การติดสวิตช์ไฟเพียงจุดเดียวที่ต้นทางเดินเป็นความเข้าใจผิดที่พบมากที่สุด เพราะทำให้ผู้สูงอายุต้องเดินผ่านความมืดก่อนถึงสวิตช์ปลายทาง หรือต้องเดินกลับไปปิดไฟในความมืดหลังผ่านทางเดินไปแล้ว ทั้งสองกรณีคือช่วงเวลาที่เสี่ยงสะดุดมากที่สุด

อีกความเข้าใจผิดคือคิดว่าผู้สูงอายุที่อยู่บ้านมานานจะจำเส้นทางได้เองโดยไม่ต้องมีไฟมากนัก ความจริงคือความจำเส้นทางช่วยไม่ให้หลงทาง แต่ไม่ได้ช่วยให้มองเห็นสิ่งกีดขวางใหม่ที่เพิ่งวางไว้หรือพื้นที่เพิ่งเปียก

หลายบ้านเข้าใจว่ายิ่งไฟสว่างจ้ายิ่งปลอดภัย จึงเลือกหลอดไฟกำลังสูงสุดเท่าที่จะหาได้ แต่บนพื้นผิวมันวาวอย่างกระเบื้องเคลือบ แสงจ้าจะสะท้อนกลับจนตาพร่า ทำให้มองขอบพื้นหรือขอบขั้นบันไดไม่ชัดเจนกว่าแสงนวลที่กระจายสม่ำเสมอ

การเปิดไฟสว่างจ้าทั้งคืนก็เป็นอีกความเข้าใจผิด เพราะนอกจากจะสิ้นเปลืองแล้วยังรบกวนการนอนหลับ ทำให้ผู้สูงอายุตื่นบ่อยขึ้นและต้องลุกเดินตอนกลางคืนมากขึ้นโดยไม่จำเป็น

หลายครอบครัวรอจนหลอดไฟดับสนิทถึงจะเปลี่ยน ทั้งที่แสงที่เริ่มมัวหรือกะพริบเป็นสัญญาณที่ควรเปลี่ยนทันที เพราะช่วงที่แสงลดลงทีละน้อยมักไม่ถูกสังเกตเห็นจนกว่าจะมืดมากแล้ว ผู้สูงอายุจึงอาจเดินในแสงไม่พอมาระยะหนึ่งโดยไม่มีใครรู้ตัว