การห้ามผู้สูงอายุเดินคนเดียวหรือลุกจากเก้าอี้ด้วยตัวเองทุกครั้งเป็นปฏิกิริยาที่เข้าใจได้หลังเกิดเหตุเกือบล้ม แต่ผลที่ตามมาคือร่างกายที่ขยับน้อยลงจะสูญเสียมวลกล้ามเนื้อ หรือภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) เร็วขึ้น และกล้ามเนื้อที่อ่อนแรงลงยิ่งทำให้เสี่ยงหกล้มมากขึ้นในระยะยาว กลายเป็นวงจรที่ยิ่งป้องกันยิ่งเสี่ยง

เมื่อร่างกายเคลื่อนไหวน้อยลงต่อเนื่อง ความสามารถโดยรวมอาจถดถอยเข้าสู่ภาวะเปราะบาง ซึ่งวงการเวชศาสตร์ผู้สูงอายุประเมินด้วยเครื่องมือที่เรียกว่า Clinical Frailty Scale เพื่อดูว่าร่างกายรับมือกับความเครียดหรือการเจ็บป่วยเล็กน้อยได้ดีแค่ไหน การจำกัดการเคลื่อนไหวมากเกินไปโดยไม่มีเหตุผลทางการแพทย์รองรับจึงอาจเร่งให้เข้าสู่ภาวะนี้เร็วขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

หลายครอบครัวใช้พนักเก้าอี้ที่มีล้อ โต๊ะเบา หรือผ้าม่านเป็นจุดเกาะชั่วคราวโดยไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้รับน้ำหนักไม่ได้จริงหากเซกะทันหัน ยิ่งไปกว่านั้น การดึงแขนหรือรักแร้ผู้สูงอายุขณะช่วยพยุงโดยไม่ได้รับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญอาจทำให้ข้อไหล่บาดเจ็บได้ทั้งฝ่ายผู้สูงอายุและผู้ดูแลเอง เทคนิคการพยุงหรือการเคลื่อนย้ายที่ปลอดภัยจริงต้องได้รับการประเมินและสอนโดยนักกายภาพบำบัดหรือนักกิจกรรมบำบัด ไม่ใช่สิ่งที่ควรเดาเอาเองจากความเคยชิน

ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะการใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) มีความเสี่ยงเวียนหัวหรือง่วงซึมสูงขึ้น และบางครั้งยาตัวใหม่ที่เพิ่มเข้ามาเพื่อแก้ผลข้างเคียงของยาตัวก่อนหน้าจะยิ่งซ้ำเติมปัญหา ซึ่งเป็นสิ่งที่เรียกว่าปฏิกิริยาลูกโซ่ของการสั่งยา ครอบครัวมักไม่ทันสังเกตว่าอาการเซที่เพิ่งเกิดขึ้นเกี่ยวข้องกับยาที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน

ครอบครัวหลายบ้านเริ่มช่วยฝึกทรงตัวเองตามความเข้าใจ โดยไม่เคยให้ผู้เชี่ยวชาญประเมินพื้นฐานก่อน ทั้งที่การประเมินอย่างเป็นระบบ เช่น การทดสอบ Timed Up and Go จะช่วยบอกจุดเริ่มต้นที่แท้จริงและระดับความเสี่ยง การฝึกโดยไม่มีจุดอ้างอิงทำให้ไม่รู้ว่ากำลังช่วยหรือกำลังเร่งความเสี่ยง และไม่มีทางเทียบได้ว่ากิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุดีขึ้นหรือแย่ลงจริงเมื่อเทียบกับก่อนเริ่มฝึก