วิธีที่ใช้ได้จริงคือแบ่งยาเป็นสองชุด ชุดแรกคือยาที่ขาดไม่ได้และยาที่ต้องใช้ระหว่างเดินทาง เก็บไว้ในกระเป๋าถือติดตัว ชุดที่สองคือยาสำรองส่วนที่เหลือ เก็บไว้ในกระเป๋าอีกใบ ถ้าเดินทางกันสองคนให้สลับกันถือคนละชุด เพื่อว่าถ้ากระเป๋าใบหนึ่งหายไป อีกใบยังมียาอยู่

ควรเผื่อยาให้มากกว่าจำนวนวันที่วางแผนไว้ เพราะเที่ยวบินอาจถูกยกเลิก เลื่อน หรือติดค้างที่สนามบินเปลี่ยนเครื่อง การเผื่อเพิ่มเป็นเรื่องที่ควรคุยกับเภสัชกรหรือแพทย์ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนรับยารอบก่อนเดินทาง ไม่ใช่ไปขอเพิ่มในวันเดินทาง

เก็บยาในบรรจุภัณฑ์เดิมที่มีฉลากระบุชื่อผู้ป่วยและชื่อยา ไม่ควรเทยาทั้งหมดรวมกันในกล่องเดียวเพื่อความสะดวก เพราะหากเกิดเหตุต้องเข้ารับการรักษาระหว่างทาง แพทย์ที่ไม่เคยรู้จักผู้ป่วยมาก่อนจะต้องดูว่ากินยาอะไรอยู่บ้าง กล่องยาเจ็ดช่องช่วยเรื่องเวลาได้ก็จริง แต่ไม่ได้บอกว่าเม็ดนั้นคือยาอะไร

เรื่องยาที่ต้องควบคุมอุณหภูมิ เช่น ยาบางชนิดที่ต้องเก็บเย็น ห้ามใส่ในกระเป๋าที่โหลดใต้ท้องเครื่อง เพราะอุณหภูมิในห้องเก็บสัมภาระต่างจากในห้องโดยสารมาก ควรถามเภสัชกรผู้จ่ายยาว่าต้องเก็บรักษาอย่างไรระหว่างเดินทาง และต้องใช้อุปกรณ์ประเภทใด แล้วแจ้งสายการบินเรื่องการนำขึ้นเครื่องล่วงหน้า

วันเดินทางไม่ใช่วันปกติ ตารางชีวิตถูกยืดออก มื้ออาหารเลื่อน และบางช่วงห้ามลุกจากที่นั่ง ยาที่ต้องกินพร้อมอาหารหรือตรงเวลาจึงกลายเป็นปัญหาทันที ทางออกที่ถูกต้องคือให้แพทย์หรือเภสัชกรที่ดูแลเป็นผู้วางแผนตารางยาสำหรับวันเดินทางให้ล่วงหน้า และเขียนออกมาเป็นตารางที่อ่านง่าย

สิ่งที่ครอบครัวต้องไม่ทำเองคือการเลื่อน ข้าม รวบ หรือปรับปริมาณยาเพราะเห็นว่าเวลาไม่ตรง โดยเฉพาะยาโรคหัวใจ ยาเบาหวาน ยาต้านการแข็งตัวของเลือด และยากันชัก การตัดสินใจเหล่านี้ต้องมาจากผู้สั่งยาเท่านั้น หน้าที่ของผู้ดูแลคือถามให้ชัดก่อนเดินทางว่าถ้าเวลาคลาดเคลื่อนควรทำอย่างไร

ผู้สูงอายุมีการขับยาออกจากร่างกายที่เปลี่ยนไปตามวัย โดยเฉพาะเมื่อการทำงานของไตลดลง และหลายท่านใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันซึ่งเรียกว่าภาวะพหุเภสัช หรือ polypharmacy ทำให้ผลของการกินยาผิดเวลาซับซ้อนกว่าคนอายุน้อย นี่คือเหตุผลที่การเดาเองมีความเสี่ยงมากกว่าที่คิด

ยาบางกลุ่มยังมีผลต่อการเดินทางโดยตรง เช่น ยาขับปัสสาวะทำให้ต้องเข้าห้องน้ำบ่อย ยานอนหลับหรือยาแก้แพ้บางชนิดทำให้ง่วงและเพิ่มความเสี่ยงหกล้มเมื่อลุกเดินบนเครื่องหรือในสนามบิน ควรให้เภสัชกรทบทวนรายการยาทั้งหมดก่อนเดินทางว่ามีตัวใดที่ควรระวังเป็นพิเศษในวันนั้น

อุปกรณ์ที่มักต้องแจ้งล่วงหน้าได้แก่ เครื่องช่วยหายใจแรงดันบวกที่ใช้ตอนนอน เครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพา เครื่องพ่นยา เครื่องวัดหรือปั๊มสำหรับผู้ป่วยเบาหวาน และรถเข็นไฟฟ้า แต่ละสายการบินมีรายการรุ่นที่อนุญาต เงื่อนไขเรื่องแบตเตอรี่ และแบบฟอร์มทางการแพทย์ที่ต้องกรอกต่างกัน จึงต้องติดต่อสอบถามโดยตรงกับสายการบินที่จะบินจริง

โดยทั่วไปแบตเตอรี่สำรองประเภทลิเทียมต้องอยู่ในกระเป๋าถือขึ้นเครื่อง ไม่ใช่กระเป๋าโหลด และมีข้อจำกัดด้านขนาดที่แตกต่างกันไปตามสายการบินและกฎของแต่ละประเทศ ควรถ่ายรูปฉลากแบตเตอรี่ไว้แล้วส่งให้สายการบินตรวจสอบล่วงหน้า จะเร็วกว่าการไปถกเถียงกันที่จุดตรวจในวันเดินทาง

