ข้อผิดพลาดแรกคือซื้อรองเท้าตามขนาดเดิมที่เคยใส่เมื่อหลายปีก่อน โดยไม่วัดเท้าใหม่ ทั้งที่รูปเท้าผู้สูงอายุเปลี่ยนไปตามวัย เช่น เท้าแบนลงหรือมีอาการบวมในบางช่วงของวัน ข้อผิดพลาดที่สองคือเลือกรองเท้าจากความสวยงามหรือราคาถูก โดยไม่ได้ทดลองเดินจริงว่าส้นเท้าเลื่อนหลุดหรือนิ้วเท้าถูกบีบหรือไม่

ข้อผิดพลาดที่สามคือซื้อรองเท้าที่ต้องผูกเชือกสำหรับผู้สูงอายุที่ทรงตัวไม่มั่นคง ทำให้ต้องก้มตัวลำบากทุกครั้งที่ใส่-ถอด ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงเสียการทรงตัวโดยไม่จำเป็น ทั้งสามข้อนี้ต่างจากข้อผิดพลาดอื่นในหน้านี้ตรงที่ส่งผลให้สะดุดหรือเสียการทรงตัวได้ตั้งแต่วันแรกที่สวมใส่ ไม่ต้องรอสะสม

ต่างจากข้อผิดพลาดเรื่องการเลือกซื้อที่เห็นผลทันที ข้อผิดพลาดกลุ่มนี้ค่อย ๆ สะสมโดยไม่รู้ตัว ใช้รองเท้าคู่เดิมต่อเนื่องนานเกินไปโดยไม่ตรวจพื้นรองเท้า ทำให้ดอกยางสึกจนกันลื่นได้น้อยลงมากโดยไม่รู้ตัว เพราะตัวรองเท้ายังดูสภาพดีจากภายนอก

อีกข้อคือเก็บรองเท้าไว้ในที่ชื้นหรือโดนแดดจัดต่อเนื่อง ทำให้พื้นยางเสื่อมสภาพเร็วกว่าปกติโดยครอบครัวไม่ทันสังเกต

ข้อผิดพลาดกลุ่มสุดท้ายนี้ไม่ใช่เรื่องตัวรองเท้าโดยตรง แต่เป็นความเข้าใจผิดที่ทำให้แก้ปัญหาไม่ตรงจุด เข้าใจว่าซื้อรองเท้ากันลื่นแล้วปัญหาการล้มจะหมดไปทั้งหมด โดยมองข้ามปัจจัยเสี่ยงอื่น เช่น ผลข้างเคียงยา ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือปัญหาสายตา ซึ่งรองเท้าอย่างเดียวแก้ไม่ได้ อีกข้อคือปล่อยให้ผู้สูงอายุใส่รองเท้าแตะเดินในบ้านตลอดวันโดยคิดว่าปลอดภัยเพราะสวมใส่สบาย ทั้งที่รองเท้าแตะส่วนใหญ่ไม่มีระบบยึดส้นที่ช่วยป้องกันการลื่นหลุดขณะเดิน

ที่ลึกกว่านั้นคือไม่สังเกตว่าผู้สูงอายุมีมวลกล้ามเนื้อน้อยลง (sarcopenia) จนเดินและทรงตัวไม่มั่นคงเท่าเดิม ครอบครัวมักโทษว่าเป็นเพราะรองเท้าไม่ดี ทั้งที่ความจริงคือกำลังขาที่ลดลงตามวัย ซึ่งต้องแก้ด้วยการฝึกความแข็งแรงร่วมกับแพทย์หรือนักกายภาพบำบัด ไม่ใช่แค่เปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือผลจากการใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) พร้อมกัน เช่น ยาลดความดันร่วมกับยานอนหลับ ซึ่งอาจทำให้เวียนหัวหรือทรงตัวไม่มั่นคงในบางช่วงเวลาของวัน ครอบครัวควรสังเกตว่าผู้สูงอายุลื่นหรือเซบ่อยขึ้นในช่วงหลังกินยาหรือไม่ และแจ้งแพทย์เพื่อทบทวนรายการยาหากสงสัย ครอบครัวที่หลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดทั้งหมดนี้ได้ ไม่ได้แปลว่าผู้สูงอายุจะไม่มีวันลื่นล้มอีกเลย แต่ช่วยลดความเสี่ยงที่ป้องกันได้ลงอย่างมาก