คนที่ถามว่า “วันนี้วันอะไร” ส่วนมากต้องการตัวเดียวคือชื่อวัน ไม่ใช่เลขวันที่ ข้อนี้ลูกหลานมักมองข้าม นาฬิกาที่แสดงเลขวันที่อย่าง 7/11 อย่างเดียวไม่ตอบคำถามที่เขาถามจริง ให้เลือกแบบที่ขึ้นชื่อวันเต็มคำ เช่น “วันเสาร์” และถ้าเป็นไปได้มีช่วงของวัน เช่น เช้า บ่าย เย็น เพราะหลายคนสับสนกลางวันกับกลางคืนด้วย

ภาษาไทยสำคัญเมื่อผู้ใช้ไม่ถนัดตัวย่อหรืออักษรอังกฤษ นาฬิกาที่แสดงชื่อวันเป็นอักษรย่อ เช่น SAT หรือ ส. อาจอ่านไม่ออกสำหรับบางคน สอบถามร้านหรืออ่านรายละเอียดสินค้าก่อนว่าแสดงชื่อวันเป็นคำไทยเต็มหรือไม่ และตั้งปีเป็น พ.ศ. หรือ ค.ศ. ได้หรือเปล่า เพราะคนวัยนี้ชินกับ พ.ศ. ผู้ดูแลต้องตั้งค่าให้ตรงกับที่เขาคุ้น ไม่ใช่ที่เครื่องตั้งมาให้

อย่าเลือกเครื่องที่รวมข้อมูลมากเกินจำเป็น เช่น อุณหภูมิ ความชื้น เตือนยา และปฏิทินจันทรคติพร้อมกันบนหน้าจอเดียว ข้อมูลเยอะทำให้คนที่ใช้สมาธิจำกัดมองไม่เห็นสิ่งที่ต้องการ หน้าจอที่ว่างและตัวใหญ่หนึ่งถึงสองอย่างอ่านง่ายกว่า

ผู้สูงอายุหลายคนมีสายตายาวตามวัย (presbyopia) หรือต้อกระจกระยะแรก ซึ่งทำให้ตัวหนังสือเล็กและคอนทราสต์ต่ำอ่านยากขึ้นมาก ตัวอักษรสีเข้มบนพื้นสว่าง หรือสว่างบนพื้นดำสนิท อ่านง่ายกว่าสีอ่อนบนพื้นสีใกล้กัน ให้ลองยืนตรงระยะที่เขานั่งประจำ เช่น เก้าอี้ในห้องรับแขกหรือหัวเตียง แล้วอ่านจากตรงนั้น ไม่ต้องเดินเข้าไปใกล้

หน้าจอแบบมันสะท้อนแสงหน้าต่างหรือไฟเพดาน จนอ่านไม่ออกในบางช่วงเวลา ให้เลือกหน้าจอด้านหรือย้ายตำแหน่งวาง ถ้าต้องวางหน้าต่างด้านตะวันตก ให้ลองตอนบ่ายแก่ด้วย เพราะแสงเข้าตรงที่สุดช่วงนั้น

ผู้ใช้ที่ใส่แว่นเฉพาะอ่านหนังสือ อาจต้องวางนาฬิกาไว้ใกล้ขึ้นกว่าที่คิด ถ้าเขาไม่ยอมใส่แว่นตลอดเวลา การตรวจสายตากับจักษุแพทย์ก่อนตำหนิว่าสมองเสื่อมทำให้อ่านไม่ออก เป็นขั้นที่ควรทำ เพราะบางครั้งปัญหาอยู่ที่ตา

กลางดึกผู้ป่วยบางคนตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าตอนนี้เช้าหรือกลางคืน แล้วลุกออกจากบ้านหรือเดินวนในห้อง นาฬิกาที่มองเห็นได้ในที่มืดช่วยให้เขารู้ว่ายังดึก แต่หน้าจอที่สว่างจ้ามากรบกวนการหลับ หน้าจอที่ปรับความสว่างได้ หรือหรี่เองตอนกลางคืน เหมาะกว่าแบบสว่างคงที่

