องค์การอนามัยโลกอธิบายว่าพาร์กินสันเป็นโรคของระบบประสาทที่ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง แข็งเกร็ง และทรงตัวลำบาก รูปแบบการเดินที่พบบ่อยมีหลายแบบและไม่เหมือนกันในทุกคน ผู้ป่วยบางคนก้าวสั้นลง ลากเท้า หลังโค้งก้มไปข้างหน้า และแกว่งแขนน้อยลง

อาการที่เกี่ยวกับการเลือกวอล์คเกอร์โดยตรงมีสองอย่าง อย่างแรกคือก้าวสั้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ตามแรงเอียงตัวไปข้างหน้า เรียกว่า festination คนที่เป็นรู้สึกเหมือนวิ่งตามตัวเองไม่ทัน หยุดไม่ได้ อย่างที่สองคือก้าวไม่ออกหรือเท้าติดพื้น เรียกว่า freezing มักเกิดตอนเริ่มเดิน ตอนเลี้ยว หรือตอนผ่านช่องแคบอย่างประตู

เพราะสองอาการนี้ต่างกัน วอล์คเกอร์ที่ช่วยคนหนึ่งอาจทำให้อีกคนเสี่ยงมากขึ้น จึงไม่มีรุ่นเดียวที่ใช้ได้กับทุกคน

แบบมีล้อ เช่น แบบสองล้อหน้า หรือแบบสี่ล้อมีเบรกและที่นั่ง ช่วยให้เดินต่อเนื่องไม่ต้องยกตัวเครื่อง เหมาะกับคนที่ก้าวไม่ออกเพราะการยกเครื่องแต่ละครั้งทำให้จังหวะสะดุด ข้อดีอีกอย่างคือลื่นไหล ผู้ป่วยไม่ต้องใช้แรงยก

ความเสี่ยงคือเมื่อตัวผู้ป่วยเอียงไปข้างหน้าและก้าวเร็วขึ้น วอล์คเกอร์มีล้อก็ไหลไปข้างหน้าตาม ทำให้ผู้ป่วยตามไม่ทันและล้มคว่ำได้ ถ้าเบรกใช้ยากหรือผู้ป่วยกำมือไม่ไหว จะหยุดไม่ทัน รุ่นเบามากไหลง่ายกว่ารุ่นที่มีน้ำหนักมั่นคง ซึ่งผู้ใช้บางคนยกขึ้นรถได้ยากกว่า

ผู้ป่วยบางคนที่มีปัญหาความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ซึ่งพบได้ในพาร์กินสัน ควรมีที่นั่งหรือหยุดพักบ่อย เพราะหน้ามืดตอนลุกยืนเป็นความเสี่ยงอีกอย่างที่แยกจากการเดิน

แบบไม่มีล้อต้องยกขึ้นวางข้างหน้าแล้วก้าวตาม มีความมั่นคงสูงเมื่อวางลงแล้ว ไม่ไหลเมื่อเอียงตัว จึงปลอดภัยกว่าสำหรับคนที่มีแนวโน้มก้าวพุ่ง ข้อเสียคือจังหวะ ยก วาง ก้าว หยุด ยก วาง ก้าว ทำให้การเดินไม่ต่อเนื่อง ซึ่งอาจกระตุ้นให้ก้าวไม่ออกในบางคน

ต้องมีแรงแขนและความสมดุลพอจะยกอุปกรณ์ได้ ผู้ป่วยที่กล้ามเนื้อแขนอ่อนแรงหรือมือสั่นมากอาจเหนื่อยเร็ว และการยกขณะเสียหลักเป็นช่วงเสี่ยง ควรฝึกกับนักกายภาพบำบัดก่อนใช้ที่บ้าน

ในบ้านที่ช่องประตูแคบหรือพื้นกระเบื้องลื่น ทั้งสองแบบมีปัญหาต่างกัน ต้องดูสภาพบ้านจริงประกอบ ไม่ใช่ดูแค่สเปกอุปกรณ์

การประเมินมาตรฐานอย่างหนึ่งคือ Timed Up and Go ให้ผู้ป่วยลุกจากเก้าอี้ เดินไปกลับระยะสั้น แล้วนั่งลง ผู้ประเมินจับเวลาและสังเกตการเดิน ผลจะช่วยบอกระดับความเสี่ยงล้มและดูว่าอุปกรณ์ช่วยจริงหรือไม่ การทดลองทั้งแบบมีล้อและไม่มีล้อต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญให้ข้อมูลมากกว่าการอ่านรีวิว

เทคนิคทั่วไปที่ใช้กับก้าวไม่ออกคือ ใช้สัญญาณภายนอก เช่น เส้นบนพื้นให้ก้าวข้าม หรือนับจังหวะ หรือฟังเพลงจังหวะสม่ำเสมอ สำหรับคนก้าวพุ่ง เทคนิคคือหยุด ยืนตรง หายใจ แล้วเริ่มก้าวใหญ่ช้า ๆ ใหม่ นักกายภาพบำบัดจะสอนวิธีที่เหมาะกับแต่ละคน การทำตามเทคนิคที่เห็นจากคลิปโดยไม่มีคนดูอาจไม่เหมาะ

ควรสังเกตด้วยว่าผู้ป่วยเดินดีที่สุดช่วงไหนของวัน หลายคนเดินดีขึ้นตอนยาออกฤทธิ์และแย่ลงตอนหมดฤทธิ์ ควรจดเวลาที่ก้าวไม่ออกหรือล้ม แล้วบอกแพทย์ เพื่อปรับแผนการรักษา ไม่ปรับยาเอง

ถ้าผู้ป่วยล้มบ่อย ก้าวไม่ออกจนยืนค้างกลางทาง หรือสับสนมากจนทำตามขั้นตอนไม่ได้ วอล์คเกอร์อย่างเดียวอาจไม่พอ ต้องมีผู้ประกบ หรือเปลี่ยนไปใช้รถเข็นในบางช่วง ควรให้ทีมรักษาตัดสินใจ ไม่ควรเสียเงินซื้อก่อนแล้วค่อยหาคนประเมินทีหลัง

บ้านต้องเตรียมพื้นที่ให้วอล์คเกอร์เลี้ยวได้ เก็บพรมที่ม้วนง่าย ติดไฟทางเดินกลางคืน ติดราวจับในห้องน้ำ และเว้นทางเดินให้กว้างพอ ผู้ป่วยพาร์กินสันมักติดขัดบริเวณประตูและทางแคบ จึงควรขยับของให้โล่ง

ผู้ดูแลควรเรียนรู้วิธีประกบ ใช้เข็มขัดพยุงเดินได้ตามที่ผู้เชี่ยวชาญสอน และมีแผนสำรองเมื่อผู้ดูแลหลักไม่อยู่ เช่น ญาติอีกคนที่ผ่านการสอนวิธีประกบมาแล้ว