การให้ผู้สูงอายุถือของ เช่น ถาดอาหาร ตะกร้าผ้า หรือแม้แต่โทรศัพท์ ขึ้นลงบันไดจนไม่มีมือว่างจับราว เป็นความผิดพลาดที่พบได้แทบทุกบ้าน เพราะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน แต่การไม่มีมือว่างจับราวหมายความว่าหากเซแม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่มีจุดพยุงตัวทันที

อีกความผิดพลาดที่พบบ่อยคือการปล่อยให้ใช้บันไดในที่มืดหรือแสงไม่พอ เพราะคิดว่าคุ้นเคยเส้นทางมานานจนไม่จำเป็นต้องเปิดไฟทุกครั้ง ทั้งที่สายตาที่ปรับตัวช้าลงตามวัยทำให้มองเห็นขอบขั้นบันไดในที่มืดได้แย่กว่าที่ครอบครัวคาดไว้มาก โดยเฉพาะช่วงตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก

ผู้ดูแลบางคนไม่ได้ตั้งใจเร่ง แต่การเดินนำหน้าหรือเดินตามในจังหวะปกติของตัวเองโดยไม่รู้ตัวก็กลายเป็นแรงกดดันให้ผู้สูงอายุเร่งตามโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน การก้าวสลับขาขึ้นลงทีละขั้นแบบคนหนุ่มสาวก็เป็นความผิดพลาดที่ทำตามความเคยชิน ทั้งที่การก้าวให้เท้าทั้งสองข้างมาอยู่ขั้นเดียวกันก่อนก้าวต่อปลอดภัยกว่ามากสำหรับผู้ที่การทรงตัวไม่มั่นคงเท่าเดิม

หลายบ้านติดราวจับเพียงข้างเดียวเพื่อประหยัดงบ ทั้งที่ราวจับสองข้างช่วยให้พยุงตัวได้ตลอดทางโดยไม่ต้องปล่อยมือหรือหันตัวข้ามที่จุดเปลี่ยนทิศทางของบันได การไม่มีแถบกันลื่นหรือสีตัดกันที่ขอบขั้นบันไดก็ทำให้มองแยกขอบขั้นแต่ละขั้นได้ยาก โดยเฉพาะบันไดที่ปูวัสดุสีเดียวกันตลอดทั้งขั้นและลูกตั้ง

ความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดคือการฝืนให้ผู้สูงอายุใช้บันไดต่อไปทั้งที่เริ่มลังเลก่อนก้าวทุกขั้น ต้องหยุดพักกลางบันไดบ่อยขึ้น หรือปวดเข่าชัดเจนทุกครั้งที่ใช้ ซึ่งหลายครั้งเป็นผลจากภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยที่ทำให้ขาทั้งสองข้างรับน้ำหนักได้ไม่เท่าเดิม เพราะครอบครัวไม่อยากให้รู้สึกว่าตนเองช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ หรือไม่อยากยุ่งยากเรื่องจัดห้องนอนใหม่ ทั้งที่สัญญาณเหล่านี้บ่งบอกว่าถึงเวลาต้องประเมินความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันด้านการเคลื่อนไหวใหม่แล้ว