กระเบื้องเคลือบมันและหินขัดที่นิยมใช้ในบ้านไทยเพราะดูแลง่ายและดูหรูหรา แท้จริงแล้วมีค่าแรงเสียดทานต่ำมากเมื่อสัมผัสน้ำ ยิ่งผิวมันวาวเท่าไรยิ่งลื่นมากขึ้น ต่างจากกระเบื้องผิวด้านหรือกระเบื้องที่มีเนื้อสัมผัสเล็กน้อยซึ่งยึดเกาะรองเท้าได้ดีกว่าอย่างชัดเจน

พื้นไม้ที่เพิ่งลงน้ำยาเคลือบเงาใหม่ก็มีปัญหาคล้ายกัน โดยเฉพาะในสัปดาห์แรกหลังลงน้ำยาที่ผิวยังมันวาวเต็มที่ หลายครอบครัวเข้าใจว่าพื้นไม้ปลอดภัยกว่ากระเบื้องเสมอ ซึ่งไม่จริงหากไม่ได้เลือกสูตรเคลือบผิวด้าน และยิ่งมีผลมากขึ้นในบ้านที่ผู้สูงอายุต้องเดินผ่านเป็นกิจวัตรประจำวันหลายรอบต่อวัน เช่น จากห้องนอนไปโต๊ะกินข้าวหรือไปห้องน้ำ

น้ำยาถูพื้นบางชนิดถูกออกแบบมาให้พื้นดูเงางามหลังถูเสร็จ ซึ่งหมายความว่ามีส่วนผสมที่ทิ้งฟิล์มบางบนผิวพื้น ฟิล์มนี้เองที่ทำให้พื้นลื่นขึ้นเมื่อสัมผัสน้ำหรือเหงื่อจากเท้า โดยเฉพาะถ้าไม่เช็ดพื้นให้แห้งสนิทหลังถูทุกครั้ง

การสะสมของคราบสบู่ในห้องน้ำก็เป็นอีกสาเหตุที่มองข้ามได้ง่าย คราบสบู่จะค่อย ๆ เคลือบผิวกระเบื้องจนลื่นขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะดูสะอาดตาเพราะไม่มีคราบดำ พื้นที่ดูสะอาดที่สุดในสายตาจึงอาจเป็นพื้นที่ลื่นที่สุดในทางฟิสิกส์ก็ได้

เมื่ออายุมากขึ้น มวลกล้ามเนื้อขาจะค่อย ๆ ลดลงตามธรรมชาติ ซึ่งวงการเวชศาสตร์ผู้สูงอายุเรียกภาวะนี้ว่าภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) กล้ามเนื้อที่เคยช่วยดึงลำตัวกลับสมดุลได้ทันทีเมื่อเท้าลื่นไถลเล็กน้อยจะทำงานช้าลงและอ่อนแรงลง ทำให้พื้นที่ลื่นเพียงเล็กน้อยซึ่งคนหนุ่มสาวทรงตัวกลับได้ทัน อาจทำให้ผู้สูงอายุล้มลงจริง

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือความดันโลหิตตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ซึ่งพบได้บ่อยในผู้สูงอายุโดยเฉพาะหลังลุกจากเตียงหรือลุกจากเก้าอี้เร็วเกินไป อาการหน้ามืดวูบชั่วขณะนี้ หากเกิดขึ้นพร้อมกับก้าวเท้าลงบนพื้นที่ลื่นพอดี จะยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหกล้มเป็นทวีคูณ นักกายภาพบำบัดมักใช้การประเมินที่เรียกว่า Timed Up and Go คือให้ลุกจากเก้าอี้ เดินสามเมตร แล้วเดินกลับมานั่ง เพื่อดูความเร็วและความมั่นคงของการเคลื่อนไหวโดยรวม การประเมินแบบนี้ควรทำโดยผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวควรทำเองแล้วสรุปผลว่าปลอดภัยหรือไม่

นอกจากห้องน้ำซึ่งเป็นจุดที่ทุกคนนึกถึงเป็นอันดับแรก ยังมีจุดอื่นที่เสี่ยงไม่แพ้กันแต่มักถูกมองข้ามเพราะดูเป็นพื้นที่ทั่วไปในกิจวัตรประจำวัน ไม่ใช่พื้นที่เปียกโดยตรง