หลักทั่วไปคือให้ผู้ดูแลยืนด้านข้างที่ผู้สูงอายุอ่อนแรงกว่าหรือไม่มั่นคงกว่า เพื่อพร้อมรับหากเซไปด้านนั้น หากผู้สูงอายุใช้ไม้เท้าอยู่แล้ว ผู้ดูแลควรยืนด้านตรงข้ามกับไม้เท้าเพื่อไม่ให้กีดขวางจังหวะก้าว การยืนผิดด้านอาจทำให้ผู้ดูแลไม่สามารถรับน้ำหนักได้ทันเวลาหากผู้สูงอายุเซไปด้านที่อ่อนแรงกว่า ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยที่ทำให้ขาข้างหนึ่งรับน้ำหนักได้ไม่เท่าอีกข้าง

ระยะห่างก็สำคัญไม่แพ้ตำแหน่ง ควรยืนใกล้พอที่จะรับน้ำหนักได้ทันทีแต่ไม่ชิดจนขัดจังหวะการก้าวเดินของผู้สูงอายุ การเดินเบียดกันเกินไปทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียจังหวะและอาจเหยียบเท้ากันเองได้

การให้ผู้สูงอายุสอดแขนเกาะแขนผู้ดูแล หรือจับที่เอวเข็มขัดพยุงหากมี ให้ความมั่นคงมากกว่าการที่ผู้ดูแลไปจับมือหรือแขนของผู้สูงอายุไว้ เพราะเมื่อผู้สูงอายุเป็นฝ่ายเกาะเอง สมองจะประมวลผลการทรงตัวของตัวเองได้ดีกว่าการถูกจับนำ ซึ่งบางครั้งทำให้รู้สึกเหมือนถูกลากมากกว่าถูกช่วยพยุง

หากผู้สูงอายุไม่มั่นคงมากจนต้องการแรงพยุงจริงจัง ควรปรึกษานักกายภาพบำบัดเรื่องเข็มขัดพยุงเดินที่ใช้ถูกวิธี แทนการใช้ผ้าหรือเข็มขัดทั่วไปที่ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรับน้ำหนักในลักษณะนี้

ผู้ดูแลหลายคนมักก้มมองเท้าของผู้สูงอายุตลอดเวลาเพราะกลัวว่าจะเดินพลาด แต่การทำเช่นนี้กลับทำให้พลาดสังเกตอุปสรรคข้างหน้า เช่น ธรณีประตู พรมย่น สายไฟ หรือพื้นเปียก ซึ่งเป็นสาเหตุหกล้มที่พบบ่อยกว่าความอ่อนแรงของขาเพียงอย่างเดียว การมองล่วงหน้าประมาณสองถึงสามก้าวช่วยให้เตือนหรือปรับเส้นทางได้ทันก่อนถึงจุดเสี่ยง

แสงสว่างก็เป็นปัจจัยสำคัญ โดยเฉพาะเวลาเดินตอนกลางคืนหรือในบริเวณที่แสงไม่สม่ำเสมอ เพราะสายตาที่ปรับตัวช้าลงตามวัย ทำให้มองเห็นพื้นต่างระดับหรือขอบพรมได้ช้ากว่าคนหนุ่มสาว ควรเปิดไฟให้พอก่อนเริ่มเดินทุกครั้ง

การพยุงเดินไม่ใช่แค่เรื่องท่าทาง แต่ต้องคอยฟังและสังเกตร่างกายของผู้สูงอายุตลอดทาง หากเริ่มหายใจหอบผิดปกติ เหงื่อออกมาก หน้าซีด หรือบ่นว่าเวียนหัว ต้องหยุดพักทันทีไม่ว่าจะใกล้ถึงจุดหมายแค่ไหน เพราะอาการเหล่านี้อาจสะท้อนภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ปัญหาหัวใจ หรือความเหนื่อยล้าที่เกินกำลังในขณะนั้น

การรีบพาเดินต่อเพราะใกล้ถึงจุดหมายแล้วเป็นความผิดพลาดที่พบบ่อย ทั้งที่ควรให้นั่งพักจนอาการดีขึ้นก่อนตัดสินใจว่าจะเดินต่อหรือขอความช่วยเหลือ