บ้านเป็นสถานที่ที่เกิดการหกล้มของผู้สูงอายุมากที่สุด เพราะเป็นพื้นที่ที่ผู้สูงอายุรู้สึกคุ้นเคยและมักเคลื่อนไหวโดยไม่ระวังเท่าที่ควร ทั้งที่มีจุดเสี่ยงอย่างธรณีประตู พื้นต่างระดับ หรือแสงไฟไม่เพียงพอ

การประเมินความสามารถเคลื่อนไหวในทางคลินิกมักใช้แบบทดสอบ Timed Up and Go ซึ่งวัดเวลาที่ผู้สูงอายุใช้ในการลุกจากเก้าอี้ เดิน 3 เมตร เลี้ยวกลับ แล้วนั่งลง หากใช้เวลานานผิดปกติหรือทรงตัวไม่มั่นคงระหว่างทำ ถือเป็นสัญญาณความเสี่ยงหกล้มที่ต้องพิจารณาเปลี่ยนวิธีเคลื่อนไหว

ผู้สูงอายุที่มีความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) มักเวียนศีรษะเมื่อลุกยืนเร็ว จึงเสี่ยงหกล้มสูงในช่วงเปลี่ยนอิริยาบถ แม้จะเดินได้ปกติในเวลาอื่น

เหมาะสำหรับผู้สูงอายุที่ยังทรงตัวได้ดี ทำ ADL ส่วนใหญ่ได้เอง และไม่มีประวัติหกล้มซ้ำในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา วิธีนี้ช่วยรักษามวลกล้ามเนื้อและความมั่นใจในการเคลื่อนไหว

ข้อควรระวังคือต้องจัดบ้านให้ปลอดสิ่งกีดขวาง มีแสงสว่างเพียงพอ และมีราวจับในจุดเสี่ยง เช่น ห้องน้ำและบันได

ไม้เท้าหรือโครงช่วยเดิน (walker) เหมาะกับผู้สูงอายุที่ทรงตัวไม่มั่นคงเต็มที่แต่ยังมีแรงขาพอเดินได้ การเลือกอุปกรณ์ควรให้นักกายภาพบำบัดประเมินความสูงและชนิดที่เหมาะสม ไม่ควรซื้อมาใช้เองตามความรู้สึก

การใช้อุปกรณ์ช่วยเดินต้องควบคู่กับการจัดพื้นที่ เช่น ขยายทางเดินให้กว้างพอสำหรับโครงช่วยเดิน และเก็บพรมหรือสายไฟที่อาจสะดุด

เหมาะกับผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงหกล้มสูงมาก มีภาวะเปราะบางรุนแรง หรือมีข้อจำกัดทางการเคลื่อนไหวที่ทำให้เดินได้ไม่ปลอดภัยแม้ใช้อุปกรณ์ช่วยแล้ว

การเปลี่ยนมาใช้รถเข็นเป็นหลักไม่ได้แปลว่าต้องหยุดเดินโดยสิ้นเชิง ควรปรึกษานักกายภาพบำบัดเรื่องการเดินระยะสั้นเสริมเป็นครั้งคราวเพื่อชะลอการสูญเสียมวลกล้ามเนื้อ

หลายครอบครัวกังวลว่าการให้ผู้สูงอายุเปลี่ยนมาใช้รถเข็นจะทำให้ท่านรู้สึกหมดกำลังใจหรือรู้สึกว่าตัวเองพึ่งพาผู้อื่นมากขึ้น ในทางปฏิบัติ การอธิบายเหตุผลด้านความปลอดภัยอย่างตรงไปตรงมา และให้ผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในการเลือกรุ่นหรือสีของรถเข็นเอง มักช่วยลดความรู้สึกต่อต้านได้มากกว่าการตัดสินใจแทนโดยไม่ปรึกษา