ความเข้าใจผิดแรกที่พบบ่อยคือคิดว่าเดินเซเป็นเรื่องปกติของคนแก่ที่ต้องยอมรับ ทำให้ครอบครัวไม่พาไปตรวจแม้อาการจะแย่ลงเรื่อย ๆ ทั้งที่บางสาเหตุ เช่น ผลข้างเคียงของยา หรือปัญหาสายตา สามารถแก้ไขได้หากตรวจพบเร็ว

ในทางกลับกัน บางครอบครัวเลือกทำตรงข้ามคือห้ามผู้สูงอายุเดินเองเลย ให้นั่งรถเข็นหรือให้คนช่วยพยุงตลอดเวลาแม้ในบ้านของตัวเอง วิธีนี้ดูเหมือนปลอดภัยในระยะสั้น แต่กลับทำให้กล้ามเนื้อขาที่เหลืออยู่อ่อนแรงลงเร็วขึ้น และอาจทำให้เดินเซแย่ลงในระยะยาวเพราะร่างกายไม่ได้ถูกใช้งาน

หลายครอบครัวไม่เคยทบทวนรายการยาที่ผู้สูงอายุกินอยู่กับแพทย์หรือเภสัชกรเมื่อเริ่มมีอาการเดินเซ ทั้งที่ยาบางชนิดที่กินสะสมมานานอาจมีผลข้างเคียงต่อการทรงตัวโดยไม่มีใครสังเกตมาก่อน การคิดว่ายาที่กินมานานแล้วต้องปลอดภัยแน่นอนจึงเป็นความเข้าใจผิดที่พบบ่อย

อีกความเข้าใจผิดคือการซื้อไม้เท้าหรือรถเข็นมาให้ใช้เองตามความรู้สึก โดยไม่ผ่านการประเมินจากนักกายภาพบำบัดหรือแพทย์ ไม้เท้าที่สูงหรือต่ำเกินไปอาจทำให้ผู้สูงอายุลงน้ำหนักผิดจังหวะและเสี่ยงหกล้มมากกว่าเดิม

บางครอบครัวหลีกเลี่ยงการพูดคุยเรื่องเดินเซตรง ๆ กับผู้สูงอายุเพราะกลัวทำให้เสียใจ จนสุดท้ายไม่มีใครกล้าเสนอให้ไปตรวจหรือปรับบ้าน ทั้งที่การพูดคุยด้วยความห่วงใยตั้งแต่เนิ่น ๆ ช่วยให้วางแผนดูแลร่วมกันได้ง่ายกว่าการรอจนเกิดอุบัติเหตุ

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือการคิดว่าปรับบ้านแล้วจบ ไม่ต้องติดตามต่อ ทั้งที่อาการเดินเซอาจเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา สภาพบ้านที่เคยปลอดภัยพออาจไม่เพียงพออีกต่อไปเมื่ออาการแย่ลง จึงควรทบทวนสภาพบ้านเป็นระยะไม่ใช่ทำครั้งเดียวแล้วหยุด