การติดสวิตช์ไฟเพียงจุดเดียวที่ต้นทางเดินเป็นความเข้าใจผิดที่พบมากที่สุด เพราะทำให้ผู้สูงอายุต้องเดินผ่านความมืดก่อนถึงสวิตช์ปลายทาง หรือต้องเดินกลับไปปิดไฟในความมืดหลังผ่านทางเดินไปแล้ว ทั้งสองกรณีคือช่วงเวลาที่เสี่ยงสะดุดมากที่สุด

อีกความเข้าใจผิดคือคิดว่าผู้สูงอายุที่อยู่บ้านมานานจะจำเส้นทางได้เองโดยไม่ต้องมีไฟมากนัก ความจริงคือความจำเส้นทางช่วยไม่ให้หลงทาง แต่ไม่ได้ช่วยให้มองเห็นสิ่งกีดขวางใหม่ที่เพิ่งวางไว้หรือพื้นที่เพิ่งเปียก ต้นทุนของความเข้าใจผิดนี้คือครอบครัวมักไม่จัดแสงให้บ้านหลังที่อยู่มานานหลายสิบปี ทั้งที่สายตาของผู้สูงอายุเปลี่ยนไปตามวัยแล้วแม้บ้านจะเหมือนเดิม

หลายบ้านเข้าใจว่ายิ่งไฟสว่างจ้ายิ่งปลอดภัย จึงเลือกหลอดไฟกำลังสูงสุดเท่าที่จะหาได้ แต่บนพื้นผิวมันวาวอย่างกระเบื้องเคลือบ แสงจ้าจะสะท้อนกลับจนตาพร่า ทำให้มองขอบพื้นหรือขอบขั้นบันไดไม่ชัดเจนกว่าแสงนวลที่กระจายสม่ำเสมอ

การเปิดไฟสว่างจ้าทั้งคืนก็เป็นอีกความเข้าใจผิด เพราะนอกจากจะสิ้นเปลืองแล้วยังรบกวนการนอนหลับ ทำให้ผู้สูงอายุตื่นบ่อยขึ้นและต้องลุกเดินตอนกลางคืนมากขึ้นโดยไม่จำเป็น ต้นทุนที่แท้จริงคือการนอนที่แย่ลงอาจยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหกล้ม เพราะร่างกายที่พักผ่อนไม่พอตอบสนองต่อการทรงตัวได้แย่ลงกว่าเดิม

หลายครอบครัวเห็นผู้สูงอายุเดินหลงทิศทางหรือดูสับสนตอนกลางคืน แล้วสรุปทันทีว่าเป็นเพราะบ้านมืดหรือ แก่แล้วก็เป็นแบบนี้ จึงแก้ด้วยการเพิ่มไฟอย่างเดียว แต่หากความสับสนนั้นเกิดขึ้นเร็วภายในไม่กี่ชั่วโมงหรือไม่กี่วัน มีอาการไม่คงที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ในแต่ละช่วงของวัน หรือไม่เคยเป็นมาก่อน อาจเป็นสัญญาณของภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) ซึ่งต่างจากความจำเสื่อมตามวัยหรือภาวะสมองเสื่อมทั่วไป และต้องได้รับการประเมินโดยแพทย์เพื่อหาสาเหตุ เช่น การติดเชื้อ ผลข้างเคียงของยา หรือภาวะขาดน้ำ

ต้นทุนของความเข้าใจผิดนี้ร้ายแรงกว่าเรื่องแสงมาก เพราะครอบครัวอาจเสียเวลาปรับหลอดไฟและสวิตช์อยู่หลายสัปดาห์ ทั้งที่ปัญหาจริงต้องการการรักษาทางการแพทย์ที่รวดเร็ว การแยกให้ออกระหว่างเดินสะดุดเพราะมองไม่เห็นพื้น กับความสับสนเรื่องทิศทางและความคิดที่เปลี่ยนไปเร็ว จึงเป็นจุดที่สำคัญที่สุดในบทความนี้