หลายครอบครัวไทยถือว่าเรื่องเงินและทรัพย์สินเป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่ควรพูดคุยกันตรง ๆ โดยเฉพาะระหว่างพ่อแม่กับลูก ผู้สูงอายุจำนวนมากจึงเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยจนกว่าจะถึงวันที่จำเป็นจริง ๆ ซึ่งอาจสายเกินไปหากเกิดเหตุฉุกเฉินที่ต้องมีคนช่วยจัดการทรัพย์สินแทน

ในขณะเดียวกัน การเปิดเผยตัวเลขทรัพย์สินอย่างละเอียดตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็มีความเสี่ยงเช่นกัน เช่น อาจทำให้ลูกบางคนเริ่มมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปเพราะคาดหวังมรดก หรือทำให้เกิดการเปรียบเทียบกันระหว่างพี่น้องก่อนเวลาอันควร จุดสมดุลจึงอยู่ที่การเปิดเผยเท่าที่จำเป็นสำหรับการดูแล ไม่ใช่การเปิดเผยตัวเลขทั้งหมดในคราวเดียว

การบอกทีละคนอาจดูสะดวกกว่าเพราะสามารถเลือกจังหวะเวลาที่แต่ละคนสะดวกได้ แต่มีความเสี่ยงว่าพี่น้องแต่ละคนจะได้รับข้อมูลไม่เท่ากันหรือคลาดเคลื่อนกันเมื่อเล่าต่อกันเอง จนกลายเป็นความสงสัยว่าใครรู้ข้อมูลมากกว่าใคร แม้ผู้สูงอายุจะไม่ได้ตั้งใจปิดบังก็ตาม

การบอกพร้อมกันทั้งบ้านในบรรยากาศเปิดเผย เช่น การนัดคุยกันทั้งครอบครัวเรื่องแผนการดูแลในอนาคต ช่วยให้ทุกคนได้ยินข้อมูลชุดเดียวกันพร้อมกัน ลดโอกาสความเข้าใจผิดและความหวาดระแวงได้มากกว่า แม้จะต้องใช้ความกล้าและการเตรียมตัวมากกว่าในช่วงแรก

ระดับแรกที่ควรเปิดเผยคือทรัพย์สินมีประเภทใดบ้าง เช่น บ้าน ที่ดิน เงินฝาก หรือหุ้น และเอกสารสำคัญเก็บไว้ที่ไหน โดยยังไม่จำเป็นต้องระบุมูลค่าที่แน่นอน ระดับนี้เพียงพอสำหรับให้ครอบครัวรู้ว่าต้องดูแลอะไรบ้างในกรณีฉุกเฉิน

ระดับที่ลึกขึ้นคือมูลค่าโดยประมาณและแผนการแบ่งในอนาคต ซึ่งควรเปิดเผยเมื่อผู้สูงอายุรู้สึกพร้อมและไว้วางใจว่าครอบครัวจะไม่นำข้อมูลนี้ไปสร้างความขัดแย้ง การเร่งเปิดเผยระดับนี้ก่อนที่ความสัมพันธ์ในครอบครัวจะพร้อมอาจสร้างปัญหามากกว่าประโยชน์