การจับมือหรือดึงแขนของผู้สูงอายุเพื่อพาเดิน เป็นวิธีที่หลายบ้านทำมานานโดยไม่รู้ว่าเป็นข้อผิดพลาด เพราะการจับแบบนี้ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกเหมือนถูกลากมากกว่าถูกช่วยพยุง และผู้ดูแลเองก็ควบคุมทิศทางได้ยากกว่าเมื่อผู้สูงอายุเซ วิธีที่มั่นคงกว่าคือให้ผู้สูงอายุเป็นฝ่ายสอดแขนเกาะแขนผู้ดูแลเอง

การยืนผิดด้าน เช่น ยืนด้านที่แข็งแรงกว่าแทนด้านที่อ่อนแรง หรือยืนด้านเดียวกับไม้เท้าจนกีดขวางจังหวะก้าว ก็เป็นความผิดพลาดที่พบบ่อยไม่แพ้กัน เพราะทำให้ผู้ดูแลรับน้ำหนักไม่ทันหากผู้สูงอายุเซไปด้านที่อ่อนแรงกว่า

ผู้ดูแลจำนวนมากก้มมองเท้าของผู้สูงอายุตลอดทางเพราะกลัวว่าจะพลาด แต่การทำเช่นนี้กลับทำให้พลาดสังเกตสิ่งกีดขวางข้างหน้า เช่น ธรณีประตู พรมย่น หรือพื้นเปียก ซึ่งเป็นสาเหตุหกล้มที่พบบ่อยกว่าความอ่อนแรงของขาเพียงอย่างเดียว

การเร่งจังหวะเดินให้เร็วกว่าที่ผู้สูงอายุถนัดเพราะรีบเวลาหรือมีนัดหมาย เป็นอีกข้อผิดพลาดที่พบบ่อย เพราะการเดินเร็วเกินจังหวะธรรมชาติทำให้ผู้สูงอายุก้าวพลาดหรือเสียการทรงตัวได้ง่ายขึ้น

หลายบ้านให้ผู้สูงอายุเดินในที่มืดหรือแสงไม่พอโดยคิดว่าคุ้นเคยเส้นทางอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องเปิดไฟ ทั้งที่สายตาที่ปรับตัวช้าลงตามวัยทำให้มองเห็นพื้นต่างระดับหรือของกีดขวางได้ช้ากว่าคนหนุ่มสาว การใส่รองเท้าแตะหลวมหรือลากพื้นก็เป็นความผิดพลาดที่พบบ่อย เพราะเพิ่มโอกาสสะดุดหรือลื่นระหว่างก้าวเดิน

เมื่อผู้สูงอายุเริ่มหายใจหอบ เวียนหัว หรือขาสั่นระหว่างเดิน หลายครอบครัวยังคงพาเดินต่อเพราะใกล้ถึงจุดหมายแล้วหรือคิดว่าพักสักครู่ก็หาย ทั้งที่ควรหยุดทันทีเพื่อประเมินอาการก่อน อาการเวียนหัวขณะเดินอาจเกี่ยวข้องกับภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า การฝืนต่อในจังหวะนี้คือช่วงที่เสี่ยงหกล้มมากที่สุด

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือการไม่บันทึกความเปลี่ยนแปลงของการเดินซึ่งเป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำวันที่สำคัญ เช่น ก้าวสั้นลง เดินช้าลง หรือเซบ่อยขึ้น หากผู้ดูแลแต่ละคนไม่แลกเปลี่ยนข้อมูลกัน อาจพลาดสังเกตแนวโน้มที่ควรพาไปพบแพทย์ตั้งแต่เนิ่น ๆ