น้ำหนักลดโดยไม่ตั้งใจในผู้สูงอายุมีความหมายต่างจากในคนหนุ่มสาว เพราะร่างกายผู้สูงอายุมีสำรองกล้ามเนื้อและไขมันน้อยกว่าเดิมอยู่แล้วจากภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย หรือ sarcopenia เมื่อน้ำหนักลดลงอีก จึงกระทบความแข็งแรงและความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน หรือ ADL เช่น การลุกยืน เดิน และทรงตัว ได้เร็วกว่าคนวัยอื่นมาก

นักเวชศาสตร์ผู้สูงอายุมักใช้เกณฑ์น้ำหนักลดร้อยละ 5 ใน 6-12 เดือน หรือร้อยละ 10 ในช่วงเวลานานกว่านั้น เป็นจุดที่ควรเริ่มประเมินหาสาเหตุอย่างจริงจัง เพราะน้ำหนักที่ลดระดับนี้มักไม่ใช่แค่ 'กินน้อยลงตามวัย' แต่อาจสะท้อนปัญหาที่ซ่อนอยู่ เช่น ปัญหาการกลืน ภาวะซึมเศร้า ผลข้างเคียงของยา หรือโรคที่ยังไม่ได้รับการวินิจฉัย

ตาชั่งที่บ้านให้ผลคลาดเคลื่อนได้ง่ายหากไม่ควบคุมเงื่อนไข การชั่งที่แม่นยำพอจะนำไปเปรียบเทียบได้ควรทำในเวลาใกล้เคียงกันทุกครั้ง เช่น ตอนเช้าหลังตื่นนอนและก่อนกินอาหารหรือดื่มน้ำมาก ใส่เสื้อผ้าน้ำหนักใกล้เคียงกัน และใช้ตาชั่งเครื่องเดิมวางบนพื้นเรียบเสมอ เพราะตาชั่งคนละเครื่องหรือพื้นผิวคนละแบบอาจให้ตัวเลขต่างกันหลายขีดโดยไม่เกี่ยวกับน้ำหนักตัวจริง

สำหรับผู้สูงอายุที่ทรงตัวบนตาชั่งเองไม่ได้ อาจใช้วิธีอุ้มชั่งรวมกับผู้ดูแลแล้วหักลบน้ำหนักผู้ดูแลออก หรือปรึกษาโรงพยาบาลใกล้บ้านว่ามีตาชั่งแบบรถเข็นสำหรับผู้ป่วยที่ยืนเองไม่ได้หรือไม่ ไม่ควรประมาณน้ำหนักจากความรู้สึกเพียงอย่างเดียวเมื่อชั่งเองไม่ได้แล้ว

บางครั้งครอบครัวไม่มีตาชั่งหรือผู้สูงอายุไม่ยอมขึ้นชั่งสม่ำเสมอ การสังเกตสัญญาณทางอ้อมจึงช่วยได้มาก เช่น เข็มขัด แหวน หรือกางเกงที่เคยพอดีหลวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แก้มหรือขมับดูตอบลึกขึ้น หรือแขนขาดูเล็กลงเมื่อเทียบกับรูปถ่ายเก่าไม่กี่เดือนก่อน

ควรสังเกตร่วมกับความอยากอาหารด้วยว่าลดลงเพราะไม่อยากกิน กลืนลำบาก ปวดฟัน หรือรู้สึกซึมเศร้าจนไม่อยากกินอะไรเลย เพราะแต่ละสาเหตุนำไปสู่แนวทางแก้ที่ต่างกันมาก การจดบันทึกว่ากินอะไรได้จริงในแต่ละมื้อยังช่วยให้เห็นภาพว่าปัญหาอยู่ที่ปริมาณอาหารหรือความสามารถในการกลืน