ภาวะมวลกล้ามเนื้อลดลงตามวัย เป็นภาวะที่ร่างกายสูญเสียมวลและความแข็งแรงของกล้ามเนื้ออย่างค่อยเป็นค่อยไปตามอายุ ซึ่งเกิดกับทุกคนในระดับหนึ่งอยู่แล้ว แต่ความเร็วของการเสื่อมนี้เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อร่างกายไม่ได้เคลื่อนไหวเป็นประจำ โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่นั่งหรือนอนอยู่บ้านนานเกินความจำเป็นเพราะกลัวหกล้มหรือไม่มีใครพาออกไปข้างนอก

จุดที่ครอบครัวมักเข้าใจผิดคือคิดว่าการพักผ่อนมาก ๆ จะช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวเร็วกว่าการเคลื่อนไหว ในความเป็นจริง การนอนหรือนั่งนิ่งต่อเนื่องหลายวัน เช่น ช่วงพักฟื้นหลังป่วยหรือหลังออกจากโรงพยาบาล กลับทำให้กล้ามเนื้อลดลงเร็วกว่าปกติหลายเท่า และการฟื้นกลับมาแข็งแรงเท่าเดิมต้องใช้เวลานานกว่าช่วงที่นอนนิ่งไปมาก

อีกปัจจัยที่เชื่อมโยงกันคือการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน ยาบางกลุ่มอาจทำให้เบื่ออาหารหรือง่วงซึม ส่งผลทางอ้อมให้กินโปรตีนและเคลื่อนไหวน้อยลงตามไปด้วย ครอบครัวจึงควรมองปัญหากล้ามเนื้อลดลงร่วมกับเรื่องยาและความอยากอาหาร ไม่ใช่มองแยกจากกัน

การรอดูว่าแขนขาลีบลงชัดเจนมักช้าเกินไปสำหรับการเริ่มป้องกัน สัญญาณที่ครอบครัวสังเกตได้เร็วกว่าคือความเปลี่ยนแปลงในกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน หรือ ADL เช่น ลุกจากเก้าอี้หรือเตียงยากขึ้นจนต้องใช้มือดันตัวช่วย เดินช้าลงชัดเจนภายในไม่กี่สัปดาห์ หรือถือของที่เคยถือได้สบาย เช่น ถุงกับข้าวหรือกาต้มน้ำ แล้วรู้สึกหนักผิดปกติ

นักกายภาพบำบัดหรือแพทย์อาจใช้การทดสอบที่เรียกว่า Timed Up and Go คือให้ลุกจากเก้าอี้ เดินระยะสั้นประมาณสามเมตร แล้วเดินกลับมานั่ง จับเวลาและสังเกตความมั่นคงระหว่างทาง ถ้าครอบครัวสังเกตว่าใช้เวลานานขึ้นมากหรือต้องเกาะที่จับระหว่างลุก ควรจดไว้บอกทีมรักษา

ควรเทียบความเปลี่ยนแปลงกับความสามารถปกติของคนนั้นเองเสมอ ไม่ใช่เทียบกับผู้สูงอายุคนอื่นในวัยเดียวกัน เพราะจุดเริ่มต้นของแต่ละคนต่างกันมาก การเปลี่ยนแปลงที่เร็วผิดปกติสำหรับคนนั้นเองต่างหากที่เป็นสัญญาณสำคัญ

การเพิ่มการเคลื่อนไหวโดยไม่ดูแลเรื่องกินควบคู่กันมักได้ผลจำกัด เพราะร่างกายต้องใช้โปรตีนเป็นวัตถุดิบซ่อมสร้างกล้ามเนื้อ ผู้สูงอายุหลายคนกินโปรตีนได้น้อยลงโดยไม่รู้ตัว เพราะเคี้ยวลำบาก ฟันหรือฟันปลอมไม่พอดี เบื่ออาหาร หรือกินคนเดียวจนไม่อยากทำกับข้าวที่มีเนื้อสัตว์ ไม่มีสูตรปริมาณโปรตีนตายตัวที่ใช้ได้กับทุกคน โดยเฉพาะผู้ที่มีโรคไตหรือโรคที่ต้องจำกัดโปรตีน ซึ่งควรให้แพทย์หรือนักโภชนาการประเมินโดยตรง

การกระจายโปรตีนไปในแต่ละมื้อ แทนที่จะกระจุกไว้มื้อเดียว มักช่วยให้ร่างกายนำไปใช้ได้ดีกว่า ครอบครัวสามารถเลือกแหล่งโปรตีนที่หาได้ในบ้านไทยและเคี้ยวง่าย เช่น ไข่ ปลา เต้าหู้ หรือถั่วต้มนุ่ม โดยปรับเนื้อสัมผัสให้เหมาะกับความสามารถในการเคี้ยวและกลืนของแต่ละคน