ร่างกายรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนจากข้อมูลสามทาง คือระบบทรงตัวในหูชั้นใน การมองเห็น และการรับรู้ตำแหน่งข้อต่อกับแรงกดที่ฝ่าเท้า เมื่อทางใดทางหนึ่งส่งข้อมูลผิดหรือช้าลง อีกสองทางต้องทำงานหนักขึ้นแทน

จุดนี้อธิบายว่าทำไมหลายคนเดินในบ้านตอนกลางวันได้ปกติ แต่เซตอนกลางคืนหรือในห้องน้ำที่แสงน้อย เพราะเมื่อการมองเห็นถูกตัดออก ร่างกายเหลือข้อมูลแค่สองทาง และถ้าฝ่าเท้าชาหรือหูชั้นในเสื่อมอยู่แล้ว ความคลาดเคลื่อนจะโผล่ทันที

สายตายาวตามวัยหรือ presbyopia และแว่นโปรเกรสซีฟก็เป็นตัวแปรที่มักถูกมองข้าม เพราะเวลาก้มมองขั้นบันไดผ่านช่วงเลนส์ที่ไม่ตรง ระยะที่ตาเห็นจะเพี้ยนไปจากระยะจริง

ครอบครัวส่วนใหญ่มักดูตอนท่านเดินตรงในบ้านแล้วสรุปว่ายังไหว แต่การเซจริงมักเกิดในวินาทีที่ร่างกายเปลี่ยนแผน คือตอนลุกจากที่นั่ง ตอนหันตัวกลับ ตอนก้าวข้ามธรณีประตู และตอนต้องหยุดเพราะมีคนเรียก

อีกกรณีที่พบบ่อยคือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension ซึ่งหมายถึงความดันโลหิตลดลงในไม่กี่วินาทีหลังลุกยืน ทำให้หน้ามืดชั่วครู่ มักเกิดตอนตื่นนอน ตอนลุกจากโถส้วม หรือหลังนั่งนานแล้วรีบลุก

การทำสองอย่างพร้อมกันก็เปิดเผยปัญหาได้ดี เช่น เดินไปพร้อมกับถือถ้วยน้ำหรือตอบคำถาม ถ้าท่านต้องหยุดเดินก่อนจึงจะตอบได้ นั่นเป็นสัญญาณว่าสมองต้องใช้ความตั้งใจมากขึ้นเพื่อคุมการเดิน

ความสามารถที่ลดลงตามวัยมักค่อยเป็นค่อยไปเป็นเดือนเป็นปี ถ้าคนที่สัปดาห์ก่อนยังเดินไปตลาดเองได้ กลายเป็นเดินเซในสองสามวัน สิ่งที่ต้องคิดถึงคือมีอะไรใหม่เข้ามา ไม่ใช่ว่าท่านแก่ลง

ผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ คือโรคที่ในคนอายุน้อยแสดงชัด อาจมาด้วยอาการอื่น เช่น การติดเชื้อทางเดินปัสสาวะอาจไม่มีไข้สูงหรือแสบขัดชัดเจน แต่มาด้วยการเดินเซ ซึมลง หรือสับสนกว่าเดิม

การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy ก็พบบ่อย โดยเฉพาะช่วงเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลหรือเพิ่งได้ยาใหม่จากอีกโรงพยาบาลหนึ่ง แต่การตัดสินว่ายาตัวไหนเกี่ยวข้องเป็นงานของแพทย์และเภสัชกร ไม่ใช่สิ่งที่ควรทดลองหยุดเอง

อีกสองอย่างที่มักถูกลืมคือมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia ที่ทำให้แรงขาไม่พอจะแก้ไขตัวเองเมื่อเสียหลัก และภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ที่เกิดเร็วและอาการขึ้นลงในวันเดียว ต่างจากภาวะสมองเสื่อมที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเดือน