ก่อนสั่งซื้อที่นอนลดแรงกด ควรทราบน้ำหนักตัวปัจจุบันของผู้ป่วยและระดับความเสี่ยงแผลกดทับจากประวัติที่ผ่านมา เช่น เคยมีรอยแดงหรือแผลกดทับมาก่อนหรือไม่ เคลื่อนไหวเองได้มากน้อยเพียงใด และมีภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ที่ทำให้ผิวหนังชื้นบ่อยหรือไม่ ควรประเมินความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยไปพร้อมกันด้วย เพราะยิ่งช่วยเหลือตัวเองได้น้อยเท่าใด ยิ่งต้องพึ่งพาคุณภาพของที่นอนและความถี่ในการตรวจสอบมากขึ้นเท่านั้น ข้อมูลเหล่านี้ช่วยให้เลือกชนิดที่นอนได้ตรงกับความเสี่ยงจริงแทนการเดาจากอายุเพียงอย่างเดียว

ควรตรวจสอบขนาดเตียงและโครงเตียงว่ารองรับที่นอนชนิดที่จะซื้อได้หรือไม่ โดยเฉพาะที่นอนเซลล์ลมที่มีปั๊มลมแยกต่างหาก ต้องมีพื้นที่วางปั๊มและปลั๊กไฟใกล้เตียงเพียงพอ

วันแรกที่เริ่มใช้ที่นอนใหม่คือช่วงสำคัญที่สุด ควรตั้งค่าความดันหรือความแน่นตามน้ำหนักตัวผู้ป่วย แล้วให้นอนสังเกตอาการอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง จากนั้นพลิกตัวตรวจผิวหนังทันทีบริเวณสะโพก ก้นกบ สะบัก และส้นเท้า เพื่อดูว่ามีรอยแดงผิดปกติหรือไม่

ผู้สูงอายุที่มีภาวะสับสนเฉียบพลันหรือสื่อสารบอกความรู้สึกไม่สะดวกอาจไม่สามารถบอกได้ว่ารู้สึกไม่สบายตัวจากที่นอนใหม่ ผู้ดูแลจึงต้องสังเกตสีหน้าและอาการกระสับกระส่ายเป็นตัวช่วยแทนคำบอกเล่า

ทุกวันควรตรวจผิวหนังบริเวณจุดกระดูกยื่นอย่างน้อยวันละครั้งขณะพลิกตัว และตรวจว่าที่นอนยังนุ่มพอรองรับหรือมีจุดใดยุบแข็งผิดปกติหรือไม่ สำหรับที่นอนเซลล์ลมควรฟังเสียงปั๊มลมว่ายังทำงานเป็นจังหวะปกติหรือมีเสียงผิดปกติ เช่น เสียงลมรั่วต่อเนื่อง

ควรตรวจความสะอาดของที่นอนและผ้าปูทุกวันด้วย เพราะความชื้นจากเหงื่อหรือปัสสาวะที่สะสมนานเกินไปทำให้ผิวหนังเปื่อยยุ่ยและเสี่ยงแผลกดทับง่ายขึ้นแม้ที่นอนจะกระจายแรงกดได้ดีเพียงใดก็ตาม

ทุกสัปดาห์ควรตรวจความดันลมของที่นอนเซลล์ลมอย่างละเอียดด้วยการสอดมือใต้แผ่นรอง และตรวจปลอกที่นอนว่ามีรอยขาดหรือรอยรั่วหรือไม่ สำหรับที่นอนโฟมหรือเจล ควรตรวจว่ามีจุดใดยุบตัวถาวรจนไม่ฟื้นคืนรูปเหมือนเดิม

หากพบว่าที่นอนเซลล์ลมสูญเสียความดันเร็วกว่าปกติ หรือที่นอนโฟมยุบถาวรที่จุดใดจุดหนึ่งชัดเจน ควรติดต่อผู้จำหน่ายเพื่อซ่อมหรือเปลี่ยน แทนที่จะฝืนใช้ต่อเพราะเสียดายของ

นอกจากตรวจที่นอนตามตารางปกติ ควรสังเกตด้วยว่าความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของผู้ป่วยเปลี่ยนไปหรือไม่ เช่น จากที่เคยพลิกตัวเองได้บ้างกลายเป็นนอนนิ่งทั้งวัน หรือจากที่เคยลุกนั่งได้ช่วงสั้น ๆ กลายเป็นนอนติดเตียงตลอดเวลา การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มักเป็นสัญญาณของภาวะเปราะบางที่เพิ่มขึ้น และหมายความว่าที่นอนหรือความถี่ในการตรวจที่เคยเพียงพออาจไม่เพียงพออีกต่อไป

ครอบครัวที่ดูแลผู้ป่วยติดเตียงมานานอาจชินกับสภาพเดิมจนมองข้ามการเปลี่ยนแปลงทีละน้อย จึงควรทบทวนความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยทุกเดือนควบคู่กับการตรวจที่นอน หากพบว่าเคลื่อนไหวเองได้น้อยลงชัดเจน ควรเพิ่มความถี่ในการพลิกตัวและตรวจผิวหนัง รวมถึงปรึกษาผู้เชี่ยวชาญว่าที่นอนชนิดเดิมยังเหมาะสมอยู่หรือไม่