แสงสีขาวอมฟ้าจากหน้าจอรบกวนการนอนมากกว่าแสงสีอุ่น ลองเลือกสีตัวเลขที่ไม่แสบตา หรือใช้ผ้าบังบางส่วนถ้าแสงเข้าตาตอนนอน บางบ้านใช้ไฟกลางคืนแบบเซ็นเซอร์ที่ส่องทางไปห้องน้ำร่วมกับนาฬิกาวางไว้ที่หัวเตียงไม่สูงนัก

ถ้าผู้ป่วยตื่นกลางคืนบ่อยและกระสับกระส่ายช่วงเย็นต่อเนื่อง ซึ่งเรียกว่า sundowning นาฬิกาอย่างเดียวไม่พอ ให้ดูบทความเรื่องอาการสับสนตอนเย็น และปรึกษาแพทย์เรื่องการนอนและยา

ที่ที่ดีที่สุดคือจุดที่สายตาตกกระทบโดยธรรมชาติ เช่น ตรงข้ามเก้าอี้ที่เขานั่งประจำ ข้างโทรทัศน์ หรือบนผนังตรงข้ามหัวเตียง ระดับสายตาตอนนั่ง ไม่ใช่ระดับสายตาของคนยืน ลูกหลานมักแขวนไว้สูงตามที่ตัวเองมองสบาย แล้วพ่อแม่ที่นั่งต้องเงยคอ

ไม่ควรมีนาฬิกาหลายเรือนในห้องเดียวที่ขึ้นเวลาไม่ตรงกัน เพราะคนที่ความจำไม่แน่นจะยิ่งสับสนว่าเรือนไหนถูก ถอดหรือเก็บเรือนเก่าที่เดินไม่ตรงออก และตรวจเรือนที่เหลือเดือนละครั้งว่ายังตรง รวมถึงเปลี่ยนถ่านก่อนหมด

อย่าลืมเรื่องความปลอดภัย สายไฟที่พาดผ่านทางเดินเสี่ยงสะดุด ถ้าเป็นแบบเสียบปลั๊ก ให้ซ่อนสายตามขอบผนัง แบบใช้ถ่านต้องเก็บถ่านให้พ้นมือ เพราะผู้ป่วยบางคนเอาของเล็กเข้าปาก

งานวิจัยเรื่องการช่วยการรับรู้วันเวลาในสมองเสื่อมยังไม่ชี้ชัดว่านาฬิกาปฏิทินเปลี่ยนการดำเนินโรค สิ่งที่ผู้ดูแลมักรายงานคือ ผู้ป่วยถามซ้ำน้อยลงและสงบขึ้น ซึ่งก็มีค่าในตัวเอง แต่อย่าคาดหวังว่าจะทำให้ความจำดีขึ้น

ในระยะที่เป็นมากขึ้น ผู้ป่วยบางคนมองตัวเลขแล้วไม่เข้าใจ หรือเถียงว่านาฬิกาผิด ถ้าเกิดแบบนั้น ให้เลิกถกเรื่องนี้ ปลอบด้วยคำพูดและกิจวัตรเดิมแทน การโต้แย้งให้เขายอมรับตัวเลขมักเพิ่มความเครียด และเป็นสัญญาณว่าอุปกรณ์หมดบทบาทสำหรับระยะนี้แล้ว

นาฬิกาปฏิทินควรเป็นเพียงส่วนหนึ่งของระบบ ร่วมกับตารางกิจวัตรประจำวันที่ซ้ำเดิม เช่น กินข้าวเวลาเดิม อาบน้ำเวลาเดิม ปฏิทินกระดาษที่ขีดวันที่ผ่านไปด้วยกัน และผู้ดูแลที่ตอบคำถามเดิมด้วยน้ำเสียงเดิมอย่างอดทน