ความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือการยืนจับตาดูและบังคับให้ผู้สูงอายุกินให้หมดจานทุกมื้อ ทั้งที่ความจริงการกดดันแบบนี้มักทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกเหมือนถูกควบคุมและยิ่งต่อต้านการกิน มื้ออาหารที่ควรเป็นเวลาผ่อนคลายกลับกลายเป็นช่วงเวลาที่เครียดสำหรับทั้งสองฝ่าย

ข้อผิดพลาดที่สองที่เชื่อมโยงกันคือการต่อว่าหรือแสดงความกังวลเรื่องน้ำหนักที่ลดต่อหน้าผู้สูงอายุบ่อยครั้งจนกลายเป็นการตำหนิโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกผิดหรืออับอายมากกว่าจะรู้สึกอยากกินมากขึ้น การพูดคุยเรื่องนี้ควรทำด้วยความเข้าใจและถามความรู้สึกมากกว่าการตำหนิ

หลายครอบครัวไม่ทันสังเกตว่าอาการเบื่ออาหารเริ่มขึ้นพร้อมกับการเริ่มยาใหม่หรือหลังปรับขนาดยา ทั้งที่ยาหลายกลุ่มมีผลข้างเคียงทำให้ปากแห้ง คลื่นไส้ หรือรับรสเปลี่ยนไป โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy ซึ่งเพิ่มโอกาสเกิดผลข้างเคียงสะสมจากยาหลายตัวรวมกัน

ข้อผิดพลาดที่สี่คือยังคงปรุงอาหารรสชาติเดิมทั้งที่ผู้สูงอายุบ่นว่าจืดหรือไม่อร่อยเหมือนเดิม โดยไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากการรับรสและกลิ่นที่ไวน้อยลงตามวัย การเพิ่มเกลือหรือน้ำตาลเพื่อแก้ปัญหานี้อาจกระทบต่อโรคความดันหรือเบาหวานที่มีอยู่ ทางที่ดีกว่าคือใช้สมุนไพรและเครื่องเทศเพิ่มความหอมแทน

การกินคนเดียวเป็นประจำโดยไม่มีคนร่วมโต๊ะเป็นปัจจัยที่ลดความอยากอาหารได้จริง แต่หลายครอบครัวที่ทำงานนอกบ้านทั้งวันมักปล่อยให้ผู้สูงอายุกินคนเดียวทุกมื้อโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา การจัดเวลากินร่วมกันแม้เพียงมื้อเดียวต่อวันอาจช่วยได้มากกว่าที่คิด

ข้อผิดพลาดที่หกคือมองว่าการเบื่ออาหารเป็นปัญหาทางกายอย่างเดียว โดยไม่สังเกตสัญญาณของภาวะซึมเศร้าที่มาพร้อมกัน เช่น ไม่อยากทำกิจกรรมที่เคยชอบ นอนเปลี่ยนไป หรือพูดถึงความรู้สึกไร้ค่า ซึ่งเป็นตัวอย่างของอาการแสดงไม่ตรงแบบในผู้สูงอายุที่ไม่ได้แสดงออกเป็นความเศร้าชัดเจนแบบที่คนทั่วไปคาดหวัง