รถเข็นเป็นอุปกรณ์ที่รับน้ำหนักและแรงเสียดทานซ้ำๆ ทุกวัน ชิ้นส่วนอย่างยาง สกรู และระบบเบรกจึงสึกหรอทีละน้อยโดยที่ผู้ใช้งานไม่ทันสังเกต จนกระทั่งเกิดปัญหาในจังหวะที่อันตรายที่สุด เช่น ขณะขึ้นทางลาดหรือย้ายตัว

สำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) คือร่างกายฟื้นตัวจากอุบัติเหตุเล็กน้อยได้ช้ากว่าคนทั่วไป แม้รถเข็นชำรุดเพียงเล็กน้อยก็อาจนำไปสู่การล้มที่ส่งผลกระทบรุนแรงกว่าที่คาดไว้

การตรวจสภาพเป็นกิจวัตรประจำวันจึงไม่ใช่เรื่องเกินความจำเป็น แต่เป็นการป้องกันที่ลงทุนเวลาน้อยแต่ลดความเสี่ยงได้มาก

จุดแรกที่ต้องตรวจคือระบบเบรกทั้งสองข้าง โดยล็อกเบรกแล้วลองดันรถเข็นเบาๆ ว่าล้อไม่หมุนเลย หากล้อยังขยับได้แม้ล็อกแล้ว แสดงว่าเบรกเริ่มหลวมและต้องปรับหรือซ่อมก่อนใช้งาน

จุดต่อมาคือล้อทั้งสี่ ตรวจว่าไม่มีรอยแตก ลมยางไม่อ่อนผิดปกติ (สำหรับรุ่นที่เป็นยางลม) และล้อหมุนได้ลื่นไม่มีเสียงดังหรือโยกคลอนซ้าย-ขวา

สุดท้ายคือที่วางแขน ที่วางเท้า และเบาะนั่ง ต้องตรวจว่าล็อกแน่นไม่หลวม ผ้าเบาะไม่ขาดจนโครงเหล็กทิ่มตำ และหากมีเข็มขัดนิรภัยต้องตรวจสายไม่ขาดหรือหัวเข็มขัดไม่ชำรุด

นอกจากตรวจเร็วรายวัน ควรมีการตรวจละเอียดสัปดาห์ละครั้ง เช่น ตรวจสกรูยึดจุดต่างๆ ว่าไม่หลวม โครงรถเข็นไม่มีรอยร้าวหรือสนิมกัดกร่อน และหากเป็นรถเข็นไฟฟ้าควรตรวจระดับแบตเตอรี่และจุดชาร์จไฟด้วย

การจดบันทึกวันที่ตรวจและปัญหาที่พบไว้สั้นๆ ในสมุดหรือปฏิทิน ช่วยให้ครอบครัวเห็นแนวโน้มการชำรุด เช่น ล้อข้างเดียวโยกซ้ำๆ ทุกสัปดาห์ ซึ่งบ่งชี้ว่าควรเปลี่ยนอะไหล่แทนการซ่อมชั่วคราวไปเรื่อยๆ

การขันสกรูให้แน่นหรือทำความสะอาดล้อเป็นเรื่องที่ครอบครัวทำเองได้ แต่หากพบปัญหาที่ระบบเบรกไม่ทำงาน โครงรถเข็นบิดเบี้ยว หรือรถเข็นไฟฟ้ามีปัญหาระบบควบคุม ควรพาไปให้ช่างหรือศูนย์บริการที่มีความรู้เฉพาะทางตรวจซ่อม ไม่ควรแกะเองโดยไม่มีความรู้

การซื้ออะไหล่ทดแทนควรเลือกรุ่นที่ตรงกับสเปกเดิมของรถเข็น โดยเฉพาะระบบเบรกและล้อ เพราะอะไหล่ที่ไม่ตรงรุ่นอาจทำให้ระบบล็อกทำงานไม่เต็มประสิทธิภาพ

เมื่อผู้สูงอายุรู้สึกว่ารถเข็นของตัวเองมั่นคงและได้รับการดูแลอย่างสม่ำเสมอ มักกล้าออกไปทำกิจกรรมนอกบ้านหรือเข้าร่วมกิจกรรมครอบครัวมากขึ้น ตรงกันข้ามกับรถเข็นที่เคยมีปัญหาชำรุดมาก่อน ซึ่งอาจทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกไม่มั่นใจและหลีกเลี่ยงการออกจากบ้านโดยไม่จำเป็น

ผู้ดูแลควรเปิดโอกาสให้ผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในการตรวจสภาพรถเข็นเท่าที่ทำได้ เช่น ลองหมุนล้อดูเองหรือบอกความรู้สึกขณะนั่ง เพราะช่วยให้ผู้สูงอายุรู้สึกว่ายังมีบทบาทดูแลอุปกรณ์ของตัวเองอยู่ ไม่ใช่เป็นเพียงผู้ถูกดูแลฝ่ายเดียว

การสร้างความคุ้นเคยกับขั้นตอนตรวจสภาพยังช่วยให้ผู้สูงอายุสังเกตความผิดปกติได้เร็วขึ้นด้วยตัวเอง เช่น รู้สึกว่าล้อหมุนหนืดกว่าปกติ ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญที่ผู้ดูแลอาจไม่ทันสังเกตหากไม่ได้ใช้รถเข็นด้วยตัวเอง