ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยที่สุดคือคิดว่าเมื่อซื้อที่นอนลดแรงกดมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องพลิกตะแคงตัวผู้ป่วยอีก ความจริงคือแรงกดที่จุดเดิมนานเกินสองชั่วโมงยังคงตัดการไหลเวียนเลือดได้เสมอไม่ว่าจะใช้ที่นอนชนิดใด การพลิกตัวจึงยังเป็นหลักการพื้นฐานที่เบาะหรือที่นอนไม่สามารถทดแทนได้ทั้งหมด

ความเข้าใจผิดที่สองคือตั้งค่าความดันหรือความแน่นครั้งเดียวตอนซื้อแล้วเชื่อว่าใช้ได้ตลอดไป ทั้งที่น้ำหนักตัวผู้ป่วยอาจเปลี่ยนไปตามเวลา โดยเฉพาะผู้ที่มีมวลกล้ามเนื้อน้อยลงเรื่อย ๆ จากการนอนติดเตียงนาน ทำให้ความดันเดิมที่เคยเหมาะสมกลายเป็นแน่นเกินไปโดยไม่มีใครสังเกต

ความเข้าใจผิดที่สามคือใช้ผ้าปูที่นอนหนาหรือซ้อนแผ่นรองกันเปื้อนหลายชั้นทับที่นอนลดแรงกด เพราะคิดว่ายิ่งหนายิ่งสบายและป้องกันเปื้อนได้ดี แต่การกระทำนี้ลดประสิทธิภาพการกระจายแรงกดของที่นอนลงอย่างมาก โดยเฉพาะที่นอนเซลล์ลมที่ต้องการให้แรงกดส่งผ่านถึงเซลล์ลมได้โดยตรง

ความเข้าใจผิดที่สี่คือคิดว่าที่นอนลดแรงกดจัดการเรื่องความชื้นจากเหงื่อหรือปัสสาวะได้ในตัว จึงไม่รีบเปลี่ยนผ้าอ้อมหรือทำความสะอาดผิวหนังให้แห้งเร็วเท่าที่ควร ความจริงคือที่นอนส่วนใหญ่ออกแบบมาเพื่อกระจายแรงกด ไม่ใช่จัดการความชื้นโดยตรง ความชื้นสะสมยังคงทำให้ผิวหนังเปื่อยยุ่ยได้เหมือนเดิม

ความเข้าใจผิดที่ห้าคือคิดว่าที่นอนเซลล์ลมสลับใช้งานได้เหมือนที่นอนธรรมดาโดยไม่ต้องเตรียมแผนสำรองไฟฟ้าดับ ทั้งที่หากไฟฟ้าดับกะทันหัน เซลล์ลมจะแฟบลงจนกลายเป็นพื้นแข็งที่กดทับผิวหนังรุนแรงกว่าที่นอนธรรมดาเสียอีก ครอบครัวที่ใช้ที่นอนชนิดนี้ควรมีแผนพลิกตัวด้วยมือทันทีหากไฟฟ้าดับนานเกินสิบนาที ครอบครัวที่มีงบประมาณอาจพิจารณาเครื่องสำรองไฟฟ้าขนาดเล็กสำหรับปั๊มลมโดยเฉพาะ เพื่อไม่ต้องกังวลเรื่องไฟฟ้าดับกะทันหันในเวลากลางคืน แต่หากไม่มีงบส่วนนี้ การฝึกพลิกตัวด้วยมือให้คล่องและมีไฟฉายพร้อมใช้งานตลอดเวลาก็เพียงพอสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินระยะสั้น สิ่งสำคัญคือทุกคนในบ้านต้องรู้ขั้นตอนเดียวกันไม่ใช่รู้เฉพาะผู้ดูแลหลักคนเดียว เพราะไฟฟ้าดับอาจเกิดขึ้นตอนที่ผู้ดูแลหลักไม่อยู่บ้านก็ได้

ความเข้าใจผิดที่หกคือซื้อที่นอนราคาแพงตามคำแนะนำของคนรู้จักหรือรีวิวออนไลน์โดยไม่ประเมินระดับความเสี่ยงของผู้ป่วยคนนั้นเองก่อน ที่นอนที่เหมาะกับคนหนึ่งอาจไม่เหมาะกับอีกคนที่น้ำหนักตัว ระดับความเสี่ยง หรือสภาพผิวหนังต่างกัน

ความเข้าใจผิดสุดท้ายคือคิดว่าเมื่อเกิดแผลกดทับ สาเหตุต้องมาจากที่นอนไม่ดีเสมอ จึงรีบเปลี่ยนที่นอนใหม่ทันทีโดยไม่ตรวจสอบปัจจัยร่วมอื่น เช่น ภาวะขาดสารอาหาร ยาที่ทำให้ง่วงซึมและนอนนิ่งนานเกินไป หรือภาวะสับสนเฉียบพลันที่ทำให้ผู้ป่วยขยับตัวเองน้อยลง การมองข้ามปัจจัยเหล่านี้ทำให้แก้ปัญหาผิดจุดและเสียค่าใช้จ่ายซื้อที่นอนซ้ำโดยไม่จำเป็น

ปัจจัยร่วมที่พบบ่อยอีกอย่างคือภาวะขาดน้ำและระดับโปรตีนในเลือดต่ำ ซึ่งทำให้ผิวหนังบางลงและซ่อมแซมตัวเองได้ช้าลงกว่าปกติ แม้จะพลิกตัวและใช้ที่นอนลดแรงกดอย่างถูกวิธีแล้วก็ตาม ผู้ดูแลจึงควรสังเกตด้วยว่าผู้ป่วยได้รับน้ำและอาหารเพียงพอในแต่ละวันหรือไม่ ไม่ใช่มองเฉพาะเรื่องที่นอนเพียงอย่างเดียว หากสงสัยว่าผู้ป่วยได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ ควรปรึกษาแพทย์หรือนักโภชนาการแทนการปรับที่นอนซ้ำไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง