การจดจำใบหน้าและความสัมพันธ์ต้องอาศัยความจำระยะยาวที่เชื่อมโยงกับประสบการณ์ในอดีต เมื่อความจำถดถอยลง ผู้สูงอายุอาจจำไม่ได้ว่าคนตรงหน้าคือใคร แม้จะเป็นลูกหลานที่เคยใกล้ชิดมานาน

บางครั้งผู้สูงอายุอาจจำได้ว่าคนตรงหน้าคุ้นเคย แต่จำไม่ได้ว่าเป็นความสัมพันธ์แบบใด เช่น จำได้ว่าเป็นคนในครอบครัวแต่คิดว่าเป็นพี่น้องแทนที่จะเป็นลูก ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของความจำถดถอยที่พบได้

การแนะนำตัวสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ เช่น บอกชื่อและความสัมพันธ์อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่เน้นย้ำว่า “จำไม่ได้เหรอ” เหมาะกับสถานการณ์ที่ผู้สูงอายุจำไม่ได้เพียงชั่วขณะและยังดูสงบไม่ตื่นตระหนก

วิธีนี้ช่วยให้ผู้สูงอายุมีข้อมูลเพียงพอโดยไม่รู้สึกถูกทดสอบหรือตำหนิ และหลายครั้งท่านสามารถนึกออกได้เองหลังจากได้รับคำใบ้เล็กน้อยนี้

เมื่อการแก้ไขหรือยืนยันตัวตนซ้ำๆ ทำให้ผู้สูงอายุยิ่งสับสนหรือทุกข์ใจมากขึ้น การเปลี่ยนไปตอบสนองตามอารมณ์ที่ท่านแสดงออก เช่น พูดคุยอย่างเป็นมิตรโดยไม่แก้ไขว่าเป็นใคร มักช่วยลดความกระวนกระวายได้ดีกว่า

หลักการนี้เรียกว่าการเข้าใจโลกตามความเป็นจริงของผู้สูงอายุในขณะนั้น แทนที่จะพยายามดึงท่านกลับมาสู่ความเป็นจริงของเราซ้ำๆ ซึ่งอาจทำให้ท่านรู้สึกเหมือนถูกโต้แย้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

การถูกคนที่เรารักจำไม่ได้เป็นประสบการณ์ที่กระทบจิตใจผู้ดูแลอย่างมาก การยอมรับว่าเป็นผลจากความเจ็บป่วยไม่ใช่ความตั้งใจของผู้สูงอายุ จะช่วยให้ผู้ดูแลรับมือกับความรู้สึกของตัวเองได้ดีขึ้นในระยะยาว

การพูดคุยกับผู้ดูแลคนอื่นในครอบครัวหรือกลุ่มสนับสนุนผู้ดูแล ช่วยให้รู้สึกว่าไม่ได้เผชิญสถานการณ์นี้เพียงลำพัง และได้แลกเปลี่ยนวิธีรับมือที่ได้ผลจริงจากประสบการณ์ของผู้อื่น