ความเข้าใจผิดแรกคือคิดว่าคนแก่ก็เดินแบบนี้แหละ แล้วปล่อยผ่านไปโดยไม่สังเกตว่าต่างจากเดิมของคนนั้นอย่างไร ความจริงคือการเปลี่ยนแปลงตามวัยมักค่อยเป็นค่อยไปเป็นปี ในขณะที่การเดินเซที่แย่ลงชัดเจนภายในไม่กี่สัปดาห์มักมีสาเหตุอื่นแอบแฝง เช่น ยาที่เพิ่งเปลี่ยน ข้อเสื่อมที่รุนแรงขึ้น หรือปัญหาระบบประสาท การเทียบกับความสามารถเดิมของคนนั้นเองจึงสำคัญกว่าการเทียบกับผู้สูงอายุคนอื่น

ความเข้าใจผิดที่สองคือคิดว่าตราบใดที่ยังไม่ล้มจริง ก็ยังไม่ต้องทำอะไร การเกือบล้มหรือต้องรีบจับผนังกะทันหันคือสัญญาณเตือนที่มีความหมายพอ ๆ กับการล้มจริง เพียงแต่ยังไม่มีการบาดเจ็บเกิดขึ้น การนับจำนวนครั้งที่เกือบล้มในแต่ละสัปดาห์จึงมีประโยชน์มากกว่าการรอให้เกิดอุบัติเหตุก่อนแล้วค่อยพาไปพบแพทย์

หลายครอบครัวตัดสินใจให้ผู้สูงอายุนั่งอยู่กับที่หรือใช้รถเข็นทันทีที่เห็นว่าเดินเซ ด้วยความหวังดีว่าจะปลอดภัยกว่า แต่ผลที่มักตามมาคือกล้ามเนื้อขาอ่อนแรงลงเร็วกว่าเดิมเพราะไม่ได้ใช้งาน ซึ่งยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหกล้มในระยะยาวเมื่อจำเป็นต้องลุกเดินอีกครั้ง การจำกัดการเคลื่อนไหวทั้งหมดจึงมักแก้ปัญหาผิดจุด

อีกความเชื่อที่พบบ่อยคือคิดว่าแค่มีคนคอยประกบตลอดเวลาก็เพียงพอแล้วโดยไม่ต้องปรับอะไรอย่างอื่น ในความเป็นจริง การจับแขนหรือรักแร้กะทันหันเพื่อพยุงตัวขณะเซอาจทำให้บาดเจ็บได้ทั้งสองฝ่ายหากไม่ได้รับการฝึกวิธีที่ถูกต้อง และการมีคนประกบอย่างเดียวไม่ได้แก้ที่รองเท้า แสงสว่าง หรือสาเหตุทางการแพทย์ที่แท้จริง

ความเข้าใจผิดที่ห้าคือคิดว่าไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์รุ่นไหนก็ใช้ได้เหมือนกัน จึงซื้อมาเองโดยไม่ให้ผู้เชี่ยวชาญวัดความสูงและประเมินความเหมาะสม อุปกรณ์ที่สูงหรือต่ำเกินไปอาจทำให้ท่าเดินผิดปกติมากขึ้นและเพิ่มความเสี่ยงหกล้มแทนที่จะลดลง

ความเข้าใจผิดที่หกคือเมื่อผู้สูงอายุปฏิเสธไม่ยอมใช้ไม้เท้า ครอบครัวมักตัดสินว่าดื้อหรือไม่ยอมรับความช่วยเหลือ ทั้งที่สาเหตุที่แท้จริงอาจเป็นความอาย ความกลัวว่าจะดูอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น หรืออุปกรณ์ที่ใช้ไม่สบายมือ การพูดคุยหาสาเหตุที่แท้จริงก่อนจึงสำคัญกว่าการตัดสินว่าเป็นความดื้อ

ความเข้าใจผิดสุดท้ายคือคิดว่าเดินเซต้องเกี่ยวกับขาหรือกล้ามเนื้อเสมอ จึงมองข้ามการทบทวนรายการยา ทั้งที่ผู้สูงอายุจำนวนมากกินยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะที่เรียกว่าการใช้ยาหลายชนิด ยาบางกลุ่มอย่างยานอนหลับ ยาคลายกล้ามเนื้อ หรือยาลดความดันบางตัวอาจทำให้ง่วงซึมหรือเวียนหัวจนกระทบการเดินโดยที่ไม่มีใครเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน

การมองว่าเป็นปัญหาขาเพียงอย่างเดียวยังทำให้มองข้ามสายตายาวตามวัยและการได้ยินเสื่อมตามวัย ซึ่งทั้งสองอย่างช่วยให้สมองประเมินระยะและสิ่งกีดขวางรอบตัวได้แม่นยำขึ้น การดูแลที่ครอบคลุมจึงต้องมองหลายระบบพร้อมกัน ไม่ใช่มองแค่กล้ามเนื้อขาอย่างเดียว