เมื่ออายุมากขึ้น มวลกล้ามเนื้อขาโดยเฉพาะบริเวณต้นขาและน่องมักลดลงตามธรรมชาติ ทำให้แรงที่ใช้พยุงตัวขณะเดินหรือเปลี่ยนท่าทางลดลงตามไปด้วย นอกจากนี้ปัญหาข้อเข่าหรือข้อสะโพกเสื่อม ซึ่งพบได้บ่อยในผู้สูงอายุ ก็ทำให้การก้าวเดินไม่เต็มช่วง ต้องเอียงตัวหรือถ่ายน้ำหนักไปด้านใดด้านหนึ่งเพื่อลดอาการปวด และกลายเป็นลักษณะการเดินที่ไม่สมดุล

อาการปวดเท้า เช่น รองช้ำ หรือความผิดปกติของนิ้วเท้าและฝ่าเท้าที่สะสมมานาน ก็เป็นอีกปัจจัยที่ทำให้ผู้สูงอายุเดินเกร็งหรือเดินเลี่ยงจุดที่เจ็บ จนลักษณะการเดินเปลี่ยนไปโดยที่ตัวผู้สูงอายุเองอาจไม่รู้ตัวว่าเดินผิดปกติแล้ว

ระบบที่ควบคุมการทรงตัวของร่างกายอาศัยการทำงานร่วมกันของสายตา หูชั้นในที่รับรู้การทรงตัว และประสาทสัมผัสที่ฝ่าเท้าและข้อต่อซึ่งบอกตำแหน่งของร่างกาย เมื่ออายุมากขึ้นระบบเหล่านี้มักทำงานช้าลงหรือแม่นยำน้อยลง ทำให้ร่างกายปรับตัวไม่ทันเมื่อเปลี่ยนท่าทางกะทันหัน

ในบางกรณี อาการเดินเซอาจเป็นสัญญาณของภาวะทางระบบประสาท เช่น ผลจากโรคหลอดเลือดสมองที่เคยเกิดขึ้น ภาวะเส้นประสาทส่วนปลายเสื่อมซึ่งพบได้บ่อยในผู้ที่เป็นเบาหวานมานาน หรือโรคที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวบางชนิด ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการประเมินโดยแพทย์เพื่อแยกแยะสาเหตุให้ชัดเจน

ยาบางกลุ่มที่ผู้สูงอายุมักใช้เป็นประจำ เช่น ยานอนหลับ ยาคลายกังวล ยาลดความดันโลหิต หรือยาแก้แพ้บางชนิด อาจมีผลข้างเคียงทำให้ง่วงซึม มึนงง หรือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าทาง ซึ่งล้วนส่งผลให้เดินเซได้ทั้งสิ้น การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันยิ่งเพิ่มโอกาสที่ผลข้างเคียงจะซ้อนทับกันโดยไม่มีใครสังเกต

สภาพแวดล้อมในบ้านก็มีผลไม่น้อย พื้นต่างระดับ แสงไม่พอ หรือพื้นผิวลื่น ทำให้ผู้สูงอายุต้องเดินระมัดระวังผิดปกติจนดูเหมือนเดินเซ ทั้งที่ร่างกายอาจไม่ได้มีปัญหารุนแรงเท่าที่เห็น การแยกแยะว่าสิ่งแวดล้อมหรือร่างกายเป็นตัวการหลักจึงสำคัญต่อการวางแผนดูแล