ครอบครัวจำนวนมากเข้าใจว่าเดินโซเซแปลว่ากล้ามเนื้อขาไม่แข็งแรง จึงพยายามให้เดินออกกำลังกายมากขึ้นทันทีโดยไม่ตั้งคำถามอื่น แต่ในทางเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ การทรงตัวเป็นผลรวมของหลายระบบทำงานพร้อมกัน ทั้งกำลังกล้ามเนื้อขา การมองเห็น การได้ยินและระบบการทรงตัวในหูชั้นใน ความรู้สึกที่ฝ่าเท้า และสมองที่ต้องประมวลผลข้อมูลเหล่านี้เร็วพอ หากผู้สูงอายุมีสายตายาวตามวัย (presbyopia) ที่ยังไม่ได้แก้ไข หรือมีความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ร่วมด้วย การฝึกกล้ามเนื้อขาเพียงอย่างเดียวอาจไม่ช่วยลดความเสี่ยงหกล้มได้เท่าที่ควร

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือยาที่ผู้สูงอายุใช้อยู่ ผู้สูงอายุจำนวนมากใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) เช่น ยาลดความดัน ยานอนหลับ หรือยาคลายกล้ามเนื้อ ซึ่งบางตัวเพิ่มความเสี่ยงวิงเวียนหรือทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองช้าลง หากลูกหลานสังเกตว่าพ่อแม่เริ่มเดินโซเซมากขึ้นหลังเริ่มยาตัวใหม่ ควรจดช่วงเวลาที่เริ่มเปลี่ยนยาไว้ เพื่อนำไปเล่าให้แพทย์หรือเภสัชกรฟังตอนทบทวนรายการยา แทนที่จะสรุปเองว่าเป็นเพราะอายุมากขึ้นตามธรรมชาติ

ไม่ใช่ทุกบ้านต้องเริ่มจากนักกายภาพบำบัด แต่มีสัญญาณเฉพาะที่บ่งบอกว่าการฝึกเองโดยไม่มีการประเมินก่อนอาจเสี่ยงเกินไป ได้แก่ เคยหกล้มมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งครั้งในรอบปีที่ผ่านมาแม้จะไม่บาดเจ็บรุนแรง เดินแล้วต้องเกาะผนังหรือเฟอร์นิเจอร์เป็นประจำ มีอาการหน้ามืดหรือวิงเวียนเมื่อลุกจากเตียงหรือเก้าอี้เร็ว หรือเริ่มใช้ไม้เท้าหรือโครงช่วยเดินอยู่แล้วแต่ยังรู้สึกไม่มั่นคง ในกรณีเหล่านี้ นักกายภาพบำบัดสามารถประเมินด้วยเครื่องมือมาตรฐาน เช่น Timed Up and Go ซึ่งเป็นการจับเวลาให้ลุกจากเก้าอี้ เดินไปประมาณ 3 เมตร แล้วกลับมานั่ง เพื่อดูว่าความเร็วและความมั่นคงอยู่ในเกณฑ์ที่น่าเป็นห่วงหรือไม่ ก่อนออกแบบท่าฝึกที่เหมาะกับร่างกายจริง

ครอบครัวที่มีงบจำกัดมักกังวลว่าการพบนักกายภาพบำบัดมีค่าใช้จ่ายสูง แต่ในความเป็นจริง การประเมินเบื้องต้นครั้งเดียวเพื่อวางแผนฝึกที่ถูกต้อง มักคุ้มค่ากว่าการฝึกท่าที่ไม่เหมาะกับร่างกายต่อเนื่องเป็นเดือนแล้วไม่เห็นผล หรือแย่กว่านั้นคือฝึกผิดท่าจนหกล้มระหว่างฝึก ควรสอบถามสิทธิการรักษาที่มีอยู่ เช่น สิทธิหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ว่าครอบคลุมการประเมินกายภาพบำบัดในกรณีนี้หรือไม่ ก่อนตัดสินใจเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วยตนเอง

สำหรับผู้สูงอายุที่ยังไม่เคยหกล้มและเดินได้มั่นคงพอสมควร การเริ่มฝึกท่าง่าย ๆ ที่บ้าน เช่น การยืนทรงตัวข้างเก้าอี้ที่มีพนักพิงมั่นคง หรือการเดินตามเส้นตรงในพื้นที่โล่ง สามารถเริ่มได้ แต่ต้องมีคนอยู่ด้วยเสมอในช่วงสัปดาห์แรก ๆ และเลือกพื้นที่ที่ไม่มีพรมหรือของวางเกะกะ ซึ่งเป็นข้อจำกัดที่พบบ่อยในบ้านไทยที่มักมีพื้นที่จำกัดและมีเฟอร์นิเจอร์แน่นห้อง จุดที่ครอบครัวมักพลาดคือให้ผู้สูงอายุฝึกคนเดียวตั้งแต่วันแรกเพราะคิดว่าท่าง่ายเกินไปจะไม่เป็นไร ทั้งที่ความมั่นใจของผู้ฝึกเองก็เป็นตัวแปรสำคัญ หากผู้สูงอายุกลัวหกล้มจนเกร็งตัวขณะฝึก อาจทำให้ทรงตัวแย่ลงกว่าเดิมและรู้สึกเสียความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น

อีกจุดที่ควรระวังคือเวลาที่ฝึก หลายบ้านนิยมฝึกตอนเช้าตรู่ทันทีที่ตื่นนอน ซึ่งเป็นช่วงที่ความดันโลหิตยังปรับตัวไม่เต็มที่และเสี่ยงหน้ามืดง่ายที่สุด ควรให้ผู้สูงอายุนั่งพักที่ขอบเตียงสักครู่ก่อนลุกยืน และเลือกฝึกในช่วงที่ร่างกายตื่นตัวแล้ว เช่น สายหรือบ่าย แทนการรีบฝึกทันทีหลังตื่นนอนหรือหลังตื่นจากงีบกลางวัน

ไม่ว่าจะเริ่มจากฝึกเองหรือพบนักกายภาพบำบัดก่อน สิ่งที่ครอบครัวมักลืมคือการนัดประเมินซ้ำ เพราะความสามารถในการทรงตัวของผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงได้เร็ว โดยเฉพาะหลังป่วยเป็นไข้ หลังนอนโรงพยาบาลแม้เพียงไม่กี่วัน หรือหลังเปลี่ยนยาใหม่ ควรจดบันทึกไว้ว่าฝึกมากี่สัปดาห์แล้ว มีอาการหน้ามืดหรือเกือบล้มระหว่างฝึกกี่ครั้ง เพื่อนำไปเล่าให้ผู้เชี่ยวชาญฟังหากต้องประเมินซ้ำในอนาคต

ครอบครัวควรตกลงกันล่วงหน้าว่าใครจะเป็นคนอยู่ด้วยเวลาฝึกเป็นหลัก และมีแผนสำรองหากคนนั้นไม่อยู่บ้านบางวัน เช่น ให้ฝึกเฉพาะวันที่มีคนอยู่ด้วย หรือปรับเป็นท่านั่งฝึกที่ปลอดภัยกว่าในวันที่อยู่คนเดียว การมีแผนสำรองแบบนี้ช่วยลดความเสี่ยงที่ผู้สูงอายุจะฝึกคนเดียวโดยไม่มีใครดูแลในวันที่ผู้ดูแลหลักติดธุระหรือทำงานนอกบ้าน