การจัดการโทรศัพท์และแอปพลิเคชันต่าง ๆ ถือเป็นส่วนหนึ่งของ IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนขึ้น (Instrumental Activities of Daily Living) เช่นเดียวกับการจัดการเงินหรือการเดินทาง ซึ่งเป็นทักษะที่ต้องอาศัยความจำ สายตา และความคุ้นเคยกับเทคโนโลยีร่วมกัน เมื่อผู้สูงอายุต้องรับมือกับหน้าจอเล็ก ตัวอักษรถี่ และขั้นตอนหลายชั้นพร้อมกัน โอกาสที่จะกดผิด ลืมรหัสผ่าน หรือกดยอมรับสิ่งที่ไม่เข้าใจจึงสูงกว่ากลุ่มวัยอื่น

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือสายตายาวตามวัย (presbyopia) ซึ่งทำให้อ่านตัวอักษรขนาดเล็กบนหน้าจอได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุ ผู้สูงอายุจำนวนมากจึงกดข้ามข้อความแจ้งเตือนหรือหน้าต่างยืนยันโดยไม่ได้อ่านครบ ซึ่งอาจทำให้ปิดระบบสำรองข้อมูลอัตโนมัติไปโดยไม่รู้ตัว หรือกดยอมรับให้แอปแปลกหน้าเข้าถึงข้อมูลโดยไม่ได้ตั้งใจ

ไม่จำเป็นต้องสำรองทุกอย่างในเครื่องพร้อมกันตั้งแต่วันแรก การเริ่มจากข้อมูลที่กู้คืนเองไม่ได้เลยหากไม่มีสำรองไว้ก่อนจะช่วยลดความเสี่ยงได้เร็วที่สุด และช่วยให้ผู้ดูแลไม่รู้สึกว่าต้องทำทุกอย่างในครั้งเดียว

รายชื่อผู้ติดต่อมักถูกมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่ในทางปฏิบัติคือสิ่งที่สร้างผลกระทบทันทีที่สุดเมื่อหาย เพราะผู้สูงอายุจำนวนมากจำเบอร์โทรลูกหลานหรือคลินิกประจำไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะถ้าไม่ได้กดโทรออกเองมานาน

โทรศัพท์แอนดรอยด์และไอโฟนทุกเครื่องมีระบบสำรองข้อมูลติดตั้งมาให้แล้วในตัว ผูกกับบัญชี Google หรือ Apple ID ที่ผู้สูงอายุใช้อยู่ประจำ การใช้ระบบเหล่านี้ปลอดภัยกว่าการโหลดแอปสำรองข้อมูลจากภายนอกที่ไม่รู้แหล่งที่มา เพราะแอปแปลกหน้าบางตัวขอสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลมากเกินความจำเป็นและอาจนำข้อมูลไปใช้ในทางที่ไม่ควร

จุดที่ครอบครัวควรตรวจร่วมกันคือบัญชีที่ใช้สำรองข้อมูลต้องเป็นบัญชีเดียวกับที่ผู้สูงอายุล็อกอินใช้งานเครื่องอยู่จริง เพราะบางบ้านพบว่าเครื่องผูกกับบัญชีอีเมลเก่าที่ไม่มีใครจำรหัสผ่านได้แล้ว ทำให้ระบบสำรองอัตโนมัติทำงานอยู่ก็จริง แต่ไม่มีใครเข้าถึงข้อมูลนั้นได้เมื่อจำเป็น