หากใช้รถเข็นส่วนตัว ควรติดป้ายชื่อและเบอร์โทรไว้ที่ตัวรถ ถ่ายรูปสภาพรถทุกด้านก่อนส่งมอบ ถอดชิ้นส่วนที่หลุดง่ายเก็บติดตัว และถามให้ชัดว่าจะได้รับรถคืนที่จุดใด เพราะบางเส้นทางคืนที่ประตูเครื่อง บางเส้นทางคืนที่สายพานรับกระเป๋า ซึ่งต่างกันมากสำหรับคนที่เดินเองไม่ได้

หากผู้สูงอายุใช้เครื่องช่วยฟัง ควรเตรียมแบตเตอรี่สำรองและเก็บตัวเครื่องไว้กับตัว ไม่ใส่กระเป๋าโหลด เพราะการได้ยินคือสิ่งที่ทำให้ท่านรับฟังประกาศและคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ได้ การไม่ได้ยินในที่คนพลุกพล่านทำให้สับสนและเครียดเร็วกว่าที่ครอบครัวคาด

บริการช่วยเหลือผู้โดยสารที่ต้องการความช่วยเหลือพิเศษมักแบ่งเป็นหลายระดับ ตั้งแต่ช่วยเข็นในอาคารผู้โดยสาร ช่วยไปจนถึงประตูทางออกขึ้นเครื่อง ไปจนถึงช่วยขึ้นถึงที่นั่งบนเครื่อง การแจ้งกว้าง ๆ ว่าขอรถเข็นอาจได้ระดับที่ไม่ตรงกับความต้องการจริง ทางที่ดีคืออธิบายเป็นความสามารถ เช่น เดินได้ประมาณกี่นาที ขึ้นบันไดได้หรือไม่ ยืนรอได้นานเท่าไร แล้วให้เจ้าหน้าที่เป็นผู้จัดระดับบริการให้

การแจ้งควรทำตั้งแต่ตอนจองและยืนยันซ้ำอีกครั้งก่อนวันเดินทาง เก็บหลักฐานการแจ้งไว้ ไม่ว่าจะเป็นอีเมล ข้อความ หรือหมายเลขอ้างอิง เพราะในวันเดินทางจริงหากระบบไม่พบข้อมูล การมีหลักฐานทำให้แก้ปัญหาได้เร็วกว่าการอธิบายด้วยปากเปล่า

ต้องเผื่อเวลามากกว่าการเดินทางปกติ เพราะการรอรถเข็น การเคลื่อนย้าย และการผ่านจุดตรวจของผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือใช้เวลานานกว่า ครอบครัวที่เผื่อเวลาน้อยมักจบด้วยการเร่งผู้สูงอายุให้เดินเร็วขึ้น ซึ่งเป็นจังหวะที่หกล้มได้ง่ายที่สุด

ควรมีแผนสำรองไว้ด้วยว่าถ้าบริการไม่มาตามนัดจะทำอย่างไร เช่น ใครเป็นคนไปตามเจ้าหน้าที่ ใครอยู่กับผู้สูงอายุ และจะให้ท่านนั่งรอตรงไหนที่มีที่นั่งจริงและใกล้ห้องน้ำ อย่าปล่อยให้ท่านยืนรอเป็นเวลานานในพื้นที่ที่ไม่มีที่นั่ง

การนั่งนิ่งนานหลายชั่วโมงเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำส่วนลึกที่ขา ซึ่งอาการที่ควรสังเกตคือขาบวมข้างเดียว ปวดน่องข้างเดียว หรือผิวบริเวณนั้นแดงและอุ่นผิดปกติ ความเสี่ยงนี้ไม่ได้มีเฉพาะบนเครื่องบิน การนั่งรถยนต์หรือรถโดยสารต่อเนื่องหลายชั่วโมงก็นับด้วย จึงควรวางแผนจุดแวะและการขยับตัวเป็นระยะไว้ล่วงหน้า

ภาวะขาดน้ำเป็นเรื่องที่ผู้สูงอายุเจอง่ายกว่าคนอายุน้อย เพราะความรู้สึกกระหายน้ำลดลงตามวัย และหลายท่านตั้งใจไม่ดื่มน้ำเพราะไม่อยากเข้าห้องน้ำบ่อยหรือเกรงใจคนที่นั่งด้านนอก การขาดน้ำในผู้สูงอายุอาจแสดงออกเป็นอ่อนเพลีย สับสน หรือหน้ามืดเวลาลุกยืน ไม่ใช่แค่ปากแห้ง

ทางออกไม่ใช่การบอกให้ท่านดื่มน้ำมาก ๆ เฉย ๆ แต่คือการจัดที่นั่งให้เข้าห้องน้ำได้สะดวก เช่น เลือกที่นั่งริมทางเดินเมื่อเป็นไปได้ ตกลงกันไว้ก่อนว่าจะเรียกให้ช่วยพยุงอย่างไร และเตรียมเรื่องการขับถ่ายให้เรียบร้อยเพื่อลดความกังวลของท่าน หากผู้สูงอายุมีโรคที่ต้องจำกัดน้ำ ต้องถามแพทย์ก่อนว่าควรดื่มเท่าไรในวันเดินทาง

อาการหูอื้อขณะเครื่องขึ้นลงเป็นเรื่องพบบ่อย แต่หากผู้สูงอายุเพิ่งผ่าตัดหู เพิ่งมีการติดเชื้อทางเดินหายใจ หรือมีปัญหาไซนัส ควรปรึกษาแพทย์ก่อนเดินทาง เพราะบางภาวะทำให้การเปลี่ยนแปลงความดันเป็นอันตรายมากกว่าปกติ