใจได้ให้รับรู้สถานการณ์และเบอร์ติดต่อฉุกเฉิน หรือติดตั้งอุปกรณ์เตือนภัยที่ส่งสัญญาณไปยังผู้ดูแลคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในบ้านขณะนั้นด้วย เพื่อไม่ให้ผู้สูงอายุต้องเผชิญสถานการณ์ฉุกเฉินตามลำพังโดยไม่มีใครรู้ตัว