การใช้โทรศัพท์ในภาวะฉุกเฉินเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรียกว่า IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนขึ้น ซึ่งต่างจากกิจวัตรพื้นฐานอย่างกินข้าวหรืออาบน้ำ เพราะต้องใช้ทั้งความจำ การมองเห็น การได้ยิน และการตัดสินใจพร้อมกันภายในไม่กี่วินาที ในสถานการณ์ปกติผู้สูงอายุหลายคนทำได้สบาย แต่พอเกิดเหตุจริงที่ตื่นตระหนกหรือเจ็บปวด ความสามารถส่วนนี้มักลดลงกะทันหันแม้จะไม่มีอะไรผิดปกติทางร่างกายเพิ่มเติม

ครอบครัวส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดว่าแค่บอกเบอร์ปากเปล่าหรือเขียนเบอร์ติดตู้เย็นก็เพียงพอแล้ว แต่ในช่วงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือจริง ผู้สูงอายุอาจหาแว่นไม่เจอ มือสั่นจนกดปุ่มเล็กไม่ถูก หรือเสียงปลายสายเบาเกินกว่าจะได้ยินชัด ระบบที่ดีจึงต้องลดจำนวนขั้นตอนที่ต้องคิดให้เหลือน้อยที่สุด

1669 คือสายด่วนการแพทย์ฉุกเฉินสำหรับอาการที่เสี่ยงต่อชีวิตหรืออวัยวะ เช่น เจ็บหน้าอกรุนแรง หายใจลำบาก แขนขาอ่อนแรงข้างเดียวกะทันหัน หรือหมดสติ โทรฟรีตลอด 24 ชั่วโมงและไม่ต้องเตรียมข้อมูลใด ๆ ก่อนโทร ส่วน 191 ใช้เมื่อเป็นเหตุอาชญากรรมหรืออันตรายจากบุคคล และ 199 ใช้เมื่อเกิดเพลิงไหม้ การให้ผู้สูงอายุต้องแยกแยะเองว่าควรโทรเบอร์ไหนตอนตื่นตระหนกเป็นภาระที่ไม่จำเป็น

แนวทางที่ปลอดภัยกว่าคือสอนหลักง่าย ๆ ว่าเรื่องร่างกายให้โทร 1669 ก่อนเสมอ เพราะเจ้าหน้าที่จะประสานงานเบอร์อื่นต่อให้เองถ้าจำเป็น และให้ผู้สูงอายุมีเบอร์คนในครอบครัวเป็นทางเลือกที่สองสำหรับเหตุที่ไม่ถึงขั้นฉุกเฉินทางการแพทย์

สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่มีฟีเจอร์กดปุ่มด้านข้างค้างไว้เพื่อเรียกความช่วยเหลือฉุกเฉินโดยไม่ต้องปลดล็อกหน้าจอก่อน และมีเมนูข้อมูลทางการแพทย์ที่คนช่วยเหลือเปิดดูได้จากหน้าจอล็อกโดยไม่ต้องรู้รหัสผ่าน ครอบครัวควรตั้งค่าส่วนนี้ให้ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มีเหตุฉุกเฉิน เพราะการมานั่งตั้งค่าตอนที่ผู้สูงอายุกำลังเจ็บป่วยอยู่แล้วมักทำได้ยากกว่าที่คิด

สำหรับผู้สูงอายุที่ใช้สมาร์ทโฟนไม่คล่อง อุปกรณ์เสริมอย่างสร้อยคอหรือกำไลข้อมือที่มีปุ่ม SOS เชื่อมกับมือถือของลูกหลาน เป็นทางเลือกที่ลดขั้นตอนได้มากกว่า แต่ต้องเลือกรุ่นที่ชาร์จง่ายและกันน้ำได้ระดับหนึ่ง เพราะอุบัติเหตุจำนวนไม่น้อยเกิดในห้องน้ำ

บัตรข้อมูลฉุกเฉินควรมีเฉพาะข้อมูลที่จำเป็นต่อการช่วยชีวิตในทันที ได้แก่ ชื่อ อายุ เบอร์ผู้ติดต่อฉุกเฉินอย่างน้อยสองคน โรคประจำตัวสำคัญ ยาที่ใช้ประจำ และสิ่งที่แพ้ยาหรือแพ้อาหาร ไม่จำเป็นต้องมีเลขบัตรประชาชนหรือข้อมูลทางการเงิน เพราะยิ่งข้อมูลมากเกินจำเป็นยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหากบัตรสูญหาย ตามหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่แนะนำให้เก็บเท่าที่จำเป็นต่อวัตถุประสงค์เท่านั้น

ควรมีบัตรอย่างน้อยสองชุด ชุดหนึ่งพกติดกระเป๋าสตางค์ตลอดเวลา อีกชุดติดในจุดที่หน่วยกู้ชีพมองเห็นได้จากประตูหน้าบ้านหรือหน้าตู้เย็น เพราะเวลาเกิดเหตุจริง คนที่มาถึงก่อนอาจไม่ใช่คนในครอบครัวเสมอไป อาจเป็นเพื่อนบ้านหรือเจ้าหน้าที่กู้ชีพที่ไม่รู้จักผู้ป่วยมาก่อนเลย