หลายครอบครัวจำมาว่าต้องพลิกตัวทุกสองชั่วโมงและยึดตัวเลขนี้เป็นกฎตายตัว ทั้งที่ตัวเลขดังกล่าวเป็นเพียงจุดเริ่มต้นทั่วไปที่ต้องปรับตามคนจริง ผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยหรือ sarcopenia ตัวผอมและมีปุ่มกระดูกยื่นชัด มักต้องพลิกถี่กว่าคนที่ยังมีไขมันและกล้ามเนื้อรองรับ ในขณะที่บางคนซึ่งนอนบนที่นอนลมหรือที่นอนลดแรงกดคุณภาพดี อาจเว้นช่วงได้นานขึ้นเล็กน้อยโดยไม่เสี่ยงเพิ่ม

วิธีที่แม่นยำกว่าการนับชั่วโมงคือตรวจผิวหนังหลังพลิกตัวทุกครั้ง โดยเฉพาะบริเวณสะโพก ก้นกบ ส้นเท้า และไหล่ ถ้าพบรอยแดงที่กดด้วยนิ้วแล้วยังไม่จางภายในเวลาสั้น นั่นคือสัญญาณว่าความถี่เดิมถี่ไม่พอสำหรับคนนี้ ต้องร่นระยะเวลาให้สั้นลง ไม่ใช่รอให้ครบตารางเดิมก่อน ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางหรืออยู่ในภาวะเจ็บป่วยเฉียบพลัน เช่น เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ก็มักต้องการความถี่ที่มากขึ้นชั่วคราวเช่นกัน

หลายบ้านเข้าใจว่าตะแคงตัวคือหมุนตัวให้นอนตะแคงเต็มที่ 90 องศาให้ไหล่กับสะโพกตั้งฉากกับที่นอน แต่ท่านี้ทำให้น้ำหนักตัวทั้งหมดกดอยู่บนปุ่มกระดูกสะโพกด้านข้างที่เรียกว่า greater trochanter ซึ่งเป็นจุดที่มีผิวหนังและไขมันรองรับบางกว่าจุดอื่น เมื่อกดค้างนานจึงเกิดแผลกดทับได้เร็วและมักลึกกว่าที่คาด เพราะแรงกดกระจุกอยู่จุดเดียวแบบตรง ๆ

ท่าที่แนะนำในทางปฏิบัติจึงเป็นการตะแคงตัวทำมุมประมาณ 30 องศาจากพื้นเตียง ไม่ใช่ตะแคงเต็มตัว วิธีทำคือหมุนลำตัวเพียงบางส่วนแล้วใช้หมอนรองด้านหลังตั้งแต่บ่าถึงสะโพกเพื่อค้ำมุมนี้ไว้ให้คงที่ ไม่ให้ตัวไหลกลับไปนอนหงายเองระหว่างที่ผู้ดูแลคลาดสายตา วิธีนี้ช่วยกระจายน้ำหนักตัวไปยังหลายจุดพร้อมกันแทนที่จะกระจุกอยู่ที่ปุ่มกระดูกสะโพกเพียงจุดเดียว และยังลดความเสี่ยงต่อบริเวณข้อเท้าหรือหัวเข่าด้านในที่มักเสียดสีกันเมื่อตะแคงเต็มตัวโดยไม่มีหมอนคั่นระหว่างขา

จุดที่ผู้ดูแลมือใหม่มักพลาดคือจับที่แขนหรือข้อมือแล้วดึงเพื่อหมุนตัว ซึ่งเสี่ยงทำให้ข้อไหล่หลุดหรือเคล็ดในผู้สูงอายุที่ข้อต่อเปราะบางกว่าคนหนุ่มสาว ตำแหน่งมือที่ปลอดภัยกว่าคือจับที่สะบักด้านหนึ่งและสะโพกอีกด้านหนึ่งพร้อมกัน แล้วหมุนลำตัวเป็นแท่งเดียวไปพร้อมกัน ไม่ใช่ดึงส่วนใดส่วนหนึ่งออกก่อน วิธีนี้ป้องกันการบิดกระดูกสันหลังผิดจังหวะและกระจายแรงให้เท่ากันตลอดลำตัว

อีกจุดสำคัญคือการยกตัวขึ้นก่อนหมุน ไม่ใช่การลากตัวไปตามผิวที่นอนโดยตรง เพราะการลากทำให้เกิดแรงเสียดสีและแรงเฉือนบนผิวหนัง หรือที่เรียกว่า shear force ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญของแผลกดทับที่แยกจากแรงกดตรง ๆ การใช้ผ้าปูยกตัวช่วยลดแรงเสียดสีนี้ได้มาก เพราะยกลำตัวลอยพ้นผิวที่นอนก่อนจึงค่อยเลื่อนหรือหมุนไปยังตำแหน่งใหม่

