ปัญหาการแบ่งงานเกษตรในครอบครัวส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากความไม่เต็มใจช่วยเหลือ แต่เกิดจากความคาดหวังที่ไม่ตรงกันตั้งแต่แรก พ่อแม่อาจเข้าใจว่าลูกจะมาช่วยทุกสุดสัปดาห์ ขณะที่ลูกวางแผนว่าจะมาช่วยเฉพาะช่วงเก็บเกี่ยวเท่านั้น เมื่อไม่มีการพูดคุยตกลงกันชัดเจน ทั้งสองฝ่ายจึงรู้สึกผิดหวังกับอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวว่าต้นเหตุคือการสื่อสารที่ไม่ชัดเจน

การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุคือการนั่งคุยกันอย่างเปิดเผยถึงเวลาและกำลังที่แต่ละคนมีจริง แทนการสันนิษฐานเอาเองว่าอีกฝ่ายควรทำอะไรได้แค่ไหน

หากพี่น้องบางคนแบกรับภาระงานเกษตรมากกว่าคนอื่นอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีการพูดคุยปรับสมดุล อาจนำไปสู่ความขัดแย้งในครอบครัวที่ลุกลามไปถึงเรื่องอื่น เช่น การแบ่งมรดกหรือการดูแลพ่อแม่ในด้านอื่น ๆ ความไม่เป็นธรรมที่สะสมนานเข้าจึงไม่ใช่แค่เรื่องงานเกษตรอีกต่อไป แต่กลายเป็นบาดแผลความสัมพันธ์ในครอบครัว

ครอบครัวที่ลูกหลานอาศัยอยู่ใกล้พื้นที่เกษตรมักเผชิญปัญหาความคาดหวังสูงเรื่องความถี่ในการมาช่วย ขณะที่ครอบครัวที่ลูกหลานย้ายไปทำงานต่างจังหวัดหรือกรุงเทพฯ มักเผชิญปัญหาคนละแบบ คือความรู้สึกผิดที่ช่วยไม่ได้บ่อยและความกังวลว่าพ่อแม่ต้องทำงานหนักเกินไปโดยไม่มีใครช่วยในวันธรรมดา

ทั้งสองสถานการณ์ต้องการแนวทางที่ต่างกัน ครอบครัวที่อยู่ใกล้อาจต้องเน้นการแบ่งเวลาให้ชัดเจนไม่ให้เป็นภาระฝ่ายเดียว ส่วนครอบครัวที่อยู่ไกลอาจต้องพิจารณาจ้างแรงงานช่วยเสริมในวันที่ไม่มีใครไปช่วยได้ แทนการปล่อยให้พ่อแม่รับภาระคนเดียวทั้งหมด

หลายครอบครัวไม่ตระหนักว่าความขัดแย้งเรื่องแบ่งงานเกษตรที่ดูเหมือนเรื่องเล็ก แท้จริงมีรากมาจากความไม่ชัดเจนเรื่องอนาคตของที่ดินและทรัพย์สินการเกษตร ลูกที่ช่วยงานมากกว่าอาจแอบคาดหวังว่าจะได้รับส่วนแบ่งที่ดินมากกว่าในอนาคต ขณะที่ลูกที่ช่วยน้อยกว่าอาจกังวลว่าจะถูกตัดสิทธิ์ทั้งที่ยังพยายามช่วยเท่าที่ทำได้ ความคาดหวังที่ไม่ได้พูดออกมานี้ทำให้การแบ่งงานประจำวันกลายเป็นเรื่องอ่อนไหวกว่าที่ควรจะเป็น

การพูดคุยเรื่องแบ่งงานเกษตรจึงควรแยกออกจากการพูดคุยเรื่องมรดกและกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ชัดเจน หากยังไม่พร้อมพูดคุยเรื่องมรดกในตอนนี้ ครอบครัวควรตกลงกันอย่างชัดเจนว่าการช่วยงานในปัจจุบันไม่ได้ผูกมัดกับการแบ่งทรัพย์สินในอนาคตโดยอัตโนมัติ เพื่อลดแรงจูงใจแอบแฝงที่อาจทำให้การพูดคุยเรื่องแบ่งงานบิดเบือนไปจากความเป็นจริง

นอกจากลูกหลานสายตรงแล้ว หลายครอบครัวเกษตรยังมีลูกเขยหรือลูกสะใภ้เข้ามาช่วยงานเป็นประจำ ซึ่งมักไม่ถูกนับรวมในการพูดคุยแบ่งงานอย่างเป็นทางการ ทำให้บุคคลเหล่านี้รู้สึกว่าความช่วยเหลือของตนถูกมองข้าม ทั้งที่ในทางปฏิบัติอาจแบกรับภาระมากไม่แพ้ลูกสายตรง ครอบครัวที่บริหารจัดการแบ่งงานได้ดีมักให้ความสำคัญกับการรับฟังความเห็นของทุกคนที่มีส่วนช่วยงานจริง ไม่ใช่เฉพาะผู้ที่มีสิทธิ์ตามสายเลือดเท่านั้น