เมื่อพลิกตัวให้นอนตะแคงเสร็จแล้ว หลายครอบครัวรีบปล่อยมือทันทีโดยไม่ตรวจว่าไหล่ด้านล่างอยู่ในตำแหน่งใด ถ้าไหล่ด้านที่นอนทับถูกกดพับอยู่ใต้น้ำหนักตัวเอง จะเกิดแรงกดสะสมที่ข้อไหล่และเส้นประสาทบริเวณนั้นเป็นเวลานาน ผู้สูงอายุบางคนที่สื่อสารบอกความรู้สึกได้ยากอาจไม่ร้องเจ็บทันที แต่จะแสดงออกทางสีหน้าเกร็ง หรือขยับตัวกระสับกระส่ายในภายหลัง ซึ่งเป็นอาการแสดงไม่ตรงแบบที่พบได้บ่อยในผู้สูงอายุที่มีปัญหาการสื่อสารหรือความจำ

วิธีตรวจที่ทำได้ง่ายคือหลังหมุนตัวเสร็จ ให้ค่อย ๆ ดึงไหล่ด้านล่างออกมาด้านหน้าเล็กน้อยก่อนวางหมอนค้ำหลัง เพื่อให้แน่ใจว่าไหล่ไม่ถูกทับอยู่ใต้น้ำหนักตัวโดยตรง แล้วจึงค่อยจัดแขนด้านนั้นให้อยู่ในท่าที่สบาย ไม่งอพับหรือถูกกดใต้ลำตัว ขั้นตอนนี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีแต่มักถูกข้ามไปเพราะรีบจัดหมอนค้ำหลังก่อน

การพลิกตัวคนเดียวทำได้เมื่อผู้สูงอายุยังพอมีแรงช่วยบางส่วน เช่น งอเข่าหรือดันตัวเองได้เล็กน้อย แต่เมื่อผู้สูงอายุตัวหนัก ไม่มีแรงช่วยเลย หรือมีภาวะเปราะบางที่ทรงตัวเองไม่ได้แม้แต่น้อย การพลิกตัวคนเดียวเสี่ยงทั้งต่อผู้สูงอายุที่อาจตกเตียงหรือบิดข้อผิดท่า และต่อผู้ดูแลเองที่เสี่ยงบาดเจ็บหลังจากการออกแรงยกน้ำหนักตัวคนอย่างผิดท่าซ้ำ ๆ ทุกวัน

ผ้าปูยกตัวหรือแผ่นเลื่อนตัวเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยลดแรงที่ต้องใช้ได้มาก โดยวางผ้าปูขนาดพอดีตัวไว้ใต้ลำตัวตั้งแต่ไหล่ถึงต้นขา แล้วให้ผู้ดูแลสองคนยืนอยู่คนละฝั่งของเตียง จับริมผ้าทั้งสองด้านพร้อมกันแล้วยกและหมุนไปพร้อมกันเป็นจังหวะเดียว วิธีนี้กระจายแรงระหว่างผู้ดูแลสองคนและลดแรงเสียดสีที่ผิวหนังผู้สูงอายุไปพร้อมกัน หากบ้านมีผู้ดูแลเพียงคนเดียวเป็นประจำ ควรปรึกษาพยาบาลหรือนักกายภาพบำบัดเพื่อประเมินว่าจำเป็นต้องมีอุปกรณ์ช่วยหรือคนช่วยเพิ่มหรือไม่ ก่อนที่จะเกิดการบาดเจ็บสะสมที่หลังของผู้ดูแลเอง

การต่อต้านหรือร้องเจ็บระหว่างพลิกตัวไม่ควรถูกตีความว่าเป็นความดื้อหรือความรำคาญเสมอไป ผู้สูงอายุบางคนกลัวความเจ็บที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน บางคนมีอาการปวดข้อหรือปวดกล้ามเนื้อที่ยังไม่ได้รับการประเมิน และบางคนอาจสื่อสารความเจ็บออกมาเป็นสีหน้าหรือเสียงมากกว่าคำพูดเพราะมีปัญหาความจำหรือการสื่อสารร่วมด้วย การฝืนพลิกตัวต่อไปโดยไม่หยุดฟังจึงเสี่ยงทั้งต่อการบาดเจ็บจริงและต่อความรู้สึกไว้ใจที่ผู้สูงอายุมีต่อผู้ดูแล

แนวทางที่ปลอดภัยกว่าคือหยุดชั่วคราวเมื่อพบการต่อต้านชัดเจน อธิบายให้ผู้สูงอายุฟังทีละขั้นตอนก่อนเริ่มใหม่ ให้เวลาปรับตัวมากขึ้น และสังเกตว่าความเจ็บเกิดที่จุดใดจุดหนึ่งซ้ำ ๆ หรือไม่ ถ้าอาการเจ็บเกิดขึ้นใหม่ ตำแหน่งเดิมซ้ำทุกครั้ง หรือรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ควรจดบันทึกและแจ้งพยาบาลหรือนักกายภาพบำบัดที่ดูแลอยู่ เพื่อประเมินว่ามีปัญหาข้อ กระดูก หรือแผลกดทับที่เริ่มก่อตัวอยู่หรือไม่ ไม่ใช่ฝืนทำต่อด้วยความคิดว่าทำทุกวันแล้วจะเคยชินเอง